Thuis sterven
Tegenwoordig maken we de dood zo onzichtbaar mogelijk, maakt de dood deel uit van een proces - van arts via ziekenhuis en begrafenisonderneming naar crematorium - waarin de professionals en de bureaucraten ons vertellen wat te doen.
Maar nog niet zo lang geleden lagen stervenden hun laatste ziekbed thuis uit, overleden ze te midden van verwanten, legden buurt- of dorpsgenoten ze af en baarden ze op, waaakte men gezellig een paar nachten bij het lijk - wat ik zelf gelukkig heb mogen meemaken bij het overlijden van mijn grootmoeder, kijkend naar mijn grootvader die in een slaap was verzonken terwijk ik afscheidsgedachten neerpende in alle stilte, grootmoeder enkel een tussendeur van me verwijderd - We betoonden meer zorg en aandacht, mooier voor hen en ook beter vvoor ons.
Het 'oude' systeem bood een waardiger gang van leven naar dood. De haast van nu lijkt in overeenstemming met de moderne kijk op de dood - je leeft en een ogenblik later ben je dood, dus instappen. .... Welke wagen nemen we?















1 reactie op dit bericht
Goedenavond Martin. Ik heb weer zoveel mogelijk gelezen.
Nog een fijne midweek toegewenst
‘ Om een vriend te vinden
moet men één oog sluiten.
Twee om hem te houden.’
Norman Douglas (1868-1952)
Mhg