Geloven in de appel

Alleen voor mijn allerbeste vriend(in)en

 

Iemand om van te houden,

iemand om te behouden.

Iemand om mee te praten,

iemand om mee te slapen.

Iemand om aan te denken,

iemand om iets aan te schenken.

Iemand om op te wachten,

iemand om te verwachten.

Iemand zoals jij

waarop ik steeds kan bouwen.

Zo iemand ben jij

Sinds die eerste dag

dat ik jou begroeten mocht.

Daarom alleen al zeg ik nu:

Ik hou van jou.

 

Voor deze steun en toeverlaat

die ik vond bij jou

steeds wanneer ik het even niet

meer zag zitten.

Daarom alleen al zou ik het

betreuren mochten onze wegen

voorgoed van elkander

worden gescheiden.

 

Jij was,

jij bent,

jij blijft mijn allerbeste vriend(in).

En dat voor zolang ik jouw naam

mag graveren

op de zijwand van mijn hart.

 

   

Mocht jij nu je geroepen voelen om deze boodschap door de sturen naar jouw beste vriend(in)en, hou je dan vooral niet in en mocht ik daarbij horen, stuur hem gerust terug naar mij.

 

Nee deze is geen doorgeef bericht om een of andere reden, maar wel gewoon zomaar om iemand iets duidelijk te maken:

IK HOU VAN JOU!    

"Chennai - het vroegere Madras - is vol mensen die beter gekleed zijn dan ik, die betere telefoons hebben en die overduidelijk niet uit welk soort bagage dan ook leefden. India hoort te stinken, het hoort arm, hard en verwarrend te zijn. Sommige delen van de stad die ik vandaag heb bezocht zijn dat ook, maar de stad is ook rijk en statig en goed gekleed en speels. Hij past zich aan iedereen aan, net als London." (uit 'Back on track' van Emily Barr).

Dit uittreksel heb ik gekozen omdat ik nog altijd te veel mensen hoor zeggen dat 'India hoort te stinken en arm is', maar uit eigen ervaring na enkele Indiareizen en doorheen de blijvende conacten met mensen van aldaar weet ik dat zij niet moeten onderdoen voor ons. Mobieltjes zie je overal, waarbij ik niet gezegd heb willen dat er India geen schrijnende armoede meer zou zijn. Maar ik wil het beeld wel bijstellen dat mensen al a priori negatief staan tegenover India, dat inderdaad slechts in het nieuws komt indien er een catastrofe plaats heeeft en men dan inzoemt op schreiende weeskinderen.

Wellicht een heel late reactie op mensen die die in hun blog het hadden over slechte reiservaringen, maar die mensen hadden  dan ook enkel en uitsluitend de beste restaurants en de luxehotels uitgekokzoen waar ze slechts vanuit hun kamervenster de armoede zagen aan de overkant van de straat.

Gelukkig heb ik geleefd tussen en met die mensen ... en zoals je merkt, alleen al aan de lengte van dit blog, dat ik nooit over India zal kunnen zwijgen. Proef ervan en je geraakt er aan verslaafd!

Al deze indrukken vond je al eerder hier en daar. Hoe het voelt in India te zijn kun je ook lezen wanneer je helemaal naar beneden scrolt, aan de rechterzijde onderaan.

Je wil de opgedane reiservaringen in India nog eens overdoen of je denkt eraan dit onmetelijke land te gaan verkennen met al zijn geuren en kleuren, maar dan niet met een reisgids in de hand, lees dan zeker (nog) eens deze spannende thriller waar vele plaatsen je in herinnering brengen, waar luxe en armoede naast elkaar leven ...waar duizenden handjes le liefdevol uitnodigen.

Back on track Emily Barr

Tansy Harris is een verschrikkelijk slechte moeder. Van het soort dat vergeet haar kinderen van school te halen, een halve fles wijn drinkt bij de lunch en overweegt een affaire te beginnen met de onderwijzer van haar zoon. Maar Tansy’s leven is dan ook niet wat ze zich ervan had voorgesteld. Toen ze met Max trouwde en kinderen met hem kreeg, was dat op voorwaarde dat hun leven er niet door zou veranderen: ze zouden blijven doen waar ze zin in hadden, vrij zijn, de wereld zien. Tansy beseft dat er iets moet gebeuren als ze niet wil instorten, en besluit het antwoord op haar levensvragen te gaan zoeken in India. Alleen. In India vindt Tansy aanvankelijk de gemoedsrust waarop ze had gehoopt. Maar wanneer ze een oude reisvriend opzoekt die zich bij een sekte heeft aangesloten, stuit ze op angstaanjagende zaken die beter verborgen hadden kunnen blijven. Te laat beseft Tansy dat ze op het verkeerde moment op de verkeerde plaats is...

Nu we half oktober al voorbij zijn is het misschien goed om af en toe het bewust  stil te maken in onszelf rondom een Mariakapel in deze maand, te midden van de drukte. We kunnen misschien eens stilstaan bij al het mooise dat wij in ons leven reeds mochten ontvangen. Wij denken aan alle mensen van wie we warmte, vriendschap of liefde mochten ontvangen: kinderen, echtgenoot of vrienden met wie we vreugdevolle gebeurtenissen mogen delen, met wie we plezier kunnen maken, maar die ons ook dragen in moeilijke dagen. Wij denken aan de momenten waarop we zelf iets mochen betekenen voor anderen. Want geven en delen geeft voldoening die niet in woorden is uit te drukken. Daarom brengen we Maria zeven witte rozen voor al de blijde dagen die Maria heeft gekend.

Maar we brengen ook zeven rode rozen aan voor al de droevige dagen die Maria heeft gekend, vooral de dag waarop haar zoon Jezus veel te vroeg is gestorven. Ook hier staan we even stil bij onze eigen moeilijke momenten, tegenslagen, ruzie met iemand die we eigenlijk wel graag zien; een kwetsend woord dat we soms veel te vlug uitspreken, ziekete of overlijden van een dierbare. Want even stilstaan bij moeilijke momenten werkt ook genezend. Het helpt ons in het verwerkingsproces ervan.

In our garden there's a flower
always blooming just for you.
Whether sunshine or in shower,
in our garden there's a flower.
love has super power,
we give thanks for all you do -
in our garden there's a flower
always blooming just for you.

-Andromeda Jazmon

Ben je al eens omgegaan met een mens die depressief is? Trauma uit het verleden en geen zicht meer naar de toekomst. Geen makkelijke job, wat zeg je hem na zijn verhaal? Als je het al vertelt!
Molokaï liep vol van zo'n mensen: twee paraochies. De één verdrong het met stoer zijn, de ander met gebogen hoofd. Hoe doe je dat?
In het Evangelie drijft Jezus boze geesten uit. Hij gaat niet op zoek naar het onderbewuste, de oer-roerselen van ons vallen en opstaan tijdens het mens-worden, een evolutieproces van eeuw na eeuw.
Neen, Jezus brengt de hemel binnen in de zielen. Wat Hij met de onderbewuste roerselen heeft gedaan? Verbrand in het Goddelijk Licht? Ik weet het niet. Wat ik wel weet : Damiaan heeft voor de zielenzorg, zijn psychiatrisch bezig-zijn, gekozen met woorden van Eeuwig Leven, zoals zij Heer. Gratis ... pro Deo en met en door God per Deum.

Ook hier mogen we aan denken in de missiemaand die oktober is: Onze grootste missionaris!