Je wil de opgedane reiservaringen in India nog eens overdoen of je denkt eraan dit onmetelijke land te gaan verkennen met al zijn geuren en kleuren, maar dan niet met een reisgids in de hand, lees dan zeker (nog) eens deze spannende thriller waar vele plaatsen je in herinnering brengen, waar luxe en armoede naast elkaar leven ...waar duizenden handjes le liefdevol uitnodigen.
Back on track Emily Barr
Tansy Harris is een verschrikkelijk slechte moeder. Van het soort dat vergeet haar kinderen van school te halen, een halve fles wijn drinkt bij de lunch en overweegt een affaire te beginnen met de onderwijzer van haar zoon. Maar Tansy’s leven is dan ook niet wat ze zich ervan had voorgesteld.
Toen ze met Max trouwde en kinderen met hem kreeg, was dat op voorwaarde dat hun leven er niet door zou veranderen: ze zouden blijven doen waar ze zin in hadden, vrij zijn, de wereld zien. Tansy beseft dat er iets moet gebeuren als ze niet wil instorten, en besluit het antwoord op haar levensvragen te gaan zoeken in India. Alleen.
In India vindt Tansy aanvankelijk de gemoedsrust waarop ze had gehoopt. Maar wanneer ze een oude reisvriend opzoekt die zich bij een sekte heeft aangesloten, stuit ze op angstaanjagende zaken die beter verborgen hadden kunnen blijven. Te laat beseft Tansy dat ze op het verkeerde moment op de verkeerde plaats is...
"Maak wat tijd vrij. Tijd om iemand wat aandacht de geven, om iemand te laten voelen dat hij/zij er niet alleen voorstaat. Maak wat tijd vrij, in jouw hectisch bestaan, om eens iemand uit te nodigen in je huis, Om even iemand een warm gevoel de geven, al was het slechts met een luisterend oor. Want meer dan aandacht behoeft een mens vaak niet te ontvangen om als een rijk mens door het leven te gaan".
Deze boodschap werd achtergelaten op mijn ander blog 'geloven', maar ik vond het wel de moeite deze te delen op mijn eigen blog, want vanaf het begin ben ook ik blijven hameren op AANDACHT.
En op deze herfstzondag kun je misschien even in het rijke archief duiken van wat ik in blogland probeerde te delen. Ja, zelfs ver terug in de tijd om misschien terug te weten waarom en hoe we elkaar toen vonden en willen blijven vinden. Want veel te veel staan we stil bij een laatste bericht! Ook bij gebrek aan tijd?
Nu we half oktober al voorbij zijn is het misschien goed om af en toe het bewust stil te maken in onszelf rondom een Mariakapel in deze maand, te midden van de drukte. We kunnen misschien eens stilstaan bij al het mooise dat wij in ons leven reeds mochten ontvangen. Wij denken aan alle mensen van wie we warmte, vriendschap of liefde mochten ontvangen: kinderen, echtgenoot of vrienden met wie we vreugdevolle gebeurtenissen mogen delen, met wie we plezier kunnen maken, maar die ons ook dragen in moeilijke dagen. Wij denken aan de momenten waarop we zelf iets mochen betekenen voor anderen. Want geven en delen geeft voldoening die niet in woorden is uit te drukken. Daarom brengen we Maria zeven witte rozen voor al de blijde dagen die Maria heeft gekend.
Maar we brengen ook zeven rode rozen aan voor al de droevige dagen die Maria heeft gekend, vooral de dag waarop haar zoon Jezus veel te vroeg is gestorven. Ook hier staan we even stil bij onze eigen moeilijke momenten, tegenslagen, ruzie met iemand die we eigenlijk wel graag zien; een kwetsend woord dat we soms veel te vlug uitspreken, ziekete of overlijden van een dierbare. Want even stilstaan bij moeilijke momenten werkt ook genezend. Het helpt ons in het verwerkingsproces ervan.
Beminnen, Damiaan weet het wel heel goed, afzichtelijke wegkwijnende mensen beminnen. Er is één zinnetje in Damiaans brieven die de pointe is van heel het verhaal: 'Ik hou heel veel van mijn kanaken, omdat ze eenvoudig zijn en ik doe alles wat ik maar kan. Als ze van hun priester houden, zullen ze gemakkelijk ook van God gaan houden'.
Priesters hebben het nu niet gemakkelijk; mochten ze van Damiaan leren nog één keer één tandje bij te steken. Laat ons het priesterschap niet bevragen en van onze priesters houden. Misschien, wellicht, zeker gaan we dan méér van God houden. En dat is toch het eerste gebod of niet?
Na een langere tijd van ziekte, burn-out, depressie ... moet een mens vroeg of laat terug de draad opnemen. Ook al kan het leven mooi worden en kan je beginnen met het GENIETEN van het lezen van boeken, je kunt niet altijd in die boeken blijven leven al zijn ze vast en zeker een eerste stap; op een gegeven moment moet je het leven in al zijn schoonheid met beide handen aanpakken met de krachten en de ongekende mogelijkheden die je in geborgen zijn, die je hebt herontdekt of voordien onmogelijk leken. Dit wens ik aan jullie allen! GENIETEN is het eerste woord!
Heel gepast op deze Wereldvoedseldag waar één miljard mensen niet eens weten of ze vandaag iets zullen kunnen eten of wat water over de lippen zullen krijgen.
In gedachten en met woorden pleegt elk mens heel wat moorden op een dag, ook als hij het zelf niet echt doorheeft. Als je erover nadenkt, zijn er in verhouding tot al die abstracte misdaden heel weinig echte moordenaars. En toch kan het aan een mens wreten hoe hij een aanslag pleegt op een ander, al is het maar in gedachten, ook al heeft die ander er zelfs geen besef van hoe naar zijn leven wordt gestaan, in woorden en daden. ... Het doet me terug denken aan de tien geboden: " GIJ ZULT NIET DODEN!" ... ook niet in woorden!
Ik houd me voor dat ik nog alle tijd heb ... dat is de grote stommiteit van de mens, dat je altijd gelooft dat er nog tijd is, dat je het morgen nog kunt doen, of over drie dagen, volgend jaar, over twee uur. En dan gaat alles dood. Dan loop je opeens achter een doodskist aan. Er wordt geen rekening gehouden met leeftijd of jaren ...
In our garden there's a flower always blooming just for you. Whether sunshine or in shower, in our garden there's a flower. love has super power, we give thanks for all you do - in our garden there's a flower always blooming just for you.
Ben je al eens omgegaan met een mens die depressief is? Trauma uit het verleden en geen zicht meer naar de toekomst. Geen makkelijke job, wat zeg je hem na zijn verhaal? Als je het al vertelt! Molokaï liep vol van zo'n mensen: twee paraochies. De één verdrong het met stoer zijn, de ander met gebogen hoofd. Hoe doe je dat? In het Evangelie drijft Jezus boze geesten uit. Hij gaat niet op zoek naar het onderbewuste, de oer-roerselen van ons vallen en opstaan tijdens het mens-worden, een evolutieproces van eeuw na eeuw. Neen, Jezus brengt de hemel binnen in de zielen. Wat Hij met de onderbewuste roerselen heeft gedaan? Verbrand in het Goddelijk Licht? Ik weet het niet. Wat ik wel weet : Damiaan heeft voor de zielenzorg, zijn psychiatrisch bezig-zijn, gekozen met woorden van Eeuwig Leven, zoals zij Heer. Gratis ... pro Deo en met en door God per Deum.
Ook hier mogen we aan denken in de missiemaand die oktober is: Onze grootste missionaris!
Als Damiaan geprofest wordt in Leuven, ligt hij eerst een tijd plat op zijn buik onder een zwart doek. Raar, maar zo werden in de Middeleeuwen ook melaatsen begraven, nee niet als ze al dood waren ... maar reeds als ze de stad werden uitgebannen. Wat heeft Damiaan onder dat zwarte doek beleefd? Later schreeef hij het aan zijn broer; Hij kwam versterkt (herboren?) van onder dat doek; "Niet ik maar Christus leeft nu in mij".
We liggen allemaal wel eens plat, plat onder een zwart doek. Verdriet, kommer, ziekte. Laten we, Damiaan achterna, versterkt in geloof, hoop en liefde van onder dat zwart doek komen! Mochten we voor elkaar ook sacrament zijn!
Zomaar gekregen van een blogvriendin bij het lezen van mijn bericht bij de verjaardag van mijn vader op 8 oktober ll. 'Knuffelen' dan maar al hebben die mensen dat in hun tijd niet geleerd. Het stond gewoon niet ... Toch dank voor deze bijdrage die ik zomaar kreeg toegestuurd.
Voelde hij zich mislukt wat mij betreft? Ik denk het niet, ik ben er zelfs zeker van. Maar ik betreur het wel dat mijn vader nooit zegt en zei dat hij van me houdt en altijd van me heeft gehouden en dat nog altijd doet. Het zal dan wel in zijn aard liggen zeker. Of worden emoties op latere leeftijd wél uitgedrukt zoals toen hij mijn zus in de armen nam en haar dicht tegen zich aantrok na de deliberatie? Of was/is het gewoon omdat ik een jongen was/ben?
Overigens HARTELIJKE GELUKWENSEN PA op deze verjaardag!
Ingelaste foto verwijst naar de rijke appelenoogst van ons pa waar hij best fier mag op zijn en wij delen graag in die trots.
De taal is (soms) een bot, onhandig instrument en woorden zijn altijd maar een schamele weergave van de vonken die ze oproepen. Heel zeker in het korte bestek van een blogbericht. Laat ons dan allen SAMEN verder kijken dan het woord zodat we nog heel lang blogvrienden mogen zijn, want allen zijn we slechts stamelaars, zo bekend maar dan toch weer niet in dit land waar iedereen het beste van zichzelf probeert te geven en dat, naast het eigen plezier en de waardering, aan ELK-ANDER!
Back on track - Emily Barr
