vriendschappen

Goede vrienden, 

Ik heb mijn  werkzaamheden, zelfs mijn lezen onderbroken toen ik dit boek in handen kreeg. Ik weet dat het u ten zeerste zal interesseren, rond God, geloven, sterven, de oude dag, maar evenzeer omwille van de vele citaten en doordenkers. Zelfs bedenkingen rond onze ‘nieuwe’ paus blijven niet achterwege.

Bijna op elke bladzijde kan ik iets aanstippen en onderlijnen.Ik wilde dit dan ook met je delen. Dus naar de bib of naar de winkel zou ik zeggen!

Van harte, Maarten

Ik geloof niet in God, maar ik mis hem.’ Julian Barnes’ nieuwe boek is onder meer een familiegeschiedenis, een ideeënwisseling met zijn broer – die een vooraanstaand filosoof is –, een overdenking van de dood, een viering van de kunst, een discussie over God en een eerbetoon aan de Franse schrijver Jules Renard.

Hoewel hij bezweert dat dit geen autobiografie is, leest Niets te vrezen als de intellectuele blauwdruk van een briljante geest, een tocht langs de inspiratiebronnen van Barnes’ oeuvre. Al bij zijn eerste roman werd Julian Barnes geprezen om de volwassen manier waarop hij over de dood schreef. Bijna dertig jaar later keert hij even wijs, prettig en ontregelend naar dat onderwerp terug.


Op deze zondag wil ik ook een beginnende blogger een steuntje in de rug geven. Ga daarom maar eens langs bij:  https://blog.seniorennet.be/eddy_1953/ warvoor dank!

Daar alleen kan liefde wonen
daar alleen is het leven goed
waar men vrij en ongedwongen
alles voor elkander doet

Its not an achievement to make 100 Friends in a Year,
but an achievement is to make a Friend for 100 Years.

Het is inderdaad geen prestatie 100 vrienden te maken in één jaar,
maar het is wel bijzonder een vriend te zijn voor 100 jaar!

Het meest tragische van het leven is niet dat mensen ten onder gaan,
maar dat ze ophouden met liefhebben.

Uit 'The Summing Up"

We mogen de tijd niet door onze vingers laten glijden zonder enige tijd te spenderen met diegenen die echt voor ons tellen, die het nauwst aan ons hart liggen. 

Als we morgen sterven, zal de onderneming waarvoor we werken ons gemakkelijk vervangen in een paar uur tijd. Maar de familie en vrienden die we achterlaten zullen het verlies voor de rest van hun leven voelen.

Best wishes for a Holi filled with sweetest moments and memories to cherish for long!  

Met 'Devil may care' keren we terug naar de Bond van de beginperiode. Vergeet dus de jongste Bond Daniel Craig en zijn eigentijdse setting. Gek genoeg is dat eerste al een hele opgave, want we betrappen ons erop dat we ons bij Bond voortdurend de blonde Craig voorstellen. En dat terwijl Bond hier duidelijk meer de zwártharige rokkenjager à la Sean Connery is. Het is trouwens weer al Koude Oorlog wat de klok slaat, en Bondbaas M is weer een man. Er is ook nog eens een überslechterik à la Blofeld (herinner je de kaalkop met kat uit de films), een aantal sequenties zijn redelijk over the top en onwaarschijnlijk, en de mooie madammen gooien zich weer aan Bonds voeten. Alleen geeft hij dit keer niet zo gemakkelijk thuis.

Door al die elementen leest de nieuwe Bond als een trein (waar ook als klassieke knipoog op gevochten wordt) en als een kant-en-klaar filmscenario. Faulks heeft duidelijk niet alleen grondige research over de Koude Oorlogperiode gedaan - hoewel we de details niet gecheckt hebben, ademt het boek de zinderende VS vs USSR-sfeer - maar ook van Flemings aanpak. Net als zijn leermeester (toch voor dit boek) schreef Faulks deze Bond in een zestal weken. Dat is eraan te merken: vlot geschreven, vlot gelezen, maar je mag je niet laten hinderen door al te veel realiteitszin. Escapisme dus, zeer plezant op zijn tijd, maar echt blijven hangen zal het boek niet doen. Dat kan de filmversie - mocht die er ooit komen - eventueel wel: daarvoor zijn er genoeg indrukwekkende set pieces.