Gedachte

Ik wikl dan hier ook veel kwijt. in eerst misschien even meegeven dat hoewel ik vaak niet veel meer schrijf,waar ik tocj nog veel van hou, ik toch vaak veel leesplezier vind op één of andere blog. De reisverhalen had ik nog nooit geopend; er zijn ook zo ontelbaar veel mogelijkheden via dit seniorennet maar toch moet ik deze hier eens kwijt.
N.a.v. een reisverslag over India en verder nog een kritiek op dat genoemde verslag moet het me van het hart dat bepaalde mensen blijkbaar nog altijd niet begrepen hebben dat India en Europa, zeker het Westen, nog altijd twee totaal verschillende culturen zijn ... en dan onmiddellijk komen aandraven met "stank" en "bedelaars" ... Ja, dan moet je het India niet opzoeken zoals het er echt is, maar blijf dan in de dure restauraants waar niet eens een bedelaar de kans zal krijgen de kruimels van de tafels op te rapen. Nee, India is niet zien en sterven maar juist LEVENGEVEND! En daar kanik van meespreken na drie Indiareizen!
Ik begrijp en heb hetzelf meermaals moeten uitleggen dat wij niet de "big Americans" zijn, maar wel doodgewone mensen die gespaard hebben om naar India te kunnen afreizen en daar liefst nog iets te kunnen achterlaten al moet de ene hand niet weten wat de andere geeft. Trouwens, wie met echt Indische mensen te maken krijgt wordt verscheurd aan de enen kant, en hierbij denk ik aan de vrouw die haar kind prompt wilde afstaan om het mee te geven naar België, gewoon bij een eerste contact en aan de andere kant het niet willen aanvaarden van "ons geld" omdat ook die mensen een zekere fierheid over zich hebben..
Zo heb ik tijdens de ganse duur van mijn laatste Indiareis een groot bedrag met me meegedragen totdat ik het pas op de luchthaven aan de begunstigden kon geven juist voor we terug afscheid namen, want dat geld wilde men ergens niet al kon men het natuurlijk zeer goed gebruiken. Maar wij denken zo hen gelukkig te hebben gemaakt, maar neen de kern van alle ontmoetingen was het diepmenselijke, de interactie van mensen die je van de ene kant naar de andere brengen om zich zo voor te stellen aan weer andere vrienden, onvoorbereid op mijn komst maar gastvij dat er geen woorden voor zijn al moest ik daarvoor soms honderden km verder mee reizen ... Ja, natuurlijk kom je de bedelaars tegen, maar daar zitten net zoals te Brussel ook beroeps tussen ... De Indiusche bevolking jaagt trouwens ook deze mensen weg wanneer het om "toerisctische" bedelaars gaat ... Best, eigenlijk ben ik nu al bezig met een reisverhaal te vertellen alhoewel ik alleen maar wilde reageren op die personen die vinden dat India niets anders is dan stank en bedelaars. Mogen wij ons dan maar gelukkig prijzen - in de positieve zin van het woord - dat wij ten minste KUNNEN reizen naar India en andere verre landen om misschien een beetje Indiër met de Indiër te worden. Want ik moet niet ver om me heen kijken om te zien wat hier getuigt van intense vriendschappen die zo maar geboren worden, om te zien wat sommigen me hebben meegegeven, zelfs "VAN HET WEINIGE DAT ZE MAAR HEBBEN"!
Ik raad een Indiareis ten zeerste aan, zij het in Varanasi aan de Ganges of in het wondermooie natuurgebied van Kerala ... Je zult er MENSEN ontmoeten, in allerlei kleuren en de geuren zullen nog lang in je kleren hangen maar vooral in je ziel en in je hart. Wie daar meer wil van horen, mail me maar gerust!

Maar eigenlijk wilde ik iets neerschrijven over andere dingen, de tijd tussen september en nu. Of misschien gewoon een paar dingen meedelen omdat ik er zelf deugd heb aan beleefd zoals een goed boek. Ja, de laatste tijd ben ik een flinke lezer geworden en vandaar misschien ook niet zoveel tijd meer voor een blog.
HET JAAR VAN DE MAN als titel deze keer is dan ook de recentste roman die ik u wil aanbevelen. Een roman geshreven door Yves Petry, een meeslepend verhaal waar ik weinige tips kan oplichten omdat het zal verrasen,zeker op pg 130.
Een andere aanrader is van Tommy Wieringa met alles titel ALLES OVER TRISTAN, een roman om in één ruk uit te lezen , terwijl je koffie al lang koud geworden is en je pas op laatste bladzijde een zucht laat, een zucht van verlichting?
Ondertussen kan ik niet anders dan mijn blik gericht op een foto van een klasvriendin in stilte te mijmeren hoe kort en vluchtig het leven kan zijn.
Enkele weken geleden waren met een groepje mensen van het lager onderwijs samengekomen om het organiseren van een reünie, alsof we elkaar nog maar pas gisteren hadden gezien. Tijdens de voorbereiding bleek Francine eigenlijk al een hele tijd te leven onder pijnstillers en ze uitte dan ook de wens zo vlug mogelijk een rugoperatie te mogen ondergaan, en dit voor een derde maal.
Zo een drietal weken voor het eigenlijke feest waarvoor Francine nog de uitnodigingen heeft geschreven werd ik opgebeld door een medeorganisator. Meteen dacht ik aan annulatie van het feest, maar toen vernam ik het haast ongelooflijke nieuws."Francine is deze namiddag om 16.00 u overleden" ....
Eén dag na operatie, nog even man en zoon gezien en dan in coma gegaan en bijna onmiddellijk overleden. We waren niet close met elkaar en zagen elkaar ook weinig of nooit, maar het feit dat we zelfs na 10 jaar nog eens samen aan tafel zaten, dat we samen lachend aan de voorbereiding bezig waren heeft mezelf en ons allen ten zeerste aangegrepen. Dan weet je dat er banden zijn, hoe los of vast ook die ergens blijvend zijn, en nu zeker na de dood.
Het feest is doorgegaan, in mineur want alles was geregeld en hoe graag zou ze erbij geweest zijn! Ik noem haar hier met naam en dankbaarheid. Dank u FRANCINE!
Ik zal als overgang misschien de gedachtenistekst nog eens meegeven.

Goeie vriend, buur of toevallige voorbijganger,

eindelijk al te lang geleden dat ik hier nog een berichtje achterliet, maar het mag ook geen dwang zijn.
De voorbije meimaand mocht wel meer inspiratie gegeven hebben tot wat schrijfsels, maar dan was het eens bloedheet en even later was het weer te koud of moest ik pc uitschakelen wegens aanhoudend onweer.
En dan tussen twee vlagen door dan maar zien wat gras af te rijden of het onkruid wieden dat zich ineens rijkelijk had gezaaid. En waar zijn de bloemen van het voorjaar gebleven? En waren ze daar dan toch werden ze met één windurk neergehaald; zie ze liggen, de mooie ontplooiende blauwe Iris ... als een geknakt riet.
Maar een geknakt riet mag je niet breken, dan maar hopen dat de Iris nog tot bloei kan komen ... denkende aan zovele mensen die als een geknakt riet door moeten gaan, hetzij door hun werkomgeving of in hun relatie. Velen geven nog om dat geknakte riet, de geknakte Iris, de aftgerukte Geranium, maar helaas wordt het riet achtellos getrapt, soms niet eens weggeworpen!
Ja, dat is de wereld waarin wij leven! En toch ... dan denk ik terug aan de Indische vriend waarover ik eerder iets achterliet. De mens die het in het Westen nooit heeft gezien kan niet begrijpen dat in het eigen gezin, binnen de eigen familie mensen worden gekraakt. .... 
In ons landje gaat het over postjes, in de politiek zeker, maar in het werk nog meer, en helaas helaas in onze kerken, ja met kleine K waar men probeert via cursussen Theologische Academie en Christelijk Vormingswerk mensen warm te maken voor de nieuwe evangelisatie ... allemaal mooi tot je ook daar moet vaststellen als toevallige toehoorder hoe de postjes binnen de lekenkerk worden verdeeld, herverdeeld ... omwille van de wedde.
Och arme!
Zalig zij ...
Ja, beste deze regels zijn in een notedop wat me overkwam de afgelopen dagen ... dus maar beter even weg van de pc en terug naar boeiene romans.

...

...