Zeven maal bidden met Maria:

1.     Bidden is luisteren.

2.     Bidden is in je hart bewaren

3.     Bidden is uit handen geven

4.     Bidden is Gods bedoeling zoeken

5.     Bidden is overgave

6.     Bidden is de stilte doorleven

7.     Bidden is de Geest aan het werk laten.

 

INDIA terug

Vrienden,

Eigenlijk moet ik hier nog een reisverhaal uittikken van dertig dicht aaneengeschreven pagina's over mijn reiservaringen in Dehli, Varanasi, Kochi, Madras, Karnataka, Bombay en alles wat er tussen ligt. Meer dan de grote gebouwen en het totaal andere wereldbeeld heb ik voornamelijk me gehouden aan "details" die men zo vlug vergeet zoals de metalen voorwerpen die in een keuken worden gebruikt omdat een glas of gebakken servies gewoon onbetaalbaar is wanneer het gebroken wordt. En dat is maar één van de details, althans voor ons een detail maar voor hen van levensbelang.
In een andere reactie en ook bij "reisverhalen" heb ik iets achtergelaten over India, maar nu valt het me op dat zelfs na jaren dit fascinerend land me niet loslaat al heb ik begrepen na twintig jaar intense correspondentie, drie reizen en een paar tegenbezoeken dat beide culturen zo verschillend zijn van elkaar, hoe goed begrepen ook. Wat bijvoorbeeld voor ons een detail kan zijn bij het ontbijt kan voor de Indische vriend een dagenlange ergernis geven. ...
Dit allemaal als lange inleiding om beknopt een beeld  te geven van  de confronterende werkelijkheidt binnen elke grootstad zoals Dehli, Bombay ..Trouwens vele van de Indische plaatsnamen zijn recent veranderd.

Aan de linkerkant van de weg: de gebouwen van de 'Software Technology Company', imposant, modern en luxueus, omringd door een hoge omheiningsmuur waarvan de poorten van tijd tot tijd automatisch opengaan om zware, zwarte wagens met getinte ruiten binnen te laten rijden. Daar even verder de luxueuse Hiltonhotels of andere haast niet te durven betreden halls van Westers getinte buildings waar het haast verboden lijkt zich neer te zetten in de zware vergulde fauteuils ...

Aan de rechterkant van de weg, op het voetpad aan de overkant, leven families in absolute armoede: neergehurkt voor hun geïmproviseerde tenten van oude dekzeilen die opgespannen zijn met behulp van houten piketten. Enkele uitgemergelde vrouwen, en toch met een grote fierheid te merken aan hun goed onderhouden kleurige sari's, koken zomaar op de grond, terwijl ze nauwgezet hu kleine, halfnaakte, ongewassen en verwilderde kinderen in de gaten houden die op de stoffige grond spelen.
Hoevele van deze vrouwen hebben me niet smekend aangekeken, de hand reikend en toch steeds die glimlach op het gelaat.
Tussen beide kanten van deze weg met vier vakken waar de meest recente 4x4-modellen, oude krakkemikkige en overladen autobussen, fietsen, riksja's, vrachtwagens, oude en nieuwe auto's en karren getrokken door ezels elkaar kruisen en voorbijsteken in een onbeschrijfelijke kakofonie ... ben ik stil, kijk, geniet en vraag me ook zoveel af terwijl allen verder zigzaggen volgens de plaatselijke verkeersregels door het verkeer, en hoe ze  handig de enkele heilige magere koeien omzeilen die hun tijd verlummelen temidden van dat helse tumult al dan niet omhangen met verssgeplukte en aaneenregen kleurrijke bloemen.

In de media worden we er constant aan herinnerd dat we de eerste generatie zijn die effectief in staat is om de armoede uit de wereld te helpen.

Ja, reizen als deze met mensen en ontmoetingen van ter plaatse laten meer dan sporen achter!

  "Heeft het nog zin verder te bloggen, ik word niet meer gelezen ",  ... Een vraag die me sedert gisteren bezig houdt wanneer ik deze bemerking van een goedmenende senior las.

Voor mezelf moet ik ook vaststellen dat ook k hier niet elke dag iets achterlaat waar misschien anderen toch dagelijks naar uitzien, zeker wanneer je eens als blogger van de week werd uitgeroepen, hoe relatief en subjectief ook; maar nog meer wanneer je haast elke dag in de top 20 belandt in deze categorie waardoor velen naar dezelfde blogs terugkeren om je een bezoek te brengen.
Neen, om te antwoorden van onze blogvriend, ik denk en ik ben ervan overtuigd dat het bloggen zijn zin niet zal verliezen maar dat het wellicht eerder te maken heeft met het verlof en vooral door de voorbije hete zomer waardoor minder bezoekers jouw blog bekijken of er zelf iets plaatsen.

En toch begrijp ik onze vriend, want niet iedereen heeft het geluk op reis te gaan of is nog mobiel genoeg om toch ergens een terrasje te doen. Vooral deze mensen zouden dan wel eens het geduld en de moed kunnen verliezen wanneer ze zien dat hun blog niet meer wordt gelezen, dat er geen reacties meer op komen via het gastenboek of een email.
Ja, voor vele senioren is het dagelijks bloggen de band die ze kunnen leggen met de buitenwereld haast de enige manier om nog zinvol bezig te zijn, waar vroeger de dagelijkse babbel met de bakker of de melkboer een aangename verpozing was.
Dwaal ik nu af? Misschien en toch weer niet, want ik denk wanneer het weer nog even aanhoudt zoals nu met frissere temperaturen en met weersvoorspellingen die nogal op zijn Belgisch zijn, de blogger weer zal herleven!
Blijft het zinvol? Zeer zeker, lieve blogvriend, want wie weet dat jij door één woord ergens op je blog een ander de adem hebt gegeven om voluit te LEVEN!

Ja, inderdaad, ook dit jaar moeten we vaststellen dat mensen minder aandacht krijgen eens het verlof op gang is. En is dit niet precies ergens de roep die in de vraag van de blogvriend schuilgaat?!

AANDACHT VOOR ZIJ DIE NIET MET VERLOF KUNNEN GAAN ... zommaar of toch niet?

Eerlijkheid is de weg naar geluk. Eerlijk worden is een daad van vernieuwing.
Harry Palmer

De drie essentiële elementen voor het geluk zijn: iets te doen hebben, iemand om lief te hebben en iets om naar uit te kijken.
Allen Chalmers

Doe wat je moet doen en de kracht volgt vanzelf.
Ralph Waldo Emerson

Volgende heb ik ergens gelezen en eerlijk gezegd had ik er op die manier nog nooit bij stilgestaan.
Ik heb er alleen de samenvatting proberen van weer te geven.

DE TIJD DIE BLIJFT  - speciaal aan en voor de "ouderen" onder de senioren die nog een gelukkig leven hebben tesaam, en opgedagen in het bijzonder aan Peter!

De tijd die ons blijft ( Nana Mouskouri )

----------

De tijd die ons blijft doet er niet toe

Wij zullen het geluk hebben samen oud te worden

Diep in je ogen zal mijn tederheid leven

 Diep in mijn hart zal je jeugd leven

----------

Als een gebed uit de kindertijd

Die woorden op je lippen geven me vertrouwen

Ik zie ons hand in hand

Onze kleinste glimlachjes willen zeggen ik hou van jou

----------

Maar één van ons zal als eerste vertrekken

Zal voor altijd zijn ogen sluiten

In een allerlaatste glimlach

En de andere die de helft van zijn leven verloren is

Zal elke dag in de nacht blijven

Natuurlijk zal zijn hart slaan maar voor wie maar waarvoor

----------

Je stap weerklinkt, de deur gaat open

Mijn hart klopt sneller

En ik zie je terug

Hand in hand vergeet ik al de rest

Ik heb zelfs de indruk dat de tijd stil staat

----------

Maar één van ons zal als eerste vertrekken

Zal voor altijd zijn ogen sluiten

In een allerlaatste glimlach

Op een dag zal één van ons te moe zijn

Zal bijna gelukkig zijn als eerste te vertrekken

En de andere zal zonder lang te wachten bij hem terug zijn

----------

Ik zie ons hand in hand

 

Onze kleinste glimlachjes willen zeggen ik hou van jou

----------

met dank aan de anonieme auteur

 Beste blogger,

Op mijn verjaardag kreeg ik deze tekst doorgemaild; niet bepaald een wens dan wellicht een stille
schreeuw, een roep .... of hoe noem je het? Ik heb er met mijn eigen woorden op geantwoord.

Iedereen zal wel ergens de vraag herkennen al denk ik in het bijzonder aan mensen die niet echt
vrij zijn in hun relatie ... of hoe benoem je deze?

Misschien ken jij een antwoord of herken je deze "boodschap". Eén woord kan verlichting brengen, soms alleen maar die schreeuw temidden de stilte ... Wie weet of de persoon juist op deze dag iets duidelijk wou maken ... Ik laat het aan de gewaardeerde lezer over.

Stilte

Stilte

Stilte om me heen,
Voel me zo verdomd alleen
Stilte in mijn hart,
Dat huilt van smart.

Stilte in mijn hele zijn,
Mijn God wat doet dat pijn.
Stilte ondanks mensen die om me geven,
Stilte, mijn God is dít dan leven.

Wat zou ik graag eens huilen zonder rem
En luisteren naar mijn innerlijke stem.
Lachen, gieren brullen
Samen met mijn knullen.

Genieten van wat er om me heen gebeurd
Zonder door mijn eigen angsten te worden verscheurd.
Eén keer, ja echt een keer maar me echt eens laten gaan
Zonder eerst bij anderen stil te staan.

Wat een feest lijkt me dat
Eens niet eerst dit en dan dat
Gewoon luisteren naar mijn eigen gevoel
Zonder een duidelijk doel.

Eens mezelf los te rukken van alles waarvan ik hou.
En alleen aan mezelf denken zonder eerst aan jou.
Iedereen eens te laten zijn voor wat ze zijn
En niet jij, jij, hij, zij, maar alleen maar mijn.

Een keer niet een ander troosten en geven
Maar alleen om mezelf even maar, heel even.
Een keer iets voor mezelf halen
Zonder daarbij te balen.

Anke Lütkemeier-van Soest

een "verjaardagswens" ontvangen op 260706

"Een heel leven heb ik geschreven. Daar ben ik mee bezig geweest, als een onnozele sukkel.
 Er is ook niets mis mee om zo te zijn.
 Ik heb nooit pretenties gehad.
 Door je leven lang te schrijven krijg je het schrijven onder de knie. Het behoedt je nergens voor."

 Deze bedenkingen die M. Duras neerschreef voor haar dood hebben me getroffen al kan ik niet tippen aan het schrijverschap van die dame, maar waar ik wel mee samenval is het feit dat ik tot op heden een leven lang geschreven heb, schrijven als hobby, zoals je bij een artikel kan lezen, maar schrijven uiteindelijk voor een ander, aan vele anderen, echte vrienden of vere bekenden.

Honderdden brieven heb ik geschreven; reeds vroeg op de leeftijd van 16 jaar zat ik in de redactie van een jeugdblad, genaamd "de schele merel" en nog altijd probeer ik hier en daar iets al stelt het weinig voor totdat één of ander zegt dat ik dat blijkbaar onder de knie heb. Enfin iedereen zijn talent, en wanneer je daar een ander gelukkig kan mee maken, des te beter.

Blogland werd dan het logisch gevolg ook bij dit meer dan warme weer, want door dat ben ik nog steeds verhinderd verder te borduren over erotiek ...

 

Vrienden,

Het is te lang geleden dat ik hier iets achterliet en toch is er nog zoveel te bloggen, mee te delen, of gewoon te delen, maar niemand zal het me kwalijk nemen wellicht dat de zomer er wel voor iets zal tussen zitten, al kan ik de mensen begrijpen die me dagelijks hier proberen te vinden, is het niet?!

De laatste tijd heb ik me weer eens ingelaten met mensen en ook dat is een reden dat er minder werd geblogd, maar hoe langer hoe meer besef ik dat ik een zintuig aan het ontwikkelen ben voor wat men zou kunnen noemen de nachtzijden van het gevoelsleven, en dat vooral bij anderen.

Of is dit al langer een beetje de aard van het beestje, zeker wanneer een Indische vriend me ooit duidelijk zegde: "Take care of yourself!". Maar zal ik dat ooit wel kunnen, eens opkomen voor mezelf en meer zijn dan een soort sociaal assistent voor mensen die leven in die nachtzijde.

Ik geef toe dat het ook levengevend kan zijn te mogen en te kunnen luisteren naar zoveel mensen die hopeloos in de knoei zitten met hun gevoelsleven, en je krijgt er ook veel voor terug, soms uit totaal onverwachte hoek.

Ja, een woord kan een mensenleven veranderen, toch even ... een moment van genade ..

Maar nu moet ik (let op woordkeuze - het is verlof) nog verder schrijven in ander blogitem hier.

Dus tot straks of morgen!

Maarten