gedicht

WIE NIETS HEEFT
IS MET WEINIG TEVREDEN

Dit heb ik keer op keer mogen ervaren in India
waar ze nog deelden wat ze niet bezaten.




Maar dat ondervind ik ook hier
waar mensen in eenvoud leven,
ja soms zelfs arm of ziek,
maar zoveel te geven.

Je zou hun gleuk soms willen kopen .


De ingelaste foto is er niet zomaar. Ik heb het persoonlijk meegemaakt toen ik India te gast was en we er onverwacht met een groepje 'even' langskwamen. Deze mensen hadden niets buiten die ene haan, hoog in de boom ...

Geloven
is als een bloem.

Het geeft een rijke geur en prachtige kleuren het kan ons leven een stuk aangenamer maken...

Geloven
is als een bron.

Kleine dingen die we voor elkaar doen, zonder nood aan een tegenprestatie, maar die kunnen uitmonden in een zee van geluk..

Geloven
is als een zon.

Die de donkere wolken kan doen verdwijnen en die kan zorgen voor licht en warmte in ons hart..

Geloven
is een werkwoord.

Het is een uitnodiging om altijd te blijven zaaien opdat er voortdurend iets moois zou mogen groeien voor onzelf maar ook voor onze medemensen...

Geloven
is een verbond.

Jezus' voorbeeld volgend, de handen onvoorwaardelijk in elkaar slaan tot welzijn en geluk van iedereen rondom ons...

Geloven
is een rekenoefening.

Onszelf wegcijferen van de eerste plaats, zodanig dat we meer aandacht kunnen besteden aan anderen het is een optelling van woorden en daden waarmee we onze naasten gelukkiger kunnen maken.

Geloven
is een kunstwerk.

Met wat goede wil kan iedereen het maken en het resultaat zal ongetwijfeld door iedereen gewaardeerd worden ..

Het zal voor iedereen een uitnodiging zijn om het zelf eens te proberen.

Bedankt dat "U"
ons dit geloof geschonken hebt !
Bedankt dat wij
dit geloof met anderen mogen delen!

Stefaan Maene

Het Magnificat is de lofzang van Maria die zij uitsprak nadat de engel haar de geboorte van Jezus had aangekondigd. Lucas 1, 46-55:

Ik zing van ganser harte voor de Heer,
ben opgetogen om mijn God, de Redder.
Want hij had oog voor mij, zijn dienares,
maar wie ben ik, dat Hij mij heeft gevraagd.
Nu mag ik mij voortaan gelukkig prijzen,
dat Hij zo grote dingen aan mij deed.
En alle eeuwen stemmen met mij in.



De Heer is machtig en zijn Naam is heilig.
Iedere tijd opnieuw gaat zijn genade
naar allen die eerbiedig met Hem leven.
Genade is zijn kracht, maar alle hoogmoed,
al onze eigenwaan ontmaskert Hij.
Alle machthebbers stoot hij van hun tronen,
arme en kleine mensen maakt hij groot.
Wie honger hebben geeft Hij overvloed
en rijken stuurt Hij heen met lege handen.
Altijd is Hij zijn volk nog trouw gebleven,
altijd bezorgd om Israel zijn dienstknecht.
Zo had hij het beloofd aan onze vaderen,
aan Abraham en aan zijn volk voorgoed.

Vertaling Huub Oosterhuis

Rig Mutschler

Mooi om met dit lied de meimaand af te sluiten. En niet eens gezoch, want ik sloeg zomaarr mijn zangboek open en zie!

Het ingelaste beeld vindt men helaas slechts op rommelmarkten, maar voor mensen in het Zuiden is dit voor velen het enige wat in de huiskamer prijkt en waar zij zich aan optrekken. Het is een stille getuigenis van hun oprecht geloof. En in vele blogs waar daar wordt van gebruik gemaakt is dit zelfs nog vaak het 'logo' van hun blog.

Wie onder jullie "man bijt hond" volgt zal wellicht al meerdere malen deze beeltenis, tesamen met het Helilg Hart van Jezus, tegen de wand hebben zien prijken.

Het leven is te kort om in de put te zitten.

Wees gegroet, Maria,
bid voor ons.

Laat ons groeien in goddelijkheid
zoals onze moeder MARIA.


klik maar even open;
wil ik graag met jullie delen.

Je komt niet meer op tijd naar huiis
maar je kwetst me niet.
En toch doet het pijn.

De titel beaam ik volmondig meer dan ik er woorden kan voor vinden, maar deze keer gaat het niet echt om die persoonlijke belevenis. Neen, ik was met verstomming geslagen toen ik zag, net zoals bij SeniorenNet waar ook een indeling gemaakt wordt in categorieën, dat er op een Aziatisch site  bovenstaande titel de hoofding was van een categorie en dit met maar liefst 123.624 leden!

De ondertitel (zie lager) zegt nog heel veel meer. Ik maak er dan ook niet meer woorden aan vuil dan nodig, maar wellicht een hint voor ons allen waar we eens mogen over nadenken, zeker op zondag!

"VOOR ALLEN DIE HUN OUDERS LIEFHEBBEN EN WAARDEREN".

Misschien een categorie die we dringend moeten opstarten?!

Christus thuis brengen.

In een vorig leven had ik het voorrecht – het genoegen klinkt hier niet op zijn plaats, en verder waren er ook weinig gegadigden die deze taak op zich wilden nemen – op zondagmorgen de gangen van een ziekenhuis, annex rust-en verzorgingstehuis, te mogen doorkruisen, om de communie naar zieken en bejaarden te mogen brengen.

Toen, net zoals nu herinnen ik me dat dit zo anders was dan  alle andere gehaaste verplaatsingen. Het begon al bij het onthaal waar ik de sleutel kwam ophalen om de kapel te openen . Ook al kende men me al jaren met mijn goede en kwade kantjes, er werd anders naar me aangekeken. Zelf, al was het niet nodig, ik kreeg  voorrang op anderen toen ik om die sleutel vroeg. Meer nog, men hoefde niet eens te vragen waarom ik kwam. Gelovig of ongelovig, praktiserend of niet, de dames aan de balie hadden een vorm van respect, ook al werd dit niet uitgesproken, maar ze wisten dat ik iets zou gaan doen dat boven het gewone dagdagelijkse staat, en zelfs niet direct van mezelf kwam.

Alleen al het binnengaan van de kapel was zo anders dan op een ander moment tijdens de dag of de week. De sleutel omdraaien in het tabernakel was niet gewoon het openen van een deurtje; noch minder was het wanneer ik mijn hand uitreikte om de kelk te nemen. Ik ging er steevast voor knielen en hier begon mijn gebed dat me de ganse weg innerlijk zou volgen. Het was telkens bevreemdend wanneer ik de kapel uitstapte en a.h.w. met de Heer de werkelijkheid van nde wereld en  van alle dag binnentrad. Het lopen van elke dag werd haast een voorbij schrijden, zeker op de verpleegafdelingen. Maar ook bij het noodzakelijk doorkruisen van technische ruimtes zoals de keuken en liften nam een heel apart gevoel vanbinnen de leiding. In die luttele seconden werd ook door de ‘toeschouwers’ die bijvoorbeeld aan de afwas bezig waren plots gezwegen. Allemaal vrij raar maar o zo mooi. Nooit werd ik er later op aangesproken, in tegendeel, en dit in een wereld vol van pluriformiteit. 

Ik was me er wel degelijk van bewust dat ik Christus bij de mens bracht en dat telkens opnieuw. Vandaar dat ook verpleegkundigen het even stil maakten toen ik langs de kamers passeerde, even opzij schoven, al gereed de kamerdeur openden; of ik denk maar aan de poetshulp die even het werk lieten liggen. Het viel me trouwens op dat tijdens het toedienen van de communie deze mensen soms even een kruisje maakten of uitdrukkelijk zegden aan de patiënt: “Daar is de meneer met de communie”. Af en toe werd gevraagd of ik priester was. Niet om me te taxeren, maar in tijden van ziekte en lijden wil men een priester naast het bed; dat is mijn ervaring. Sommigen waren zelfs ergens teleurgesteld omdat ze geen priester aan hun bed zagen en zegden dat ook uitdrukkelijk. Anderen vroegen dan weer na het ontvangen van de communie of ik ze nog zou willen bezoeken in de komende dagen … En ik heb me aan deze belofte gehouden en zo deed ik tijdens de week aan zieknbezoek door gewoon even binnen te wippen bij deze mensen die soms van niemand nog bezoek kregen, vooral door hun eigen hoge leeftijd.

Toen men me zag, met de kelk in de hand, sloegen de meesten een kruis, begonnen ze spontaan een Onzevader of een Weesgegroet te bidden.Anderen waren er op voorbereid en hadden steevast de rozenkrans in de hand.  Elk bezoek is een mystiek gebeuren, altijd anders maar zo doordringend.

Sommigen vroegen wekelijks naar de communie, anderen dan weer niet. Maar vaak gebeurde het ook dat in een meerpersooonskamer een derde om de communie vroeg. En gezien het zondagmorgen was gebeurde het ook dat de vroege bezoeker, tot zelfs het aanwezig personeel,  ook wilde aan de communie deelnemen. Voor al deze mensen werd de communie een bijzondere kracht; zelfs plots even weg uit het steriele van een ziekenkamer,de ogen gericht op het kruis. Er werd niet veel gesproken, want iedereen sprak op dat moment met de Verrezen Heer, veel intenser dan wij dat doen wanneer we gezond zijn. 

Er waren ook mensen die zeer moeilijk de communie konden ontvangen door slikproblemen. In die gevallen werd eerst overlegd met de verpleegkundige en werd ook nog eens uitdrukkelijk de vraag gesteld of het wel zou gaan. Maar hoe moeilijk ook soms, mensen zagen daar echt naar uit. Het was niet altijd gemakkelijk zo de communie bij de patiënt te brengen, maar de dankbaarheid door een glimlach of een stevige hand op de mijne deed alles vergeten en dan besefte ik dat God in mij aan het werk was geweest, mede door de verpleegkundigen of de poetsvrouw. Neen, die tijd was geen tijdverlies geweest eens terug thuis. Misschien had ik er wel het beste van mezelf gegeven op een volledige week.