Zaterdag 26 augustus 2006
Accepteer
"Accepteer de dingen waar het lot je aan bindt, en hou van de mensen met wie het lot je samenbrengt, maar doe dat met heel je hart." - Marcus Aurelius
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Zaterdag 26 augustus 2006
Gentse feesten
Beste blogvriend,Was je één van de meer dan één miljoen bezoekers op de Gentse feesten en wil je alles herbeleven, dan raad ik je aan het boek van STEFAAN VAN LAERE te lezen, getiteld "KISMET", verschenen bij het Davidsfonds in 2006; recenter kan dus niet.
Alles is misschien veel gezegd maar je zal er vele namen herkennen van zangers, locaties en fragmenten zoals de armbandjes die werden uitgedeeld voor het optreden van Clouseau, remember?!
Maar nu terrorisme niet langer een ver-van-je-bed-show is, wordt Gent misschien de locatie bij uitstek om tot een aanslag over te gaan ... Ik weet het ook nog niet, want ben het boek nog aan het lezen, maar een thriller die zich op Vlaamse bodem afspeelt ... dus even het bloggen stillegen en lezen dat boek!
Of hoe realistisch het terreurnetwerk wel is, zeker wanneer ik op dit eigenste uur hoor dat een derde man is geïdentificeerd als verijdelde bommenlegger!
Zaterdag 26 augustus 2006
bloggen een raadsel
Beste,
een tijd terug heb ik hier iemand een hart onder de riem proberen te steken toen ik las dat de persoon blijkbaar niet meer gelezen werd. Ik heb hem daarover gemaild en aan hem en aan anderen via mijn blog sterkte gewenst. Maar blijkbaar moet ik ook voor mezelf rariteiten vaststellen, zeker wanneer het gaat om scores. Ook al blogt een mens ergens uit zichzelf dan nog wil hij tenslotte toch gelezen worden om zijn ervaringen, zijn wedervaren of zijn mening. Het was pas wanneer iemand me een hint gaf dat ook ik blijkbaar in een top 20 was verzeild dat een mens daar meer gaat op letten.
Zeker sedert wanneer je met ups en downs in die top 20 blijft al is laatste voor mij geen must.
Dit alles n.a. v. volgende vaststelling die ik deed en waarbij blijkbaar ook veel anderen "ongelukkig" mee zijn.
Het is sinds 20 juli l.l. dat ik nog op de 20e plaats stond op het net en dan niks meer al nam ik al maanden plaatsen in tussen 5 tot 20. Een onmiddellijk gevolg daarvan is: ook geen bezoekers meer.
En dan ineens vanuit het niets op plaats 8 gisteren, maar deze morgen al weer verdwenen uit de top 20!
En dan ineens vanuit het niets op plaats 8 gisteren, maar deze morgen al weer verdwenen uit de top 20!
Verdwijnen van 8 naar niemandsland?
Ik had wel binnen de 4 uren 55 bezoekers waar er slechts 66 waren in 3 dagen (waar ik dus niet terug te vinden was in die top)!
Zeg nu zelf, hier klopt helemaal niets meer van?
Eerst dacht ik ook dat een aantal mensen terug in de kijker werden geplaatst, want samen met mij zag ik drie bekenden die ook al lang bloggen en nooit in top 20 staan tot op die bewuste 22 augustus. Evenwel, ook zij zijn nog diezelfde dag met het noorderlicht verdwenen!
Voor de bewuste meneer waar ik het in het begin over had wellicht een WAW en een EUH op zelfde moment; maar ondertussen ook voor meerderen.
Let op, ik klaag hier niet maar doe maar een vaststelling met velen en wil deze keer een uitzondering maken bij wat ik normaal achterlaat. Misschien een aanzet voor anderen, maar zeker geen aanzet ons dierbaar blogland te verlaten!
Woensdag 23 augustus 2006
stappen naar geluk
1 Schrijf iedere dag iets op waar je Dankbaar voor bent.
2 Doe iets voor een ander.
3 Geef aandacht aan je eigen plezier.
4 Zoek een wijs iemand, waarvan je kunt leren.
5 Leer te vergeven-door boosheid verlies je veel energie.
6 Besteed tijd aan vrienden en familie.
7 Zorg voor voldoende slaap, goed eten en bewegen.
8 Leer om te gaan met tegenslagen.
9 Zoek naar betrokkenheid en voldoening, dat is belangrijker dan plezier najagen.
10 Geluk is geen doel, geen eindresultaat: Het is de weg erheen die telt.
2 Doe iets voor een ander.
3 Geef aandacht aan je eigen plezier.
4 Zoek een wijs iemand, waarvan je kunt leren.
5 Leer te vergeven-door boosheid verlies je veel energie.
6 Besteed tijd aan vrienden en familie.
7 Zorg voor voldoende slaap, goed eten en bewegen.
8 Leer om te gaan met tegenslagen.
9 Zoek naar betrokkenheid en voldoening, dat is belangrijker dan plezier najagen.
10 Geluk is geen doel, geen eindresultaat: Het is de weg erheen die telt.
- met dank aan de onbekende auteur -
Dinsdag 22 augustus 2006
liefde beantwoord
Vriendschap is een zeldzaam kruid, schreef Maria Rosseels ooit.
In onze maatschappij lijkt de typische man-vrouwrelatie, liefst een seksuele relatie, het unieke model van de liefde, terwijl een van de diepste dingen in het leven en in heel de geschiedenis van de mensheid de vriendschap is. Gewone, maar hechte vriendschap tussen twee vrienden of vriendinnen. Je leest het in de bijbel - David en Jonathan - en in de Griekse tragedies en in de toneelstukken van Shakespeare. De bijbel zegt: "Een broer die geholpen wordt door zijn broer, is als een burcht." We verliezen dit uit het oog, terwijl het zo fundamenteel is: mannen en vrouwen die vrienden zijn door alles heen. ...
En hier kom ik terug op wat ik eerder publiceerde rond vriendschapsliefde.
En hier kom ik terug op wat ik eerder publiceerde rond vriendschapsliefde.
Dinsdag 22 augustus 2006
goeie vrienden
Goeie vrienden heb je nooit teveel ; slechte zijn als herfstbladeren, die vind je overal, goeie zijn als diamanten, duur- en zeldzaam.
uit het leven gegrepen ...
uit het leven gegrepen ...
Maandag 21 augustus 2006
dagelijkse gedachte
Tijd doden is doodzonde, tijd beleven is belevenis.
de foto is van de vriend van onze blogger Karin uit Nederland
Zaterdag 19 augustus 2006
REIZEN 1978 2002
Waar ga je op reis? Waarheen ben je op reis geweest? Dat zijn wellicht de meest gestelde vragen rond de zomermaanden al worden deze vragen al langer het ganse jaar door gesteld. En blijkbaar maar weinigen die er bij stilstaan of iedereen wel in de mogelijkheid is om op reis te gaan om welke redenen dan ook. In elk geval is het voor de meeste onder ons een vast gegeven geworden éénmaal, zoniet meerdere keren het nest te verlaten en andere horizonten op te zoeken.
Ooit heb ik op een boterbriefje het jaartal van mijn eerste reis genoteerd met daarnaast het aantal dagen en het het bedrag dat ik er voor neertelde. We schrijven 1978 Assisi en dit voor tien dagen : 15.982,- bef. U ziet, met de eerste spaarcenten werd zorgvuldig tot op de laatste frank omgesprongen al zal de reis nu wellicht veel meer kosten. Het was een ervaring apart, die eerste reis en dan nog naar Italië en zonder familie.
En zo werd het boterbriefje verder aangedikt (op de duur ergens een must om vlug terug te grijpen naar de albums e.a.) tot er aan beide zijden geen plaats meer was. Het was, toeval of niet, ook het voorlopig einde van vele reiservaringen, dichtbij of heel ver weg.
Het is inderdaad niet de bedoeling hier alles uitgebreid neer te schrijven, maar in elk geval ben ik blij verrast en voor mezelf verwonderd dat ik een stukje van de wereld mocht aanschouwen. Sommige driedaagse uitjes met een goede vriend, een citytrip vol cultuur of de verre uitheemse reizen, allemaal waren ze stuk voor stuk de moeite. En wanneer je dan beelden ziet op tv van plaatsen waar jezelf geweest bent, dan ben je soms verwonderd hoe en door wie je daar ooit geraakt bent.
Een persoon, een catalogus, een vriend, een organisatie. Alles zit in één naam weergegeven en in één jaartal, opgeborgen voor ooit zoals nu misschien wanneer ik het boterbriefje overlees.
Lourdes 1980 en 1981 waren de echte instap al was ik toen geëngageerd als brancardier bij de Gentse ziekenbedevaarten. In 1982 jaar werd Praag een openbaring waar ik de penningmeester was van een zangkoor. Amsterdam en Koblenz volgden. Via een krantenknipsel en door iemand die ik in Praag had leren kennen als reisgenoot werd Israël de eerste echt verre bestemming, allemaal zo nieuw. Hierbij vernoem ik in één adem ook Jordanië en een stukje van Egypte met Eilat als blijvende herinnering. Dan werd het tijd voor de steden Wenen in 1984 en Rome in 1985, maar ook Parijs en de oevers aan de Rijn; blijkbaar had ik toen de microbe goed te pakken. En denkt een mens wel eens terug .. Hoe oud/jong was ik toen eigenlijk?! Nog een paar dagen Vielsalm in 1986 als voorbereiding op tweede (toen grote en eerder nog onbekende) reis naar Turkije voor 15 dagen waar ik zeer mooie herinneringen aan overhoud. Er was nog niet het massatoerisme als nu, maar die reis was ook toen wel zeer duur. "Nederland, zo koud, niets te beleven" was het commentaar da ik hoorde wanneer ik "maar" naar Nederland op reis zou gaan in 1987. Ja, men was beter en meer van me gewend blijkbaar, maar de gastvrijheid was me aangenaam en we kennen onze buren echt niet, elk dorpje,elke stad, de fietspaden. Maar, je kan het maar aan de straten kwijt wanner er geen zon is al is genieten op een terras met een extra grote appelpannenkoek even heerlijk.
Nu eens aan de koude gewend trok ik in 1988 voor 8 dagen naar de USSR, waar ik tot op vandaag nog altijd graag zou terugkeren. Een tussenstop te Berdorf in Luxemburg om in datzelfde jaar nog te mogen deelnemen aan het Wereldcongres voor Oud-leerlingen van Don Bosco te Rome, waar ik de slotvoorbede mocht voorlezen voor die duizenden .. Ik voel mijn benen nog trillen. In 1989 was het geld blijkbaar op, enkel een paar dagen Duitsland.
In 1990 verblijf ik samen met een vriend-priester in Joegoslavië waar we dan nog onverwacht op de koffie worden gevraagd door een bisschop ... Of had hij geld nodig?
1991, daar verblijf ik een paar dagen in Vielsalm waar ik nog meer zal terugkomen; gezien zeer laat verlof gaat het deze keer naar rustverlof op Câpe d'Adge, zeer duur en helemaal niet goed.
Maar dan komt de grote uitdaging. Na een intense correspondentie van 17 jaar met een seminarist uit India stap ik het vliegtuig op, richting Bombay om er 21 dagen het land te doorkruisen. Ik zal er nog terugkomen in 1995 en 1998. Sedert de ervaringen in India en de vele contacten ginder ter plaatse en mede door de intense correspondentie van de mensen die ik er leerde kennen, werden bepaalde jaren ingevuld met tegenbezoeken. Eén van de tegenbezoekers, ondertussen studerend te Rome, heeft me dan in 2001 terug naar Rome gebracht voor een zeer intensieve rondleiding, ver buiten de klassiekers.
Engeland, Duitsland, Nederland, en voor een derde maal Lourdes (deze keer als bedevaarder) waren de daaropvolgende "tussendoortjes". Tussendoortjes omdat ze in niets de vergelijking nog kunnen uitstaan met de rijke ervaring, opgedaan in India.
In 2000 kon ik me nog thuis vinden in Marokko voor 8 dagen en in Malta heb ik volop genoten van een luxeverblijf voor 8 dagen in 2002. Dit is dan ook het voorlopig einde van een mooi gevuld agenda, met dankbare herinneringen.
Zaterdag 19 augustus 2006
blijdschap
BLIJDSCHAP DOODT DE DOOD
Zaterdag 19 augustus 2006
traan
"IN UW OGEN IS ER MAAR PLAATS VOOR EEN DRUPPELKEN,
ALS 'T MEER IS ROLT HET ERUIT."
Zaterdag 19 augustus 2006
NONNEN
Beste blogger,
Ik wil niet onbeleefd zijn tegenover bepaalde lezers maar ik heb me smakelijk vermaakt wanneer ik de beschrijving las van de nonnen (term die ik hier gemakkelijkheidshalve overneen al had ik het liever over zusters) die tot heel recent nog een vast item waren in elke school en parochie en straatbeeld.
Ik wil je hier gewoon even laten glimlachen en je verder aanleiding geven tot het lezen van het boekje "DE GELE RIVIER IS BEVROZEN" van LEO PLEYSIER.
Hier het citaat van de jongen die zijn tante non aandachtg observeert.
"Als zij vooroverboog of als zij haar stoel dichterbij schoof, hoorde je vaak haar crucifix tegen de kast of tegen de tafelrand tokken. Het was de uitgemergelde Christus die zo voortdurend zijn aanwezigheid aan ons kenbaar maakte. Bengelend aan tante Roza's borst. Altijd en overal aanwezig. In de hemel. Op de aarde. En bij ons aan tafel. Al at hij nooit mee. Soms zoende zij zijn ijskoude, metalen voetjes."
Al goesting gekregen verder te lezen?
Zaterdag 19 augustus 2006
Reisverslag
"ZE ZOUDEN THUIS WEL KIJKEN NAAR ALLE FOTO'S WAAR ZE WAREN GEWEEST" ...
Ja, vrienden bloggers, ik denk aan de Amerikanen, Japanners en Chinezen die Brugge overspoelen wanneer ik deze zinsnede las, maar geldt het niet evenzeer voor zeer vele toeristen die op een zo kort mogelijke tijd zoveel mogelijke plaatsen moeten (verlof hoor!) aandoen en dan zoveel mogelijk torens, bruggen, bergen en kathedralen in hun digitale camera stoppen om zich daar soms over af te vragen of ze er wel degelik geweest zijn.
Een volgende keer misschien wat langer verpozen bij een mooi uitzicht en echt onthaasten?!
Maar straf me nu ook niet wanneer ik hier straks ga bloggen over mijn eigen reizen!
Zaterdag 19 augustus 2006
houden van
"HET BELANGRIJKSTE IN HET LEVEN IS DAT IEMAND VAN JE HOUDT" .... hoorde ik op tv en krabbelde het vlug neer om te bloggen .... of was het wel zo? Alles gaat zo rap op vandaag dat ik er nu nog aan denk of het ook niet mogelijk was dat spreker zegde:
" HET BELANGRIJKSTE IN HET LEVEN IS DAT JE VAN IEMAND HOUDT".
Wie geeft me antwoord? Of zijn ze beiden niet even waar?
Ja, een echt doordenkertje, voor mij toch .... Terug bij mijn blog zeker?!
Zondag 13 augustus 2006
MOETEN
Beste,
In een reactie op mijn bericht "Heb jij dat ook", kreeg ik een wijs wederwoord dat kan tellen als weekendgedachte. Dank voor de aandachtige lezer die me deze stuurde!
"MOETEN" en "WILLEN" zijn de twee kanten van de balans "MOGEN".
Vrijdag 11 augustus 2006
BIDDEN met MARIA
Zeven maal bidden met Maria:
1. Bidden is luisteren.
2. Bidden is in je hart bewaren
3. Bidden is uit handen geven
4. Bidden is Gods bedoeling zoeken
5. Bidden is overgave
6. Bidden is de stilte doorleven
7. Bidden is de Geest aan het werk laten.
Vrijdag 11 augustus 2006
WARM-HARTIG
Goeie vrienden en dierbare bezoeker,
onderstaande is deze niet keer zomaar ergens geplukt uit één of andere wijsheidservaring, maar vond ik als nicknaam bij een mailcorrespondent.
"Als je kijkt naar iemand van wie je houdt, zie je altijd meer dan wat je ogen zien."
Ik vond het dan ook meer dan de moeite deze gedachte met jullie te delen, wel met de toestemming van een "warmhartig iemand" zoals de auteur zich noemde.
Vrijdag 11 augustus 2006
INDIA TERUG
INDIA terug
Vrienden,
Eigenlijk moet ik hier nog een reisverhaal uittikken van dertig dicht aaneengeschreven pagina's over mijn reiservaringen in Dehli, Varanasi, Kochi, Madras, Karnataka, Bombay en alles wat er tussen ligt. Meer dan de grote gebouwen en het totaal andere wereldbeeld heb ik voornamelijk me gehouden aan "details" die men zo vlug vergeet zoals de metalen voorwerpen die in een keuken worden gebruikt omdat een glas of gebakken servies gewoon onbetaalbaar is wanneer het gebroken wordt. En dat is maar één van de details, althans voor ons een detail maar voor hen van levensbelang.
In een andere reactie en ook bij "reisverhalen" heb ik iets achtergelaten over India, maar nu valt het me op dat zelfs na jaren dit fascinerend land me niet loslaat al heb ik begrepen na twintig jaar intense correspondentie, drie reizen en een paar tegenbezoeken dat beide culturen zo verschillend zijn van elkaar, hoe goed begrepen ook. Wat bijvoorbeeld voor ons een detail kan zijn bij het ontbijt kan voor de Indische vriend een dagenlange ergernis geven. ...
Dit allemaal als lange inleiding om beknopt een beeld te geven van de confronterende werkelijkheidt binnen elke grootstad zoals Dehli, Bombay ..Trouwens vele van de Indische plaatsnamen zijn recent veranderd.
Aan de linkerkant van de weg: de gebouwen van de 'Software Technology Company', imposant, modern en luxueus, omringd door een hoge omheiningsmuur waarvan de poorten van tijd tot tijd automatisch opengaan om zware, zwarte wagens met getinte ruiten binnen te laten rijden. Daar even verder de luxueuse Hiltonhotels of andere haast niet te durven betreden halls van Westers getinte buildings waar het haast verboden lijkt zich neer te zetten in de zware vergulde fauteuils ...
Aan de rechterkant van de weg, op het voetpad aan de overkant, leven families in absolute armoede: neergehurkt voor hun geïmproviseerde tenten van oude dekzeilen die opgespannen zijn met behulp van houten piketten. Enkele uitgemergelde vrouwen, en toch met een grote fierheid te merken aan hun goed onderhouden kleurige sari's, koken zomaar op de grond, terwijl ze nauwgezet hu kleine, halfnaakte, ongewassen en verwilderde kinderen in de gaten houden die op de stoffige grond spelen.
Hoevele van deze vrouwen hebben me niet smekend aangekeken, de hand reikend en toch steeds die glimlach op het gelaat.
Tussen beide kanten van deze weg met vier vakken waar de meest recente 4x4-modellen, oude krakkemikkige en overladen autobussen, fietsen, riksja's, vrachtwagens, oude en nieuwe auto's en karren getrokken door ezels elkaar kruisen en voorbijsteken in een onbeschrijfelijke kakofonie ... ben ik stil, kijk, geniet en vraag me ook zoveel af terwijl allen verder zigzaggen volgens de plaatselijke verkeersregels door het verkeer, en hoe ze handig de enkele heilige magere koeien omzeilen die hun tijd verlummelen temidden van dat helse tumult al dan niet omhangen met verssgeplukte en aaneenregen kleurrijke bloemen.
In de media worden we er constant aan herinnerd dat we de eerste generatie zijn die effectief in staat is om de armoede uit de wereld te helpen.
Ja, reizen als deze met mensen en ontmoetingen van ter plaatse laten meer dan sporen achter!
Vrijdag 11 augustus 2006
Heb jij dat ook
... en zeker tegen het weekend aan of wanneer het begint te schemeren dat je nog zoveel wil doen?
Ik betrap er me in elk geval telkens opnieuw op. Raar dat ik deze keer niet het woord MOETEN heb gebruikt, en toch ik zou nog de salontafel "moeten" een grondige beurt geven; heb zopas nog wat "vette" gestrooid voor het gazon tussen twee regenvlagen door en wanneer ik in de vooravond nog aan het bloggen was over de Indiareis, dan weet ik al een paar dagen dat er hier een boterbriefje ligt met tips om verder uit te werken, en eigenlijk zou ik dat het liefst nu nog doen.
Verder wil ik nog een vernieuwde website corrigeren voor een bevriend iemand, want ik verdraag zo moeilijk taalfouten ... Niet van moeten hoor, maar mogen en graag doen, graag, belangeloos, voor niets.
En dan die boiler nog eens geïnspecteerd alsof er de voorbije dag geen tijd voor was. Ja, ik moet vaststellen dat ik hoe langer meer een avondmens ben geworden, maar waar ik tot mijn vreugde ook weer ervaar dat ik terug het DWANGMATIGE en het GEDREVENE (dan wel in de positieve zin!) voel opborrelen, precies die twee woorden die me twee jaar geleden genoopt hebben het wat kalmer aan te doen. En dan hoor ik bekenden al zeggen nu ook niet te veel hooi op de vork te nemen maar vooral op eigen tempo verder te gaan, maar kijk, misschien is dat de aard van het beestje wel!
Dus met deze misschien een nieuwe start gemaakt ook in blogland, alhoewel wanneer ik mijn archief hier eens doorneem ik soms zelf niet kan geloven wat voor fraais ik heb neergepoot, o ijdelheid der ijdelheden, en toch vind ik het inderdaad soms jammer dat bezoekers enkel naar de meest recente bijlagen kijken en misschien juist daar dat fragment missen dat hen precies op dat moment zou kunnen raken.
Moeten we na een jaar misschien niet de betere dingen terug bovenhalen en nog eens publiceren, niet omwille van mezelf hoor, maar omwille van de boodschap destijds, een denkpiste wellicht om in te slaan?!
Oké, dit waren deze keer wat gedachten uit het vuistje ... en nu nog andere dingen proberen af te werken, want het is vrijdagavond!
PRETTIG WEEKEND!!!
Donderdag 10 augustus 2006
Een klein gebed
Heer God, ik prijs U.
Ik dank U
Ik dank U
dat ik even rusten mag.
Geen werk
dat dringend moet gedaan,
geen brief of telefoon
die om een antwoord vraagt.
Mijn zorgen heb ik U gegeven,
mijn pijn hebt U
wat toegedekt.
Nu mag ik rustig zitten,
Nu mag ik rustig zitten,
wandelen, genieten,
voelen dat ik leef
en dat U er bent.
De zon
schijnt warm en helder -
of regen valt in stromen neer.
De wind streelt
met een zachte bries -
wordt plots
tot storm die me verjaagt.
Het kan me weinig schelen.
Met de wolken
drijven mijn gedachten mee,
niemand
die ze beter kent dan U.
Mogen velen deze rust ervaren?
Kunnen vele mensen
in vertrouwen
zichzelf
en al hun leed en kommer
aan U vertrouwen
en in zichzelf
Uw vrede nieuw ontdekken?
Dank U, God en Vader,
dat U
me deze dagen schenken wilt.
Zo word ik herschapen.
+ Roger Vangheluwe
Woensdag 9 augustus 2006
bloggen
"Heeft het nog zin verder te bloggen, ik word niet meer gelezen ", ... Een vraag die me sedert gisteren bezig houdt wanneer ik deze bemerking van een goedmenende senior las.
Voor mezelf moet ik ook vaststellen dat ook k hier niet elke dag iets achterlaat waar misschien anderen toch dagelijks naar uitzien, zeker wanneer je eens als blogger van de week werd uitgeroepen, hoe relatief en subjectief ook; maar nog meer wanneer je haast elke dag in de top 20 belandt in deze categorie waardoor velen naar dezelfde blogs terugkeren om je een bezoek te brengen.
Neen, om te antwoorden van onze blogvriend, ik denk en ik ben ervan overtuigd dat het bloggen zijn zin niet zal verliezen maar dat het wellicht eerder te maken heeft met het verlof en vooral door de voorbije hete zomer waardoor minder bezoekers jouw blog bekijken of er zelf iets plaatsen.
En toch begrijp ik onze vriend, want niet iedereen heeft het geluk op reis te gaan of is nog mobiel genoeg om toch ergens een terrasje te doen. Vooral deze mensen zouden dan wel eens het geduld en de moed kunnen verliezen wanneer ze zien dat hun blog niet meer wordt gelezen, dat er geen reacties meer op komen via het gastenboek of een email.
Ja, voor vele senioren is het dagelijks bloggen de band die ze kunnen leggen met de buitenwereld haast de enige manier om nog zinvol bezig te zijn, waar vroeger de dagelijkse babbel met de bakker of de melkboer een aangename verpozing was.
Dwaal ik nu af? Misschien en toch weer niet, want ik denk wanneer het weer nog even aanhoudt zoals nu met frissere temperaturen en met weersvoorspellingen die nogal op zijn Belgisch zijn, de blogger weer zal herleven!
Blijft het zinvol? Zeer zeker, lieve blogvriend, want wie weet dat jij door één woord ergens op je blog een ander de adem hebt gegeven om voluit te LEVEN!
Ja, inderdaad, ook dit jaar moeten we vaststellen dat mensen minder aandacht krijgen eens het verlof op gang is. En is dit niet precies ergens de roep die in de vraag van de blogvriend schuilgaat?!
AANDACHT VOOR ZIJ DIE NIET MET VERLOF KUNNEN GAAN ... zommaar of toch niet?
Voor mezelf moet ik ook vaststellen dat ook k hier niet elke dag iets achterlaat waar misschien anderen toch dagelijks naar uitzien, zeker wanneer je eens als blogger van de week werd uitgeroepen, hoe relatief en subjectief ook; maar nog meer wanneer je haast elke dag in de top 20 belandt in deze categorie waardoor velen naar dezelfde blogs terugkeren om je een bezoek te brengen.
Neen, om te antwoorden van onze blogvriend, ik denk en ik ben ervan overtuigd dat het bloggen zijn zin niet zal verliezen maar dat het wellicht eerder te maken heeft met het verlof en vooral door de voorbije hete zomer waardoor minder bezoekers jouw blog bekijken of er zelf iets plaatsen.
En toch begrijp ik onze vriend, want niet iedereen heeft het geluk op reis te gaan of is nog mobiel genoeg om toch ergens een terrasje te doen. Vooral deze mensen zouden dan wel eens het geduld en de moed kunnen verliezen wanneer ze zien dat hun blog niet meer wordt gelezen, dat er geen reacties meer op komen via het gastenboek of een email.
Ja, voor vele senioren is het dagelijks bloggen de band die ze kunnen leggen met de buitenwereld haast de enige manier om nog zinvol bezig te zijn, waar vroeger de dagelijkse babbel met de bakker of de melkboer een aangename verpozing was.
Dwaal ik nu af? Misschien en toch weer niet, want ik denk wanneer het weer nog even aanhoudt zoals nu met frissere temperaturen en met weersvoorspellingen die nogal op zijn Belgisch zijn, de blogger weer zal herleven!
Blijft het zinvol? Zeer zeker, lieve blogvriend, want wie weet dat jij door één woord ergens op je blog een ander de adem hebt gegeven om voluit te LEVEN!
Ja, inderdaad, ook dit jaar moeten we vaststellen dat mensen minder aandacht krijgen eens het verlof op gang is. En is dit niet precies ergens de roep die in de vraag van de blogvriend schuilgaat?!
AANDACHT VOOR ZIJ DIE NIET MET VERLOF KUNNEN GAAN ... zommaar of toch niet?