Bij het afscheid

Geen zilveren sleeën
geen goud in de grond
enkel een hand op mijn hart
en een mond op mijn mond.

IS LIEFDE GELUK, VRAAGT U.

IN IEDER GEVAL IS LIEFDE HET CHARMANTSTE ONGELUK DAT ONS KAN OVERKOMEN.

Mogen liefde en trouw je nooit verlaten,
wind ze om je hals, schrijf ze in je hart.

U HAD ME NIET NODIG

U HEBT ME NIET GEMIST

LIEFDE is gebaseerd op VERTROUWEN

dag vadeer op
deze vaderdag
je bent er iedere dag
soms ben je in de tuin
soms bak je het vlees brui
velen mogen op je rekenen
dat mag voor hen heel veel betekenen


je bent er voor je kleinkind
je bent er voor je petekind
je legt voor vaderdag geen velanglijst
toch krijg je vandaag een gedicht ingelijst
je spaart voor anderen punten uit de krznt
zo kregen velen een cadeau uit je hand
je haren kleuren prachtig grijs
door wie Zijn Geest werd jij zo wijs
je dient dagelijks de Heer in zijn tempel
Hij drukt elke dag op jou Zijn stempel
geniet vanje vadersfeest
vader blijf nog lang bij je leest
een zoon

Uit mijn dossier:


"UW WAARDE OP DE ALGEMENE ARBEIDSMARKT ZAL GEEN GEVOLGEN HEBBEN".


Het was bij het opruimen van paperassen dat ik dit onder ogen kreeg en blijkbaar besef ik pas nu wat voor taalgebruik deze edele heren dokters gebruiken. Van sociaal gesproken!

Twee dingen: mijn waarde; de arbeidsmarkt.
Van de persoon, zeg maar de mens geen woord!

Alles stond te lezen op een eenvoudige verklaring na een controlebezoek aan een arts, niet eens na een heelkundige ingreep; enkel na een paar weken in het gips te hebben rond gesukkeld.

Moesten we eens beginnen met onmiddellijk de waarheid te vertellen over onself!

Wie we echt zijn, voelen en verlangen.
Zouden we deze wereld niet aangenamer maken,
zeker in de eerste plaats voor onszelf,
maar evenzeer voor onze geliefden?!

Het is niet op ons sterfbed dat men moet vernemen wat we écht te vertellen hadden, of zo vele kansen hebben gemist door écht te durven leven.

En toch hoor je het nog elke dag na een overlijden, zeker van een geliefde dierbare:

"Ik heb het altijd geweten".

Is het daar niet veel te laat, zelfs onherroepelijk te laat voor?!

Veel te vaak onderschatten we de kracht van een aanraking, een glimlach, een lief woord, een luisterend oor, een eerlijk compliment, of het kleinste gebaar dat we om elkaar geven. En toch ligt juist in deze dingen de mogelijkheid om je leven volledig om te gooien.

God die in het begin uit aarde, naar zijn beeld,
de mensen voor elkaars geluk geschapen heeft,
Hij doet U samen zijn, Hij maakt U man en vrouw,
elkanders brood en wijn, elkanders woord van trouw.

Zoals van meet af aan een mens geen antwoord vindt,
als hij niet door een mens, ten diepste wordt bemind.
Zo zult gij nu voortaan, in liefde en in leed
elkanders antwoord zijn, één lichaam en één geest.

Zoals ten einde toe, de mensen twee aan twee
hun lange wegen gaan en God gaat met hen mee.
Zo zal Hij met U zijn in leven en in dood,
Hij wordt uw brood en wijn, en dit geheim is groot.

           (t: Huub Oosterhuis / m: B.Huijbers GVL443

ook te zingen op: aan wat op aarde leeft, Valerius 1629)

Waarom ik dit vandaag nog eens achterlaat? Het is een tekst, een lied dat me sinds 1973 telkenmale sterk aanspreekt, vooral die zinsnede : ZOALS TEN EINDE TOE, DE MENSEN TWEE AAN TWEE
HUN LANGE WEGEN GAAN EN GOD GAAT MET HEN MEE. Ik moet eerlijk bekennen dat ik deze woorden heel vaak aangehaald of verwerkt heb in een wens. Maar deze woorden hoeven niet uitsluitend gebruikt te worden voor een huwelijksviering ... die trouwens heel spijtig genoeg niet of nauwelijks noch voltrokken worden; crisis van TROUW? - ; de wens SAMEN iets te doen en elkaar daariin te ondersteunen is evenzeer belangrijk. Ook dat is trouw.
En misschien raakt het vervolg ons nog het meest: EEN ANTWOORD VINDEN, wat het ook moge zijn, maar bovenal TEN DIEPTSTE BEMIND WORDEN.

Want misschien is het wel waar wat ik gisteren nog las, dat er mensen zijn die dit slechts één maal, en dit voor een paar uren mogen beleven, in hun lange leven.

Weet je wat ik haast vergat te onderlijnen, maar juist onze kracht is?!

GOD GAAT MET HEN MEE