
Ik heb dezelfde ogen
En ik krijg jouw trekken om mijn mond
Vroeger was ik driftig
Vroeger was jij driftig
Maar we hebben onze rust gevonden
En we zitten naast elkaar
En we zeggen niet zoveel
Voor alles wat jij doet
Heb ik hetzelfde ritueel
Papa, ik lijk steeds meer op jou
Ik heb dezelfde handen
En ik krijg jouw rimpels in mijn huid
Jij hebt jouw idee
Ik heb mijn idee
En we zwerven in gedachten
Maar we komen altijd thuis
De waarheid die je zocht
En je nooit hebt gevonden
Ik zoek haar ook en tevergeefs
Zolang ik leef
Want papa, ik lijk steeds meer op jou
Vroeger kon je streng zijn
En god, ik heb je soms gehaat
Maar jouw woorden
Ze liggen op m'n lippen
En ik praat nu
Zoals jij vroeger praatte
Ik heb een goddeloos geloof
En ik hou van elke vrouw
En misschien ben ik geworden
Wat jij helemaal niet wou
Maar papa, ik lijk steeds meer op jou.
Stef Bos
Voor mijn papa!
Maarten
2 reacties op dit bericht
nog even
Het feit dat mensen naar jouw blog komen, er troost uit putten, hier komen lezen wat je te vertellen hebt en ja... ook wat komen schrijven, is toch een teken dat mensen wél aan jou denken, is het niet ?
groetjes.
...
Maar ik weet ook dat mensen, zich misschien altijd geen raad weten, hoe ze moeten omgaan met hen die leven met pijn en verdriet. Dat kan goed zijn voor 1 keer, maar nadien moet je het maar zelf doen he...nochtans...een luisterend oor doet meestal wonderen.
lieve groet en fijn weekend.
Klaproosje1