Nog even bidden
Beste mensen,
zoals beloofd schrijf ik nog wat rond de bedevaartsreis. Deze bijdrage - moet ik eerlijk toegeven -mocht je gisteren al gelezen hebben maar iets weerhield me te bloggen, want zoals in voorbije jaren is gebleken ligt "bidden" niet in de markt in blogland. En néén, ik geef niet om scores al geeft het te denken dat een rangschikking onderste boven gehaald wordt wanneer ik nog eens uitdrukkelijk over geloven schrijf en over wat me sterkt. De tekst die volgt sluit dan ook naadloos aan bij de Westerse ingesteldheid van heden.
... En toch, vanwaar die 800.000 bedevaarders naar Kevlaer elk jaar opnieuw; die miljoenen naar Lourdes? Er was verder ook een andere reden om niet te bloggen, maar in dezelfde gesteldheid intens begaan te zijn met die jonge dichter (adhd) - zie archief een korte tijd terug - die me via een gedicht liet weten dat zijn papa zoaps is overleden. Ook dat is bidden!
Moeder Maria, wij willen nog even bidden ...
Eeuwenlang was U voor ons de Lieve Vrouwe van Vlaanderen.
Maar de tijden zijn in Vlaanderen veranderd, zoals U weet.
Wij hebben nu veel geld. En we hebben televisies.
En vanuit de zetel van onze woonkamer zien we nu iedere avond
wat er over de wereld gebeurt.
Maar bij dit alles bent U de grote afwezige.
Wij kennen U niet meer, of bijna niet meeer.
Toch zijn er nog die trouw hun rozenkrans bidden,
die op bedevaart gaan ...
Maar U verschijnt nooit op televisie.
Door de televisie is onze horizon verbreed en verruimd.
Wij hebben nu gezien hoeveel armen er over de wereld worden vervolgd,
verdrukt. Wij weten alles over Joegoslavië en hoeveel slachtoffers er zijn in Afrika!
Wij hebben zoveel gezien, maar van U geen spoor!
Zou zoveel menselijk leed U koud laten!
Moeder Maria, leer ons kijken met andere ogen,
en wees ons nabij in goede en kwade dagen.
De ingelaste foto is de bedevaartskaars die we als groep hebbben geofferd op het einde van de driedaagse. Deze kaars staat symbool voor onze zorgen en vragen die we acherlieten bij Maria

















