adhd


Nogmaals ben ik zwaar aangeslagen door een bericht dat me bereikte van een joge man die ik ondertussen leerde kennen als een goede maat. Ik bladerde zomaar door zijn gedichtensite, maar kwam bruusk op volgende uit. Zijn pijn en angst verbeten in voorbije nacht en dan nog in een gedicht. Vriend, hou je sterk. Jij wordt door zovelen op handen gedragen, zeker door je "schatje". Jouw glimlach is zo aanstekelijk. Daarom proberen we vandaag dat extra zonnetje te zijn voor jou!
Ik voel me als een vogel gevangen in een kooi.
Ik voel me opgejaagd als een prooi.
Waarom waarom doen ze dit keer op keer?
Sorry mensen maar ik kan het niet meer.
Kan het niet meer aan.
Het wordt me geween teveel.
Al die onderzoeken telkens weer.
Het doet me altijd zo'n zeer
Om het slechte nieuws te horen.
Deze strijd heb ik bijna verloren.
Ik krijg minder en minder lucht.
Stilaan komt de dag van men laatste zucht.
Wil wel blijven doorgaan.
Maar kan het niet meer zo goed aan.
Het wordt donker en zwart voor mijn ogen.
Wil wel blijven vechten maar kan niets beloven.
Weet dat het moet.
Maar heb het even zwaar.
De zon zal heus wel weer schijnen
Dan zullen ook de wolken weer verdwijnen.
Naar deze dag kijk ik uit echt waar.
Leven met adhd is somsecht wel een hel.
Maar wees niet ongerust ik red me heus wel.












1 reactie op dit bericht
Heel prachtiggeschreven...
liefs Mieke.
ps...nooit opgeven wat ook