kardinaal Danneels

Beste mensen,

Een jeugdvereniging koos ooit voor de naam SAMIEDOE, een letterwoord wat staat voor
SAMEN IETS DOEN.
Samen iets doen, dat kun je maar als je niet alleen bent, als mensen je steunen en helpen, in wat dan ook, al was het maar hoe je leert bloggen - klinkt materialistisch, maar kan levengevend zijn voor mensen op leeftijd, tijdens ziekte, maar eveneens voor jongeren  ... - Weten dat je er niet alleen voor staat; voor wat dat alleen-staan  ook kan zijn; maar recent persoonlijk ervaren hoeveel mensen  en van welke verschillende kanten ook een helpende han willen uitsteken. Neen, het gaat niet slecht met mij, maar ik wil uitdrukkelijk eens zeggen dat een klein gebaar een wending kan geven aan een leven, zeker als he gebaseerd is op geloof en vertrouwen. Maar daarvoor hebben we elkaar nodig, veel meer dan de negativiteit die ik zie via het bericht over "netlog".

Hoeveel deugd doet het wanneer er plots een vraag uit het niets opduikt zoals:"Mag ik je beter leren kennen?"

Te veel woorden wellicht, en zomaar uit het vuistje, maar kijk, bijgaande zegt alles!
Of vergat ik het voornaamste toch nog? Inderdaad, richten wij onze ogen op Jezus en denken we ook eens aan onze God, die ons aan elkaar geeft, dag na dag. Ja, we vergeten zo vaak te bidden en maken het goed met een schietgebedje zoals ook nu weer!

Het is vanuit het geloven dat wij morgen met elkaar omgaan in concrete daden, SAMIEDOE!

Naast de vele vriendensites die meestal enkel maar het woord "vriend" behouden zonder daar verder inhoud aan te geven, en die meestal niet écht naar een ander leiden, maar niet veel méér zijn dan winstbejag van een paar enkelingen die dergelijke sites hebben opgezet omdat ze "eenzaamheid" blijkbaar een gat in de markt vonden moet ik toegeven dat laatste enkel maar bevestigd werd toen ik op een gelijkaardige site stootte.
Ik denk dat ik bij onderstaande geen verder commentaar meer hoef mee te geven. Lees zelf maar en laat deze cijders eens tot je doordringen.
Meteen dacht ik aan een fragment dat ik las over mensen teruggetrokken leven, sterk afgeschermd, enkel beïnvloed door meningen die internet hem aandragen en die hij zo kan verwerpen door op het kruisje rechts boven te klikken .. Miljoenen mensen, enkel en alleen al in het Nederlandstalig gebied, die dreigen elk menselijk contact te verliezen, als het al niet is gebeurd.
Mensen houden er niet langer meer van om mensen te ontmoeten en te luisteren naar hun verhalen.
Ja, misschien wel heel even op internet, maar dan is al vlug de andere aan de beurt, zeker wanneer die ander - zelfs virtueel - zijn klaagzang begint.
Het LIJKT erop dat het onderhouden van menselijke relaties steeds minder noodzakelijk is. Het IK primeert, maar op zelfde moment lees je bij die miljoenen niets anders dan het diepe zo menselijke verlangen naar liefde en vriendschap, aandacht en geborgenheid. Het wordt rijkelijk uitgesmeerd in gedichten en spreuken. Het lijkt op een revival van de dichter, maar helaas is het meestal niets anders dan een schreeuw : HOU VAN MIJ. IK WIL JOU.

Of bezondig ik me nu ook wanneer ik me even afscherm en via SeniorenNet jullie dit meedeel?  Misschien al blijf ik geloven in de echte mens, dat is voor mij de essentie van mijn leven, en als dit medium daar kan toe bijdragen, heel graag!

Er zijn in totaal 35.028.715 leden op Netlog, waarvan 2.362.049 op de Nederlandstalige Netlog

 

Nogmaals ben ik zwaar aangeslagen door een bericht dat me bereikte van een joge man die ik ondertussen leerde kennen als een goede maat. Ik bladerde zomaar door zijn gedichtensite, maar kwam bruusk op volgende uit. Zijn pijn en angst verbeten in voorbije nacht en dan nog in een gedicht. Vriend, hou je sterk. Jij wordt door zovelen op handen gedragen, zeker door je "schatje". Jouw glimlach is zo aanstekelijk. Daarom proberen we vandaag dat extra zonnetje te zijn voor jou!

Ik voel me als een vogel gevangen in een kooi.
Ik voel me opgejaagd als een prooi.
Waarom waarom doen ze dit keer op keer?
Sorry mensen maar ik kan het niet meer.
Kan het niet meer aan.
Het wordt me geween teveel.
Al die onderzoeken telkens weer.
Het doet me altijd zo'n zeer
Om het slechte nieuws te horen.
Deze strijd heb ik bijna verloren.
Ik krijg minder en minder lucht.
Stilaan komt de dag van men laatste zucht.
Wil wel blijven doorgaan.
Maar kan het niet meer zo goed aan.
Het wordt donker en zwart voor mijn ogen.
Wil wel blijven vechten maar kan niets beloven.
Weet dat het moet.
Maar heb het even zwaar.
De zon zal heus wel weer schijnen
Dan zullen ook de wolken weer verdwijnen.
Naar deze dag kijk ik uit echt waar.
Leven met adhd is somsecht wel een hel.
Maar wees niet ongerust ik red me heus wel.

Je komt erachter, vroeg of laat.
Een goede vriend, een beste maat.
Je hebt ze nodig, in het goede en in 't kwaad.
Want de weg van 't bestaan is soms heel onaangenaam.
Er wordt gevallen, en meteen weer opgestaan.

Ik heb vrienden voor het leven.Gesteund door lief en leed.
Wat een vriend aan mij kan geven is geld niet aan besteed.
Je hebt vrienden waarmee je kan lachen en waardoor je de tijd snel vergeet.
Of een vriend die de pijn kan verzachten als je 't even niet meer weet.

Zonder woorden, merk je snel, deze vriend begrijpt me wel.
Goed vertrouwen is het enige dat telt.
Zelfs een blik zegt genoeg.

bij dood van vier jonge twintigers
die samen de dood vonden
terugkerend van een fuif bij een
zoveelste nachtelijke verkeersongeval.

Ja, die mooie maand van mei, voor de meesten onder jullie nog dé Mariamaand bij uitstek, loopt straks ten einde. Het is een maand waar mensen door Maria op weg gaan naar God, naar hun eigen diepere kern van gelovig vertrouwen. Het kan soms moeilijk en lastig zijn maar daarom laat God niemand alleen op die weg zonder tekenen. Zelfs Maria niet: zij mag ervaren dat Elisabeth haar tochtgenote is. Geen mens is in staat een goddelijke zending die we uiteindelijk allemaal ergens hebben helemaal alleen te dragen. Hij heeft 'verwanten' nodig. Er wordt hem iemand geschonken om met hem mee te gaan, een "jij" om mee te spreken. Zo zullen velen dit jaar naar, in en na Lourdes aan elkaar gegeven zijn tot teken in dit bijzonder Lourdesjaar, maar ook op bedevaartpalaatsen als Kevalaaer waar ik u verleden jaar van bericht heb. Soms vind je Maria bij de deur zoals te Dadizele of bij een kapelletje op de hoek. Op vele plaatsen wordt droefheid en ontmoediging daar soms tot teken om toch genezeing te brengen in het hart. Maar vergeten we ook niet op die plaatsen eens te danken , te danken voor die mensen, die gebeurtenissen die God ons geeft als wegwijzers naar hem door onze Moeder, Maria. Maar zien we deze tekens wel? En vooral handelen we er naar?
"Maria, ik kom niet om te vragen, maar enkel om bij u te zijn" kunnen we even bidden,staande voor het beeld in onze huiuskamer.

Bij deze een gemeend woord van DANK aan alllen die nu al maanden ijverig bezig zijn aan de voorbereidingen om een bedevaart, een gebedswake, intens te laten velopen, Maria ter ere!

Wie ik ben?

 

Een onoplosbaar raadsel,

een ongrijpbaar moment,

een bekende die je nooit zult kennen,

een zoete droom,

een oneindige diepte,

een mooi idee, een bijzonder spektakel...

Angst is niet aan me besteed, behalve sociale angst die alleen maar groter werd.

De gedachte dat hij niet serieus werd genomen, niet voor vol werd aanzien ligt diep achter zijn gemakkelijke, mondaine manieren verborgen. Het was zelfs een van de drijvende krachten achter zijn dadendrang die uiteindelijk zijn 'dood' betekende. Commerciële prestaties presenteerde hij als bewijs van intellectueel vermogen. Daarmee heeft hij zijn angst weliswaar productief gemaakt, voor zichzelf en nog meer voor het bedrijf waarvoor hij werkte. Maar overal en elke dag nog waar hij komt, bij iedereen die hij ontmoet, vermoedt hij heimelijk hilariteit. Om hem. Die angst was bleef en blijft, en jaagt hem voort, van de ene deal naar de de andere. Daarom was hij er zo goed in. De angst blijft.