WERK

Haast

Haast is een van de grootste dwalingen van deze tijd. Haast is in het laatste decennium van de 20ste eeuw verworden tot een statussymbool. Wie geen haast heeft, stelt niets voor; is maatschappelijk niet belangrijk. Niet alleen zakenlieden hebben haast, maar ook kinderen rennen uit school naar vriendjes, sportclubs, muzieklessen en ander sociale bezigheden.

De overheid heeft haast bijna tot beleid verheven. Onder het mom van emancipatie moet iedere volwassene aan het arbeidsproces deelnemen. Man, vrouw, gehandicapte, allochtoon, opa en oma; als het aan de overheid ligt moet iedereen aan de slag, en het liefst zo snel mogelijk.

Er is zo een maatschappij gecreëerd waarin het niet meer mogelijk is om met één werkende per gezin financieel een huishouden te kunnen runnen. Wie een koophuis of een huurhuis wil kunnen bewonen moet wel een dubbel inkomen hebben. Bovendien is door de overheid, met onder andere het motto 'een slimme meid is op haar toekomst voorbereid', een sociaal beeld geschapen dat een moeder die gewoon voor haar kinderen wil zorgen eigenlijk maar een kneusje is. Om over de huisman maar helemaal te zwijgen.

Bovendien heeft de doorgevoerde arbeidstijdverkorting niet geleid tot meer rust op de werkvloer. Het feitelijke gevolg is dat werkenden in kortere tijd dezelfde arbeid moeten verrichten, of zelfs meer. Want steeds verder doorgevoerde efficiëntie bij de overheid en in het bedrijfsleven heeft de druk op de werknemers flink verhoogd.

Tijdens de eucharistieviering viel me vandaag het evenwicht op.

Het strenge in de lijn van Jezus. Volgen betekent volgen. Punt uit. En zo hoort het eigenlijk ook. De navolging van Jezus is radicaal. De Mensenzoon heeft niets waar Hij zijn hoofd op kan laten rusten.

In de lijn van het evangelie van vorige zondag... Als je je vader en moeder meer bemint dan Mij, ben je Mij niet waardig. Al moet dit evangelie wel goed gelezen worden. Want wie Jezus inderdaad tot en met bemint - dus meer dan zijn vader en zijn moeder - zal ook een immens respect voor vader en moeder hebben. Zeg maar : voor elke medemens ! En misschien nog ruimer : voor elk medeschepsel : plant en boom en dier ! Dus het ene sluit het andere niet uit !

Maar dan tegelijk die heerlijk eerste lezing vandaag !

Vrienden die ooit in het Oosten op reis waren, vertelden me dat je bij de aankoop van het een of ander ginder moet sjacheren : bedingen op de prijs ! Anders betaal je veel te veel voor een product.

Hier gaat Abraham sjacheren met God. Met de Heer. Met JHWH. Met Adonai. Je moet maar durven. Maar het leuke is : het lukt ! Als mensen bij God voor anderen ten beste spreken : dan lukt het ! Dan luistert God. Dan is er een korting op de normale prijs van dik 80 procent ! Van 50 naar 45, 40, 30, 20, 10 rechtvaardigen die zouden moeten gevonden worden.

En meteen vloeien de beide lezingen samen : de strenge eis om Jezus te volgen (in het licht van het zondagsevangelie) én de eerste lezing vandaag. Wie Jezus volgt en ten voeten uit bemint, MOET ook en KAN NIET ANDERS dan andere mensen beminnen. En wie andere mensen bemint spreekt voor hen ten beste.

In deze tijd van het jaar : de studenten, die examens moeten afleggen. Maar ook meer : vrienden die in de knoei zitten... Mensen die op ons gebed rekenen.

Een kaarsje branden voor ... kan een gebed zijn. Zomaar heel kort zeggen: "God, Gij zijt toch onze Vader : zorg eens voor... !" Het hoeft allemaal niet zo lang te duren. Maar gewoon God aanspreken en zeggen wat ons op het hart ligt. Dat maakt vaak het verschil.

Ik doe dat vaak. Voor mensen. Voor anderen. Voor mezelf soms ook. Maar vooral voor anderen. Zo van : "God, Kerel, zorg eens voor ... !" En weet je : meestal helpt het !

Geloof het, of geloof het niet !

EEN BEDELAAR LAG LANGS DE BAAN
EN ZAG HOE MENSEN VOOR HEM GAAN
ZIJ GUNDEN HEM GEEN OOGOPSLAG
EN EVENMIN EEN GOEDENDAG.

MARTINUS DIE TE PAARD DAAR REED,
MET SCHONE MANTEL WARM BEKLEED,
GEDROEG ZICH ALS SAMARITAAN
EN BLEEF ALVOOR DE ARME STAAN.

ZIJN SABEL SNEED ZIJN KLEED IN TWEE,
MET D'HELFT DEK'HIJ DE MAN ERMEE.
ZO HAD HIJ NAAKTHEID WARM GEKLEED
EN LIEFDE VOOR DE MENS BESTEED.

GOD HEEFT MARTINUS RIJK BELOOND
EN HEM ALS HEILIG MAN GEKROOND.
WAT MEN MET ARMEN HEEFT GEDEELD
WORDT HONDERDVOUD BIJ GOD GETEELD.

(Leon Defraeye)

Ik wikl dan hier ook veel kwijt. in eerst misschien even meegeven dat hoewel ik vaak niet veel meer schrijf,waar ik tocj nog veel van hou, ik toch vaak veel leesplezier vind op één of andere blog. De reisverhalen had ik nog nooit geopend; er zijn ook zo ontelbaar veel mogelijkheden via dit seniorennet maar toch moet ik deze hier eens kwijt.
N.a.v. een reisverslag over India en verder nog een kritiek op dat genoemde verslag moet het me van het hart dat bepaalde mensen blijkbaar nog altijd niet begrepen hebben dat India en Europa, zeker het Westen, nog altijd twee totaal verschillende culturen zijn ... en dan onmiddellijk komen aandraven met "stank" en "bedelaars" ... Ja, dan moet je het India niet opzoeken zoals het er echt is, maar blijf dan in de dure restauraants waar niet eens een bedelaar de kans zal krijgen de kruimels van de tafels op te rapen. Nee, India is niet zien en sterven maar juist LEVENGEVEND! En daar kanik van meespreken na drie Indiareizen!
Ik begrijp en heb hetzelf meermaals moeten uitleggen dat wij niet de "big Americans" zijn, maar wel doodgewone mensen die gespaard hebben om naar India te kunnen afreizen en daar liefst nog iets te kunnen achterlaten al moet de ene hand niet weten wat de andere geeft. Trouwens, wie met echt Indische mensen te maken krijgt wordt verscheurd aan de enen kant, en hierbij denk ik aan de vrouw die haar kind prompt wilde afstaan om het mee te geven naar België, gewoon bij een eerste contact en aan de andere kant het niet willen aanvaarden van "ons geld" omdat ook die mensen een zekere fierheid over zich hebben..
Zo heb ik tijdens de ganse duur van mijn laatste Indiareis een groot bedrag met me meegedragen totdat ik het pas op de luchthaven aan de begunstigden kon geven juist voor we terug afscheid namen, want dat geld wilde men ergens niet al kon men het natuurlijk zeer goed gebruiken. Maar wij denken zo hen gelukkig te hebben gemaakt, maar neen de kern van alle ontmoetingen was het diepmenselijke, de interactie van mensen die je van de ene kant naar de andere brengen om zich zo voor te stellen aan weer andere vrienden, onvoorbereid op mijn komst maar gastvij dat er geen woorden voor zijn al moest ik daarvoor soms honderden km verder mee reizen ... Ja, natuurlijk kom je de bedelaars tegen, maar daar zitten net zoals te Brussel ook beroeps tussen ... De Indiusche bevolking jaagt trouwens ook deze mensen weg wanneer het om "toerisctische" bedelaars gaat ... Best, eigenlijk ben ik nu al bezig met een reisverhaal te vertellen alhoewel ik alleen maar wilde reageren op die personen die vinden dat India niets anders is dan stank en bedelaars. Mogen wij ons dan maar gelukkig prijzen - in de positieve zin van het woord - dat wij ten minste KUNNEN reizen naar India en andere verre landen om misschien een beetje Indiër met de Indiër te worden. Want ik moet niet ver om me heen kijken om te zien wat hier getuigt van intense vriendschappen die zo maar geboren worden, om te zien wat sommigen me hebben meegegeven, zelfs "VAN HET WEINIGE DAT ZE MAAR HEBBEN"!
Ik raad een Indiareis ten zeerste aan, zij het in Varanasi aan de Ganges of in het wondermooie natuurgebied van Kerala ... Je zult er MENSEN ontmoeten, in allerlei kleuren en de geuren zullen nog lang in je kleren hangen maar vooral in je ziel en in je hart. Wie daar meer wil van horen, mail me maar gerust!

Maar eigenlijk wilde ik iets neerschrijven over andere dingen, de tijd tussen september en nu. Of misschien gewoon een paar dingen meedelen omdat ik er zelf deugd heb aan beleefd zoals een goed boek. Ja, de laatste tijd ben ik een flinke lezer geworden en vandaar misschien ook niet zoveel tijd meer voor een blog.
HET JAAR VAN DE MAN als titel deze keer is dan ook de recentste roman die ik u wil aanbevelen. Een roman geshreven door Yves Petry, een meeslepend verhaal waar ik weinige tips kan oplichten omdat het zal verrasen,zeker op pg 130.
Een andere aanrader is van Tommy Wieringa met alles titel ALLES OVER TRISTAN, een roman om in één ruk uit te lezen , terwijl je koffie al lang koud geworden is en je pas op laatste bladzijde een zucht laat, een zucht van verlichting?
Ondertussen kan ik niet anders dan mijn blik gericht op een foto van een klasvriendin in stilte te mijmeren hoe kort en vluchtig het leven kan zijn.
Enkele weken geleden waren met een groepje mensen van het lager onderwijs samengekomen om het organiseren van een reünie, alsof we elkaar nog maar pas gisteren hadden gezien. Tijdens de voorbereiding bleek Francine eigenlijk al een hele tijd te leven onder pijnstillers en ze uitte dan ook de wens zo vlug mogelijk een rugoperatie te mogen ondergaan, en dit voor een derde maal.
Zo een drietal weken voor het eigenlijke feest waarvoor Francine nog de uitnodigingen heeft geschreven werd ik opgebeld door een medeorganisator. Meteen dacht ik aan annulatie van het feest, maar toen vernam ik het haast ongelooflijke nieuws."Francine is deze namiddag om 16.00 u overleden" ....
Eén dag na operatie, nog even man en zoon gezien en dan in coma gegaan en bijna onmiddellijk overleden. We waren niet close met elkaar en zagen elkaar ook weinig of nooit, maar het feit dat we zelfs na 10 jaar nog eens samen aan tafel zaten, dat we samen lachend aan de voorbereiding bezig waren heeft mezelf en ons allen ten zeerste aangegrepen. Dan weet je dat er banden zijn, hoe los of vast ook die ergens blijvend zijn, en nu zeker na de dood.
Het feest is doorgegaan, in mineur want alles was geregeld en hoe graag zou ze erbij geweest zijn! Ik noem haar hier met naam en dankbaarheid. Dank u FRANCINE!
Ik zal als overgang misschien de gedachtenistekst nog eens meegeven.