Haast

Haast is een van de grootste dwalingen van deze tijd. Haast is in het laatste decennium van de 20ste eeuw verworden tot een statussymbool. Wie geen haast heeft, stelt niets voor; is maatschappelijk niet belangrijk. Niet alleen zakenlieden hebben haast, maar ook kinderen rennen uit school naar vriendjes, sportclubs, muzieklessen en ander sociale bezigheden.

De overheid heeft haast bijna tot beleid verheven. Onder het mom van emancipatie moet iedere volwassene aan het arbeidsproces deelnemen. Man, vrouw, gehandicapte, allochtoon, opa en oma; als het aan de overheid ligt moet iedereen aan de slag, en het liefst zo snel mogelijk.

Er is zo een maatschappij gecreëerd waarin het niet meer mogelijk is om met één werkende per gezin financieel een huishouden te kunnen runnen. Wie een koophuis of een huurhuis wil kunnen bewonen moet wel een dubbel inkomen hebben. Bovendien is door de overheid, met onder andere het motto 'een slimme meid is op haar toekomst voorbereid', een sociaal beeld geschapen dat een moeder die gewoon voor haar kinderen wil zorgen eigenlijk maar een kneusje is. Om over de huisman maar helemaal te zwijgen.

Bovendien heeft de doorgevoerde arbeidstijdverkorting niet geleid tot meer rust op de werkvloer. Het feitelijke gevolg is dat werkenden in kortere tijd dezelfde arbeid moeten verrichten, of zelfs meer. Want steeds verder doorgevoerde efficiëntie bij de overheid en in het bedrijfsleven heeft de druk op de werknemers flink verhoogd.

Tijdens de eucharistieviering viel me vandaag het evenwicht op.

Het strenge in de lijn van Jezus. Volgen betekent volgen. Punt uit. En zo hoort het eigenlijk ook. De navolging van Jezus is radicaal. De Mensenzoon heeft niets waar Hij zijn hoofd op kan laten rusten.

In de lijn van het evangelie van vorige zondag... Als je je vader en moeder meer bemint dan Mij, ben je Mij niet waardig. Al moet dit evangelie wel goed gelezen worden. Want wie Jezus inderdaad tot en met bemint - dus meer dan zijn vader en zijn moeder - zal ook een immens respect voor vader en moeder hebben. Zeg maar : voor elke medemens ! En misschien nog ruimer : voor elk medeschepsel : plant en boom en dier ! Dus het ene sluit het andere niet uit !

Maar dan tegelijk die heerlijk eerste lezing vandaag !

Vrienden die ooit in het Oosten op reis waren, vertelden me dat je bij de aankoop van het een of ander ginder moet sjacheren : bedingen op de prijs ! Anders betaal je veel te veel voor een product.

Hier gaat Abraham sjacheren met God. Met de Heer. Met JHWH. Met Adonai. Je moet maar durven. Maar het leuke is : het lukt ! Als mensen bij God voor anderen ten beste spreken : dan lukt het ! Dan luistert God. Dan is er een korting op de normale prijs van dik 80 procent ! Van 50 naar 45, 40, 30, 20, 10 rechtvaardigen die zouden moeten gevonden worden.

En meteen vloeien de beide lezingen samen : de strenge eis om Jezus te volgen (in het licht van het zondagsevangelie) én de eerste lezing vandaag. Wie Jezus volgt en ten voeten uit bemint, MOET ook en KAN NIET ANDERS dan andere mensen beminnen. En wie andere mensen bemint spreekt voor hen ten beste.

In deze tijd van het jaar : de studenten, die examens moeten afleggen. Maar ook meer : vrienden die in de knoei zitten... Mensen die op ons gebed rekenen.

Een kaarsje branden voor ... kan een gebed zijn. Zomaar heel kort zeggen: "God, Gij zijt toch onze Vader : zorg eens voor... !" Het hoeft allemaal niet zo lang te duren. Maar gewoon God aanspreken en zeggen wat ons op het hart ligt. Dat maakt vaak het verschil.

Ik doe dat vaak. Voor mensen. Voor anderen. Voor mezelf soms ook. Maar vooral voor anderen. Zo van : "God, Kerel, zorg eens voor ... !" En weet je : meestal helpt het !

Geloof het, of geloof het niet !