"Martin,

Zondermeer prachtige foto's. Dank!

Met de groeten van van ondergetekende die van natuurlijke schoonheid houdt, onbetwistbare poort tot God."


Beste, mijn woorden zijn nog niet koud wat het verlaten van de nieuwe blog betreft en wat vind ik in mijn mailbox, en dan nog met een religieuze inslag?!

En wat lees ik verder?

 

"voel jij?"

Voel jij je goed?
Wel, ik ook!

En weer eens ervaren dat we daar toch voor een stuk zelf voor verantwoordelijk zijn, al kan je dat maar achteraf zeggen. Is er dan iets bijzonders gebeurd? Nee, helemaal niet of misschien toch. Ooit blogde ik hier hoeveel deugd het kan doen de pc af te zetten en geen tijd te verdoen met zinloze junkmails of doelloos te surfen ... Dus maar  een goed gemoed opzetten, en wanneer dat laatste er nog niet is: wel begin dan met een nieuwe trui aan te trekken, een ander jasje ..(laatste ooit aangeraden door mijn zus wanneer ik mindere tijden meemaakte!),nog even tandjes poetsen en dan de deur achter je sluiten, zomaar ergens weg nog niet goed wetend waarheen.

Of misschien toch? Er is altijd een reclame die blijft nawerken, en  ja zo was het ook wanneer ik slechts een paar stappen buiten de deur was en ik een man zag met een plastic zak met opdruk: 'Standaardboekhandel'. Indeed, waren er geen opendeurdagen ... de richting was dus bepaald, ondertussen genietend van de herfstkleuren al moet ik mezelf corrigeren, want alle bomen staan nog groen en in blad. De terrassen -ja, een terras eind oktober!- zaten overal vol en een njuffrouw had zelfs haar zonnebril opgezet!

Ik hoorde accordeonmuziek en een heldere vrouwenstem. Hier moest het dus zijn en ik was er niet alleen. Ik meende op een receptie te zijn verzeild want pas binnen kreeg ik al een glas witte wijn toegestopt dat ik natuurlijk in dank aanvaardde. Wat een mooie gelegenheid eens op een andere manier doorheen het boekenaanbod te wandelen, zonder verplichtingen en echt op zijn zondags.
Alle gezichten opgewekt en uitkijkend naar de laatse uitgaven. En dan te bedenken dat naast die duizenden boeken nog iedereen zijn eigen blogje wil maken. Laatste bedenking maakte ik wanneer ik een reuze-poëzieboek doornam.

Ik wou nog even langer blijven slenteren, maar de zon nodigde me naar buiten en in gedachten dat pas het winteruur was ingegaan en er koude dagen worden voorspeld, wou ik nog wat genieten van die frisse lucht al verlangde ik ook naar een kopje koffie.

"Martin, zeker?". Een man zo een tien meter voor me. Ik herken hem onmiddellijk. Michel is de naam, de buurman van uit mijn kindertijd waar mijn ouders tot op heden altijd goede contacten mee hebben, maar die al veertig jaar terug is verhuisd. Hij stelt een andere man voor met zijn vrouw. De andere man blijkt zijn zoon te zijn en zegt meteen: "Ik herken je wel maar kan niet op de naam komen".
Eerlijk gezegd ik ook niet; "Dominique, we zijn even oud - en kijkend naar zijn vrouw -we hebben nog naast elkaar gewoond en met elkaar gespeeld." Ik zie meteen kinderherinneringen voor me.
Ik bedenk vlug dat dit ondertussen zeer zeer lang geleden moet zijn geweest;, was ik dan al die tijd toch niet een klein beetje veranderd?! Doet wel deugd hoor en het streelt mijn ijdelheid.

Kijk, goede vrienden, we hebben nog wat bijgepraat, heb de 'vrienden' uitgenodigd voor de koffie (komt later wel nog!) maar wat ik hier wil zeggen is dat de aanvang van dit bericht ook het slot is, want het zijn de mensen van vlees en bloed, de mensen die in je geïnteresseerd zijn en blijven - ook na zeer vele jaren - die inspiratiebron zijn en de ander zich goed laten voelen, hoe fijn en mooi ook de goedbedoelde mails.
 
Ja, ik voel me goed, ik voel me goed ... zing het maar mee ... door die paar woorden van mens tot mens, van hart tot hart!
En wat de pc betreft, ik heb hem nodig om jullie te bereiken, zeker in deze avonduren om nog wat fraais te delen met sommigen van jullie bij opbeurende muziek! Ondertussen blijft ook dat genieten (een woord dat ook ik heb terug moeten in de praktijk leren omzetten, maar zie daarvoor mijn archief!) want ik voel me goed bij het plaatsen van een ander genre foto's, een nieuw blog.

Ik hoop tenslotte  ook van harte sommigen van julie echt te mogen ontmoeten, mensen met een hart, mensen van vlees en bloed, maar die we toch maar via het seniorennet leerden kennen!

Dank voor de aandacht. En tot straks ...

p.s.Bovenstaande wil niet zeggen dat alle 'zorgen' van de baan zijn , want heb morgen al een paar moeilijke telefoons te doen, maar zoals in zovele pps wordt gezegd: leef vandaag!

Maarten