Inderdaad, ooit lang geleden ingelogd onder deze categorie, maar wat mij betreft zijn enkel de bedenkingen overgebleven. Het dagboek haalde nauwelijks mijn blog ook al was ik er steevast van plan dierbare herinneringen, kleine anecdotes en allerhande dagelijkse dingen op achter te laten. Maar ja zoals wellicht bij velen onder u ga je voor een bepaald publiek schrijven, een publiek dat je in oorsprong niet zelf hebt gekozen. Toch niet in mijn geval want ik pende zomaar iets neer en anderen hebben hier en daar iets opgepikt en zo krijgt ieder blogger wel zijn eigen publiek. Een lange inleiding - maar het is dan ook zaterdagavond - om toch eens het dagboek van deze week in te vullen.
Laten we maar beginnen zoals heel velen onder ons, bij de start van de paasvakantie. Meteen is het een lust eindelijk mee te kunnen zingen met het lied 'daar is de lente, daar is de zon'. Het is hier ook stil genieten want de schoolpoort hier niet ver van bij mijn deur is gesloten; dus geen kwetterende kleuters, taterende mama's, aanschuivende wagens, maar o zo een zuivere stilte. Nog aan het genieten van die stilte en deze nieuwe lente draai ik de kraaan open voor de vaatwas. Neen, ondergetende heeft nog geen automaat en dus handmatig werk is ook een lust, enfin soms toch. Mar kijk na vijf tellen en wat warm water hoor ik iets prutttelen en dan ineens enkel nog koud water. Nog eens naar de rode knop geschakeld, maar daar komt nu niets meer uit. Meteen gaan alle gedachten naar alle windhoeken. Het eerste, en dat kennen jullie wellicht ook zeker wanneer je zelf niet een handige harry bent, is roepen op je vader (toch in gedachten), of naar de buurman ... en ondertussen al een rekening maken wat die nieuwe boiler zou kosten. Even op de klok kijken, ik met die waterman nog te pakken krijgen voor de middag .. ik heb geluk, hij neemt op en zal komen. Maar wanneer is een "zal" bij deze gasten? Geluk bij een ongeluk, pas enkele uren staat hij voor de deur. Zijn ijzeren koffer schuift over mijn gladde vloer en al vlug hoor ik een paar tangen ook tegen de grond gaan. Ik durf het hem niet te zeggen, maar ben nu al bang voor de schade die hij zal achterlaten. Zwijgzaam doet de man verder. Ik zwijg ook, want de arbeidstijden zijn al duur genoeg. Gelukkig is deze stielman niet als vele anderen die meteen alles in het nieuw zetten indien niet echt nodig, al hield ik mijn hart vast wanneer hij over de prijs van nieuwe appaten begon te spreken. Maar toen ik hem alles terug zag aanspannen wist ik dat ik er met vijftien euro voor twee maal blazen in een leiding er zou van afkomen. 'De rest' zegde hij, kijkend naar een natte vloer 'is voor jou'. Heb ik maar al te graag gedaan en eindelijk kon ik mijn vaatwas starten, enfin toch nadien ik het middagmaal binnen gekieperd had ... Pas de eerste uren, morgen meer  ...

Voor u gelezen, waar en toch tuimelen we er met zijn allen zo gemakkelijk in.

'Blijf van alle sociale netwerken af met je pc.... met al die bullshit.... Als men je wenst te spreken stuur dan een SMS of e-mail, dat zal beter zijn !!! Pure bezigheidstherapie... doe liever wat aan gezonde buitensporten, dat zal je verfrissen en monter houden of maken !!!'

'Het liefst zouden ouders hun opvoeding uitbesteden', las ik. 'Vroeger werden kinderen opgevoed door de school, de kerk of het leger, maar die hebben hun gezag verloren. Tegenwoorig krijgen kinderen hun voorbeelden van beroemdheden en computerspelletjes'.  Harde taal, maar misschien toch niet helemaal onwaar, een echte vakantieopener.

Wat is het toch dat mensen aantrekt in de prestaties van anderen zoals in het wielrennen of tennis? Waarom kan men zich zo moeilijk concentreren op het eigen leven? Komt dit uit verveling of is het een nuttig excuus om zelf niet te hoeven presteren, tevreden met een leven in middelmatigheid?