IK HEB GEDAAN WAT MOEST GEDAAN WORDEN

... Wanneer ik dit neerschrijf is dat nog min nog meer een teken van tevredenheid. Vaak heb ik met deze woorden de deur achter me dicht getrokken eens de werkdag ten einde liep, nog even achterom kijkend of alles op orde lag om morgen met een  nieuwe taak te beginnen of ze verder af te maken. Wanneer je zo de sleutel kunt omdraaien, ook al was de dag soms moeilijk, dan ben je een gelukkig mens.

Dat "wat moest gedaan worden" kan dan gaan van een beroepsactiviteit tot de dingen in en om je woning die je jezelf voorgenomen hebt tot een goed einde te brengen, en dan kan dat soms niets méér zijn dan de geplande boodschappen. Het kan ook gewoon gaan om voorbereidingen die je wil treffen voor een bezoek dat je niet direct had verwacht maar waar je ergens had op gehoopt, en dus maar het nodige hebt gedaan; soms een bron van energie om juist nog dat plekje op te ruimen, het toilet nog eens extra onder handen nemen ... uiteindelijk omwille van de ander. Tiens, val ik nu in herhaling over wat ik hieronder schreef over 'voor een ander'?!

Ja, het zijn de anderen die je die energie geven, zeker wanneer het om je ouders of goede vrienden gaat. Die vorm van tevredenheid geeft ook meteen een rust.

Het is deze rust die ik deze namiddag mocht ervaren, door eens niks te doen dan gewoon te mogen genieten van mijn ouders die op de koffie waren, ook al was het deze keer noodgedwongen, want tussen twee ziekenhuisbezoeken door was het een gelegenheid eindelijk eens tijd voor hen om hier tot rust en op verhaal te komen, zonder meer! Maar misschien heeft het koekje het wel gedaan, niet het "werkmanskoekje" zoals vader het soms noemt wanneer hij het smalend over speculoos heeft.

Eigenlijk bijzonder dat we met ons allen echt genoten hebben van dit doordeweekse samenzijn en dan nog in een sfeer van "straks moeten opgenomen worden voor een ingreep".  In plaats van ons druk te maken of bezorgd te zijn om de goede afloop - al zal ik niet zeggen dat er verborgen angst zal zijn geweest - is deze namiiddag een haast gezegende tijd geweest, zo doodgewoon en toch zo gelukkigmakend; zo vol van tevredenheid, en dat kon ik aflezen zowel bij mijn ouders als bij mezelf.

Anders zou ik hier ook niet rustig zitten te bloggen. Was het door het mooie weer, de vooronderzoeken die zeer goede resultaten lieten zien ..Wie zal het zegggen?! Of was het gewoon omdat ieder op zijn manier "GEDAAN HAD WAT MOEST GEDAAN WORDEN".

Pa had nog de laatste raadgevingen gekregen voor de tijd dat moeder in het ziekenhuis zou zijn, en dan zag ik ze opstappen en dit te voet, richting ziekenhuis, genietend van de lentetemperaturen!
Ja, wandelend, en dit voor de eerste maal in mijn leven dat ik zie dat ze de wagen op de parking achtrgelaten hadden, toch zo een km. van de deur.

Ik heb de deur met tevredenheid achter me dicht getrokken en nu blijft alleen de hoop en de wens dat alles goed mag verlopen en dat ma mensen zal vinden in die korte tijd waarin " zij zich zal afzonderen" (zoals ze zegde) die haar nabij zullen zijn!

Genoeg gepreekt voor vandaag, maar zelfs nu ben ik blij dat ik gedaan heb wat gedaan moest worden! Vrede aan allen!

p.s. Of heeft al die rust ook te maken met eens NIET voor de pc te zitten, noch te bloggen?!