Is dit échte vriendschap?

Nog eens een stem te horen via de telefoon, zeker zo onverwacht ook al behoort die stem toe aan een goede bekende die ik helaas te weinig hoor, noch minder zie. Maar wat ik hiermee wil zeggen is dat dit zoveel meer waard is en kleur aan de dag geeft dan het eindeloos mailen en chatten; want je blijft maar naar een zelfde beeldscherm staren, geluidloos als je zelfs wilt, maar zo anoniem ook al weet je soms perfect wie achter dat kavier zit daar aan de overkant. Maar deze kan al uren eerder iets hebben verstuurd. Neen, een échte stem hier en nu van iemand die ook op dat moment ergens met iets bezig is, die zelfs speciaal tijd voor je heeft uitgetrokken ... het is zowaar hemels! Het moet inderdaad niet altijd slecht nieuws zijn als de telefoon rinkelt. We zijn dat belgerinkel niet meer gewoon. Ik was zelfs geschrokken van die plotse telefoon. Er zijn natuurlijk ook mensen die soms niets anders te doen hebben lijkt het dan om op welk uur dan ook een ander  te 'embeteren' met een telefoon, soms zonder inhoud. Maar deze keer heb ik het uitdrukkelijk over het positieve van elkaa via de lijn te vinden, al is het maar voor even. Ja, het deed zo een deugd met een goede nasmaak. En eigenlijk heb ik dat allemaal te danken aan en attente "moeder" die mijn signaal naar haar zoon toe had opgevangen ... een echte blogmoeder! Dank aan moeder en zoon. Laat die pc maar even, en denk je nu aan iemand die best eens een telefoontje van je mag ontvangen: NU DOEN!, zou ik zeggen!

Tranen zijn vloeibaar goud.
Laat ze maar komen.
Laat ze maar stromen.
Ze reinigen je ziel.
Ze verzachten je wonden.
Ze helen oud zeer.
Huil maar.
Tranen hebben genezende kracht.
Vandaar dat men na het huilen weer lacht.
Je voelt je lichter, je adem is dieper.
De mens is er op ingesteld om te huilen bij verdriet,
omdat het verzacht.
Dus hou het natuurlijk proces niet tegen,
kom maar op met die regen.
Laat de stortvloed maar komen.
Laat je tranen maar stromen.

Vrienden, dit was zo ongeveer de laatste tekst die wijlen onze blogvriend 'Poke' achterliet. Ik heb deze tekts terug opgepikt om aan allen die het nodig hebben een schouderklopje te geven. Zoals ook Poke dat bleef doen in zijn laatste levensdagen.

Beste vriend,

Ik moet bekennen, ik ben je trouw en ontrouw gebleven, zonder ooit op te houden je te beminnen.

Kardinaal Schönborn roept tegelijk op tot een herziening van het kerkelijke standpunt ten aanzien van homoseksuelen en mensen die hertrouwen. “In deze tijd waarin mensen steeds vaker beslissen om samen te leven zonder te trouwen, moeten wij meer oog hebben voor de kwaliteit van dat samenleven. Stabiele relaties moeten onze voorkeur krijgen. Wij moeten evolueren van een ethiek waarin plicht centraal stond, naar een ethiek die de nadruk legt op het nastreven van geluk op basis van de principes die door het christendom worden voorgedragen.”

Toen ik bovenstaande recent las stelde ik me de vraag hoe dit moest geïnterpreteerd worden. Ik stuurde de tekst dan ook door met volgende vraag:

Hoe moet ik deze uitspraak nu interpreteren,....? Grotere verdraagzaamheid en barmhartigheid en erkenning of juist niet? Ik hoor graag je antwoord.

Ik kreeg alvast volgend antwoord. Een ander bevestigde deze houding in eigen bewoordingen in een gesprek. Misschien graag jullie houding.

 

NIEMANDSLAND 

Een doelloze plaats in de maatschappij

Geen eer, geen verwachtingen

Alleen een zee van onbereikbare verlangens.

Waarom?  Waarom?

Een wereld van mensen die bezig zijn

Geen gevoel, geen medeleven

Alleen een spiegel van onbegrip.

Waarom? Waarom?

Een berg van onbeantwoorde gevoelens

Geen liefde, geen arm om je heen,

Alleen het gezelschap van de eenzaamheid.

Waarom?  Waarom?

Een feest van onuitgesproken gedachten

Geen woord, geen luisterend oor,

Alleen het gesprek met de kille stilte.

Waarom? Waarom?

Een verloren strijd om aandacht

Geen samen, geen wij,

Alleen een gevecht tegen verwaarlozing. 

Waarom? Waarom?

Het niemandsland

Voor velen zeer ver.

Voor anderen helaas zeer dichtbij ..

 

Dit niemandsland moest/mocht ik jammer genoeg recent nog beluisteren van een jonge dertiger die geen uitweg meer ziet, geen armen meer vindt om hem te omarmen, te troosten en zo een eind wil maken aan deze stirjd.... Inderdaad, geen wij meer ondanks de vele sociale netwerken; netwerken die soms een ander enkel maar willen de doodsteek toebrengen.

Dank aan de inzender van bovenstaand gedicht, een vriend bloglezer.