Bij volgende denk ik heel graag aan mensen met gevolgen van dementie, alzheimer, maar eveneens met vrouwen die aan borstkanker werden geopereerd. Ik deel volgende angst. "De ergste soort angst die ik kende was mijn hulpeloosheid. Ik was hopeloos bang, niet voor de pijn en zelfs niet voor de dood, maar voor de schande. Mijn leven lang was ik het meest bang geweest om in een beschamende positie terecht te komen en daarmee mijn gevoel voor eigenwaarde te verliezen. Wat rest me als ik mijn waardigheid verlies? Wat ben ikdan? Een eenzame, oudere nietsnut, van wie onduidelijk is aan wat en waarvoor hij zijn leven heeft verspeild".

Kijk, het is onze verdomde plicht zeker als christen mens deze mensen nabij te zijn, elk op zijn eigen manier.
Aan alle blogvrienden die zich herkennen in bovenstaande, mijn gemeende gevoelens van meevoelen.

Liefde voor het vrouwelijk geslacht heb ik nooit gekend. Bewondering, dat is een andere zaak; dat gevoel heb ik reeds als knaap ervaren, en het was zo sterk dat er daarna voor gewone liefde als het ware geen kracht meer over was.

NIEMANDSLAND 

 

Een doelloze plaats in de maatschappij

Geen eer, geen verwachtingen

Alleen een zee van onbereikbare verlangens.

Waarom?  Waarom?

 

Een wereld van mensen die bezig zijn

Geen gevoel, geen medeleven

Alleen een spiegel van onbegrip.

Waarom? Waarom?

 

Een berg van onbeantwoorde gevoelens

Geen liefde, geen arm om je heen,

Alleen het gezelschap van de eenzaamheid.

Waarom?  Waarom?

 

Een feest van onuitgesproken gedachten

Geen woord, geen luisterend oor,

Alleen het gesprek met de kille stilte.

Waarom? Waarom?

 

Een verloren strijd om aandacht

Geen samen, geen wij,

Alleen een gevecht tegen verwaarlozing. 

Waarom? Waarom?

 

Het niemandsland

Voor velen zeer ver.

Voor anderen helaas zeer dichtbij ..

 

Dit niemandsland moest/mocht ik jammer genoeg recent nog beluisteren van een jonge dertiger die geen uitweg meer ziet, geen armen meer vindt om hem te omarmen, te troosten en zo een eind wil maken aan deze stirjd.... Inderdaad, geen wij meer ondanks de vele sociale netwerken; netwerken die soms een ander enkel maar willen de doodsteek toebrengen.

Dank aan de inzender van bovenstaand gedicht, een vriend bloglezer.

Ik heb het bericht dat voorzien was voor vandaag verplaatst naar een latere datum toen ik volgende tekst binnenkreeg. Ik voelde me al niet echt op mijn gemak daar ik niets rond MOEDER, niet eens over onze hemelse Moeder, had geblogd op deze wereldwijde moederdag; maar kijk voor velen is het inderdaad geen feestdag. Hetzij omdat moeders geen contact meer hebben met hun kinderen omwille van onderlinge ruzie en spanningen. Anderen zijn wel voor eeuwig moeder al hebben ze hun kind moeten afstaan door de dood.

Hier deel ik met heel veel respect deze getuigenis van een moedige man:

Nooit mama gezegd

 

Nooit eenmaal kunnen zeggen,

oprecht en eerlijk,

"mama

ik hou van jou".

Nooit eenmaal kunnen omhelzen

eerlijk en oprecht,

mama.

 

Nooit eenmaal mogen beleven

het gevoel wat moeders warmte

nou echt betekende.

 

Maar daarom laat ik niet om even te zeggen

tegen al de moeders van vandaag:

"ik hou van jou".

 

Een schouder om op te leunen.

Een hand om vast te houden.

Een stem om naar te luisteren.

Een schaduw om in te schuilen.

Dat is wat een moeder betekent voor mij.

 

Een verhaal om naar te luisteren.

Een raad om op te volgen.

 Een hulp om te aanvaarden.

Een vinger om te volgen.

Dat is wat een moeder geven zal.  

wanneer het kind even bang en eenzaam is

in de donkere nacht.

 

Al heb ik nooit mogen ervaren

de ware zin van een moeder,

wil ik hiermee laten weten

dat ik blij ben

met al die miljoenen moeders op aarde.

Liefde heeft niets met filantropie te maken, we hebben ook lief omdat dat ons goed doet, we beminnen om de gevoelens van genot die dat ons geeft, we waken over de ander om de troost die dat ons geeft, we geven om de vreugde van het gevoel dat we ons geliefd voelen. Hetzelfde gaat op voor deze wederkerigheid dat een prachtig geluk voor de twee oplevert.  Wie verliefd is wil altijd deze schat bewaren. Misschien zeggen we daarom tot ons lief: "mijn schat".

"Je vertelt me dat de prikkel van het vlees je aanzet misbruik te maken van de genoegens van de liefde. Als je de wet niet overtreedt en in geen enkel opzicht de gevestigde zeden schendt, je buren niet lastig valt, je krachten niet verspilt en je vermogen niet verkwist, geef je dan onbezwaard over aan je neiging. Maar het is onmogelijk dat je door één van deze bezwaren wordt weerhouden:

DE GENOEGENS VAN DE LIEFDE HEBBEN NOOIT IEMAND GEBAAT,
HET IS NU AL HEEL WAT ALS ZE NIET SCHADEN.

Woorden gericht aan een ogenschijnlijk door hevige behoefte aan sex gekwelde adolescent door Metrodorus ... eeuwen terug. Helaas vandaag brnadend actueel, zowel binnen de maatschappij als in de kerk.

1 mei ... voor mij en voor zo veel anderen een feestelijke dag. Neen, het feest van de arbeid is het voor mij nooit geweest, maar opgegroeid onder de kerktoren van de basiliek van Onze-Lieve-Vrouw te Dadizele was dit echt een hoogfeest. Reeds van in de vroege morgen trokken mensen van heinde en ver te voet, met de fiets of met de wagen naar dit bijzondere bedevaartsoord. Alle mensen wareen ook dan ook op hun paasbest en alles voelde aan als een zondag. Heel zeker toen ik in de vroege morgen als lector mocht fungeren voor een tot de nok gevulde kerk, de geur van de brandende kaarsen om me heen. Dat was, en dat is nog altijd 1 mei voor mij, mijn ogen en de ogen van zovele bedevaarders gericht op MARIA. Ook vandaag zullen weer velen naar Dadizele trekken om er één van de vele missen bij te wonen, de kleine of grote kruisweg te wandelen in gebed en bezinning, genietend van de mooie stille tuin. Neen, geen fesst van de arbeid voor mij, en ook geen feest van de heilige Jozef waar ik nooit goed heb bij gevoeld omdat het feest van Sint-Jozef op één mei er zo kunstmatig is aan toegevoegd.

Helaas zal deze eerste mei voor velen overschaduwd worden door de recente onthullingen rond Mgr. Vangheluwe. Voor ons, mensen van het bisdom van Brugge, en nog meer voor de inwoners van het bedevaartsoord Dadizele was "1 mei-Dadizele- de bisschop" één geheel, want de man kwam naar jarenlange traditie feestelijk de meimaand openen. Hij zou er nog een gebedswake leiden rond en voor roepingen te Dadizele in deze meimaand.

Wie eraan denkt naar op bedevaart te gaan naar Dadizele, die vindt alle data en uren van misvieringen en andere vieringen en/of bezinningen  - o.a. bedevaart voor het leven ter bescherming van het ongeboren kind -op de website van DADIZELE als bedevaartsoord.

Beste, ik heb al vaak geschreven over 'vriendschap en liefde', maar toen bovenstaande titel me in handen viel was ik meteen verkocht. Dit werk vertelt heel wat rond de beleving van liefde, vriendschap, relaties en sexualiteit. Het leest heel vlot en is een echte aanrader. Het is ook geen vakliteratuur, maar hier en daar een (h)erkenning en zo een verlangen meer te lezen, want het boekje vermeldt honderden voetnoten en  links rond dit thema. Ik deel dit werk dan ook graag met jullie, zeker in tijden waar 'liefde' een eigen invulling krijgt.

Filosofen, liefde en lust

Van Socrates tot Simone de Beauvoir

Aude Lancelin & Marie Lemonnier

Wat vinden filosofen van de liefde? En wat brengen ze er zelf van terecht? Aude Lancelin en Marie Lemonnier vergeleken de leer van twaalf grote denkers met hun werkelijke liefdesleven. Hoe liggen de verhoudingen tussen theorie en praktijk?

‘Alle filosofen, van Montaigne tot Kierkegaard, hebben hun persoonlijke verdriet en successen nauw verweven met hun filosofie, waar ze vrijwillig een soort autobiografie van maakten. Over de liefde hebben ze altijd met hun bloed geschreven, met hun unieke belemmeringen, neuroses en successen, en hun denken heeft daardoor alleen maar aan gewicht en belang gewonnen,’ zo schrijven de auteurs. Aude Lancelin en Marie Lemonnier zijn journalist bij de Nouvel Observateur. Ze studeerden beiden filosofie.

Akoenin, B.

Na het internationale succes van zijn literaire detectivereeks met Erast Fandorin heeft Akoenin zijn mannelijke superheld ingeruild voor een evenzo origineel vrouwelijk personage. Zuster Pelagia is een uitermate dynamische vrouw met veel talenten, die in een regionaal orthodox klooster verblijft. Van tijd tot tijd wordt er een beroep op haar gedaan de meditatieve abdij te verlaten om delicate en ingewikkelde mysteries op te lossen in de snelle realistische wereld.
In De zwarte monnik leidt het moordonderzoek zuster Pelagia naar een voor haar bekend terrein: een bezinningsklooster gesitueerd bij een afgelegen meer. In het omringende woud wonen slechts drie monniken die bovendien volledige stilte moeten betrachten. Zij kunnen dus geen helderheid verschaffen in het mysterie van de moorden die in het klooster plaatsvinden of over de geruchten over de zwarte monnik die dood en waanzin veroorzaakt. Wanneer politiechef Lagrange dicht bij de oplossing komt, loopt hij in een dodelijke val en beneemt zichzelf ogenschijnlijk het leven. Daarop wordt de hulp van Pelagia ingeroepen en zij ontdekt dat het mysterie verrassend dicht bij het moderne leven staat.

Uitgever: 

Geus, Uitgeverij De

ISBN-nummer: 

9789044503135