Weet je

Hier liggen ze en ik zal ze maar meteen aan jullie voorleggen. Ik vraag me gewoon af of de vele instellingen gebruik maken van de zwakheid van de mens nu hij met verlof is en ergens, nu hij nu toch  veel geld uitgeeft in zijn vakantiebestemming, hem juist nu aanspreekt om gul te zijn, zelfs fiscaal aftrekbaar. Er is nog zo een periode in dewelke op het gevoel wordt gespeeld, met name de eindejaarsperiode.

Ik dacht recent nog niet langer te storten voor al deze goede doelen toen een man voor me zat en vertelde dat hij amper rond komt, soms zelfs niet rondkomt met de weinige uitkering die hij maandelijks ontvangt. Ik dacht nl. dat die vele aparte stortingen voor diverse doelen voor die man een grote boterham konden  betekenen.

Maar dan zie je plots de grote watersnood en de bijhorende ellende in Pakistan, waarvan ik bijna zeker ben dat er morgen al een stortingsformulier in de bus zal vallen. Een tv-show wordt nu alvast op stapel gezet.

Dus mijn vraag aan jullie waar je uitdrukkelijk mag op reageren. Hoef ik volgende overschrijvingen nog in te vullen?

Handicap International vzw
Damiaanactie
Welzijnszorg vzw
Vlaamse Liga tegen Kanker
Bond Zonder Naam
Rode Kruis
Alzheimer Liga
Licht en liefde voor onze blinden ....

Waar ik me vooral persoonlijk aan stoor is dat deze bedelbrieven als maar langer worden, en dat er dan uiteindelijk, en meestal tot twee maal toe, staat dat er SLECHTS € 38 nodig is om een kind te redden.
Indien er SLECHTS zo weinig geld nodig is om iemand  te helpen, een leven te redden ... ja, dan kon de wereld al tien maal genezen zijn zeker?! Of ben ik stout?

Met twee vissen en vijf broden gaf Jezus meer dan 5000 mensen te eten, staat er in het Evangelie. Hoe vertaal je een eeuwenoude boodschap in een moderne krantenadvertentie?

15 augustus Maria Hemelvaart.

 Ik breng je licht, Beeldige Vrouw. Een kaarsje vol vuur mag schijnen over een zoekende wereld te klein voor zoveel donkere,vragende mensen. Ik breng je licht, Vrouw van Troost. Een lichtpuntje voor de bange wachtende, Achteraan in de rangorde van de besten, Gekwetst door het leven, door de vrienden van gisteren. Ik breng je licht, Dragende Moeder. Een schijntje van hoop en koestering want kinderen huilen nog, jongeren vragen, grote en kleine kinderen zoeken zonder vinden. Ik breng je licht, Altijd Begrijpende. Een houvast voor de zieke, de troosteloze eenzame, die twijfelt, vergeet of niet begrijpt Zijn belofte: 'Ik zorg voor je als de liefste Vader, de liefste Moeder'. Ik zoek je licht, Vrouw van Blauw en Wit, Je hand die reikt,nooit loslaat wie roept, wie bidt. Ik vraag je licht Maria, Moeder van God en mensen, ga mee de weg van mijn leven,vandaag en altijd.

Een gecodeerde brief drijft de devote jonge monnik Conrad zijn kluis uit, het rumoerige, verraderlijke Italië van de dertiende eeuw in. Op zijn queeste naar de waarheid rond de dood van St. Franciscus krijgt hij te maken met wereldse kooplui, intrigerende geestelijken, ontembare vrouwen en zelfs paus Gregorius X. Bij elke stap van Conrads moeizame tocht wordt zijn strenge moraal, zijn geslepen geest en zijn liefdevolle hart op de proef gesteld. Deze rijke historische thriller vol authentieke, onweerstaanbare personages voert de lezer mee naar een roerige historische periode en levert een plausibele oplossing voor het historische mysterie van de verdwijning van St. Franciscus.

We horen het heel vaak en het komt ook vaak geloofwaardig over maar is het ook waar in de realiteit? Geven wij mensen een tweede kans of zijn het maar nobele woorden.
We horen het meerere keren in een preek na een Evangelielezing en Jezus maakte er zijn statement van; meer nog, hij ging aanliggen bij zondaars. Hij wilde allen een tweede kans geven, zelfs een derde.
Wij bidden haast elke zondag in de eucharistie voor die mensen die een misstap beginngen dat ze mensen in liefde mogen vinden die hen nieuwe kansen aanbieden en hen het kwade uit het verleden niet langer aanrekenen;

MAAR wat doe je wanneer een man met een strafblad, die jaren vastzat, tegenover jou zit en zijn vehaal doet bij een kop koffie, er oprecht berouw over heeft, bewust is van zijn daden en nu de gevolgen ervan inziet en ze in stilte draagt, maar nergens meer welkom is wanneer hij gaat solliciteren eens ze horen dat hij geen bewijs van goed gedrag kan voorleggen. Waar zijn dan deze mooie woorden, de mooie preken, de voorbeden? Toch heel ver weg van dit concrete leven, zeker indien betrokkene er alles aan doet om zelfs nu een  andere te helpen; als je ziet dat die persoon echt kan en wil werken met zijn handen.
Is het echt niet mogelijk dat mensen eens de tijd nemen om het profiel van die unieke persoon grondig door te lichten en er voor te zorgen dat dit strafblad wordt verwijderd? Hoe geloofwaardig zijn anders onze woorden nog en wat meer is, zo ontnemen we wel degelijk elk laatste sprankeltje beetje hoop.

My rhythm to friendship is the beat of your feet i love the sense of the sound which makes me think of you all around wherever we meet there is always a wisdom in friendship that feels the world with encouragement to be part of our friendship. The day I met you I found a friend - And a friendship that I pray will never end. Your smile - so sweet And so bright - Kept me going When day was as dark as night. You never ever judged me, You understood my sorrow. Then you told me it needn't be that way And gave me the hope of a better tomorrow. You were always there for me, I knew I could count on you. You gave me advice and encouragement Whenever I didn't know what to do. You helped me learn to love myself You made life seem so good. You said I can do anything I put my mind to And suddenly I knew I could.

Ik was maar even aan zee en daar zag ik twee kinderen spelen in het zand. Broertje en zusje waren bezig met uit het mulle zand koekjes te bakken. Het meisje had juist een stervormig gebak gemaakt en wou dat aan haar papa gaan tonen toen ze zag dat hij op hen afkwam met twee lekkere ijsjes. Het broertje keek even naar zijn 'zandkoekje' want wat zou hij er nu mee gaan doen. Maar algauw liet hij het vallen om naar zijn vader te lopen en te genieten van het lekkere ijsje. Zus echter was nog bezig hoe ze dat voorzicht toch op een plaatsje neer kon leggen. Ze zag wel dat haar ijsje begon af te druipen maar ze stond voor een dilemma. Papa riep haar dat ze vlug moest komen wilde ze er nog kunnen van genieten. Ze legde het zandgebakje zo goed en kwaad als kon op een verharde plek en liep toen naar haar vader toe waarvan de handen al onder de crème zaten. Ja, kiezen is altijd verliezen, een beetje loslaten of alles loslaten, het beste deel kiezen als er dan een beter deel is. Misschien toch maar beter kiezen voor enige voldoening dan voor luchtkastelen. Dat luchtkasteel kan het genot zijn dat nu overal de bovenhand haalt. En zoals een blogvriendin me mailde: "Genot is een levensmoordenaar, meer dan duizend luchtkastelen!".