Luisteren hebben we verleerd

Ik had u gisteren beloofd nog even terug te komen op de kruisbeelden in mijn woning, niet dat ik er een verzamelaar zou van zijn. Dat uitwendig teken is uiteindelijk niets meer noch minder dan het weten dat we proberen op Christus te lijken, met hem te lijden, of in zijn kruis hoop te putten. Maar laat me eens rond me heen kijken.Het was wellicht bij één van mijn eerste reizen dat ik het gekende kruis kocht te Assisi, het kruis waar Franciscus zo lang had naar opgekeken. Een ander heel klein kruisje kreeg ik van een vriend-priester die mijn woning kwam inzegenen. Het is eerder een klein kunstwerkje, maar dan wel van bijzondere waarde. Toen ik in Rome op een Wereldcongres was in 1988 kreeg ik van één van de deelnemers wel een heel bijzonder kruisbeeld. De jongen kwam uit El Salvador en was/is zowaar rechtstreekse familie van Mgr. Romero. Het is een kleurrijk kruis op hout geschilderd, geen Christusfiguur deze keer, maar je ziet er witte huisjes met rode daken, een paar koeien in de wei, een blauwe lucht, een boerin die de oogst op haar hoofd torst ... Natuurlijk is ook zijn handschrift op de achterkant wel heel bijzonder, al neem ik dat beeld maar zelden of nooit van de muur. Ik richt er hier en nu wel mijn ogen op als ik zo voor de pc zit. En dan is er nog een laatste kruisbeeld; en 'beeld' mag je wel letterlijk nemen. Het kruis werd door mijn broer enkele jaren terug gevonden op een stort en bij navraag leek het ooit toebehoord te hebben aan een gemeentehuis. Het is een echt lijdende Christusfiguur, die dan nog eens genageld is op een zwaar ijzeren kruis met de stralen rondom zijn hoofd, zoals je dat vroeger veel vond, o.a. op kerkhoven.
Het geheel weegt enorm veel, en het corpus op zich zou mooi tegen de muur hebben gehangen zonder het kruis, maar hoe dan ook het geheel kwam in mijn bureau te hangen op een uitspringende schoorsteenwand.
Allemaal uiterlijke dingen. Mensen proberen telkens weer op eigen creatieve manier gestalte te geven aan de bron van ons christelijk geloof, maar vergeten we vooral niet ONZE OGEN TE RICHTEN OP JEZUS! O ja, ik voel hier nog een metalen rozenkrans met een bijzondr kruisje uit India.

Bovenstaande is de vraag die me geregeld gestled wordt als een persoon hier voor de eerste maal over de vloer komt, al is hij of zij nog niet eens gezeten. Anderen vroegen me zelfs of ik priester ben. Neen , dus. Maar de vraagstelling zegt toch veel over onze tijd en samenleving. Waar tot voor kort een kruisbeeld - waar het hier in eerste instantie om gaat - bijna behoorde tot het meubilair in elke woning, zelfs in elke kamer, roept een kruisbeeld aan de wand, groot of klein, deze en andere opmerkingen tot bedenkingen op. Des te meer wanneer de persoon naast een kruisje nog een beeld ziet van Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes. Hij gaat al helemaal over kop wanneer hij even later een mooie Paaskaars ziet staan. Voor mij doodgewone dingen al zijn ze geen ornamenten! Maar als er niets meer overblijft, dan zijn er nog het beeld van de gekruisigde, het beeld van onze Moeder, en het teken van hoop en verrijzenis in de vorm van deze Paaskaars. En dan huiveren sommige gasten  en vragen zich af of de verdere ontmoeting wel zin zal hebben; uiteraard vragen ze zich dat in stilte af, maar als mensenkenner voel ik dat wel aan. Ik zal van de gelegenheid ook geen gebruik maken om over geloof te beginnen al is het voor sommigen een aangename hint om er zelf eindelijk iets over kwijt te kunnen. Maar ik zal evenmin deze dingen verbergen tot het bezoek de deur uit is.

Eigenlijk als ik rond me heen kijk en eveneens in het verleden kijk, dan moet ik toegeven dat een kruisje, een kruisbeeld de brug maakt(e) tussen heden en verleden, tussen die ene en mezelf, want alle ontmoetingen waren uiteindelijk gebaseerd op een persoonlijk doorleefd geloof. Misschien moet ik daar morgen eens op terugkomen.

Na wat filosofie en andere waarheden moet ook deze waarheid kunnen.
Ik keer daarvoor een tiental jaren terug in de tijd toen ik met een vriend voor een tweedaagse naar Duitsland reisde. Eens ter plaatse gingen we meteen onze bagage achterlaten op de kamer gezien het nakende middagmaal. Mijn vriend was dan ook verbaasd dat het enige tijd duurde voordat ik hem kwam vervoegen. Wat was er gebeurd? Zoals zo vaak gebeurt na een lange trip was ik even op bed gaan zttten ... dat meteen doorviel! Geschrokken veerde ik recht en liep haast meteen in de armen van de hoteleigenaar die me geruststelde en zegde dat het tegen de avond zou gemaakt zijn. 
Nog tijdens dezelfde maaltijd, het voorval vertellend aan mijn vriend, kwam de hotelbaas op me af en zegde me dat alles al 'gemacht' was. Daar wij na de maaltijd meteen verder reden werd niet meer aan het bed gedacht tot we terug op de kamer kwamen, want ik vroeg me dan ineens wel af hoe dat bed zo vlug hersteld werd. Ik dus meteen op mijn knieën, en wat ik daar zag geloof je nooit. Men had de afgebroken poten simpelweg vervangen door enkele consevvenblikken die nu eenmaal groot zijn daaar gebruikt in grootkeukens. Het was te laat om klacht in te dienen - eigenlijk hebben we goed gelachten met het voorval -, want allen waren al naar bed, en toch die nacht heb ik goed geslapen en heeft niet één blik zich verplaatst. Had de eigenaar me niet zo vlug verteld dat alles reeds in orde was, dan had ik nooit de ontdekking van die blikken gedaan onder mijn bed. Van stevigheid gesproken. Het is dus geen fotograp zoals ik recent nog zag op Internet, maar waar gebeurd!

  

Toen ik het recent had over het steunen van goede doelen gaf me een dame spontaan volgende bedenking: "We zijn allemaal een goed doel op zich, sukkelaars met een hongersloon". Hiermee verwees de dame naar het feit dat we het altijd maar minder moeten doen met onze Euro.

Onderbreek bewust je negatieve gedachten en richt je aandacht op iets anders. Herformuleer je ondermijnende gedachten zodat ze je actieve plannen niet hinderen.

Ze koesterden allemaal hoop. Het hele schip zat vol mensen zonder papieren, die niets te verliezen hadden. Ze geloofden wel in de toekomst, dat geluk mogelijk was, ondanks alles wat ze hadden meegemaakt. Ze gaven niet alleen hun oude vaderland op, het land waar ze veroordeeld waren geweest tot bittere armoede, zonder kans op verbetering, of waar ze slachtoffer van vervolging waren geweest, neen, ze waren ook nog bereid hun handen uit de mouwen te steken en nog meer ontberingen onder ogen te komen. Dat ze eens aan land, hier in dit rijke land van melk en honing, niet eens zouden opgevangen worden maar zouden moeten lijden in koude en honger, daar hadden ze niet eens aan kunnen denken! Hoeveel kansen zijn er op die gedroomde verbetering? Misschien een aalmoes nu we in week rond armoede zijn, één maal uitgenodigd worden straks bij een kerstviering? Ik leef eccht met hen mee, heb met hen te doen, zeker als christen, ook al mogen zij moslim of hindoe zijn ...