halfvasten

Bij het overlijden van koning Boudewijn stonden lange rijen mensen aan te schuiven om de overleden vorst een laatst groet te brengen. Eén van de mensen die toen geïnterviewd werd, zei dat het leek alsof iedereen in die dagen wat beter geworden was. Zoals het kwade besmettelijk kan zijn, kan het goede ook besmettelijk zijn. Besmettelijk in de goede betekenis dan. 
Het was de boodschap van de koning zoals het ook staat in de Romeinenbrief:"Overwin het kwade door het goede" - "Probeer het positieve in plaats van het negatieve te brengen".

Ligt niet voor elk van ons daar een opdracht in, zeker in deze dagen van negativisme? Mochten wij zoveel uitraling bieden zoals de koning zaliger heeft uitgestraald in al zijn eenvoud om bij deze persoon te blijven, de wereld zou er een stukje mooier op worden. Het ligt voor een groot deel aan onszelf ...

  Nee, deze keer sterven mensen hier niet van honger en dorst (tenzij naar de onlesbare dorst naar oprechte liefde), maar ik was wel verrast wat ik hier vond. Ik dacht meteen dat het een column was in een blad uit de voorbije winter anno 2006 maar niets is minder waar. Lees zelf maar:

"Met de verdwijning van God zal de wereld een daling kennen van temperatuur, een uitbarsting van geweld in de vorm van ongebreidelde erotiek en passies, een angst voor de eenzaamheid ... " Is dat alles niet zo herkenbaar, zo dicht bij de deur, ja zelfs deel van ons eigenste zelf geworden? Denken we maar eens aan de nieuw samengestelde gezinnen, aan de chatboxen zonder te spreken over allerhande clubs en datingsites met anonieme contacten 'voor even'. Het zegt in elk geval veel over de grote eenzaamheid en een zoektocht naar ware geborgenheid ook al kan een mens soms eenzaam zijn binnen een relatie. Maar goed, ik wijk hier af want het tekstfragment dateert al uit 1840! Toen schreef Dostojevski al dat "de mensen wezen geworden zijn, want zij hebben hun vader verloren, die God is. Als ze geen vader meer hebben zullen ze het koud hebben". Ja,, wat ben ik blij met een papa die er nog altijd is en ja, ik gelijk steeds meer op hem - moest ik even aan denken wanneer ik het programma op één zag. We mogen inderdaad alles aan onze papa vragen en ik betrap me erop dat ik nog vaak ingedachten tijdens een klusje naar hem roep. Zoveel spontaan vertrouwen; waaarom dan zo weinig vertrouwen in Onze Vader?! - Maar Dostojevski gaat verder in dezelfde lijn, want:" ...om zich te verwarmen zullen ze zich eerst op elkaar werpen in een soort onweerstaanbare drang naar nabijheid en liefde, in teugelloze erotiek, want omdat ze geen vader meer hebben, moeten ze nu zelf, de een voor de ander, vader proberen te zijn. Zo b reekt er een tijd aan van tomeloze erotiek, een tijd zonder God". ...

Wanneer ik dit hier neerpen zie je alles zo voor je ogen gebeuren en op vandaag hebben we daar niet veel fantasie meer voor nodig. Zelfs de soapseries, niet eens laat op de avond, tonen ons hoe het MOET. Ik kan alleen maar vaststellen zonder een standpunt in te nemen wat ons te ver zou leiden. Maar toch ben ik van mening dat we allen een beetje wees geworden zijn, elk in zijn woning voor zijn eigen pctje, verlangend naar die echte liefde, dat gebaar van tederheid en niet voor even.
Neen, die liefde en gegevenheid die één is met jezelf, ooit gegroeid uit de liefde van God via mensen die mijn ouders zijn. Die liefde wil ik proberen te bewaren ook al lokken de bekoringen zoals in een woestijn want erotiek, een scheve schaats,"een date" via teletext,  een dubbele relatie is toch "IN" ... totdat je moet vaststellen dat alles zo leeg is, zo zonder voldoening - commentaar die ik recnet nog hoorde van een zoekend iemand, verlangend naar die rust: een mens om van te houden.

Maar daarvoor moeten we terug op het spoor geraken  van een God; anders sterven we van de kou en is het  niet onze cultuur die dat beverstigt? Ben ook ik niet ergens medeplichtig? Het blijft een open vraag.

Beste bloggers, vrienden en bekenden,

ja, ik was er even niet maar je vindt me zo terug. Ik kom gewoon een teken van leven geven, zeker aan die mensen die echt bezorgd zijn om mij waarvoor dank! Maar alles gaat goed als dat voor julle een geruststelling mag zijn. Ik kom later terug op vorige artikels.

Toch mooi hoe mensen vrienden kunnen worden zonder woorden!

Tot ziens en alle goeds!

Maarten

"Een aalmoes geven", het klinkt zo uit de tijd ... en toch het begint bij de deur; door een schouderklopje, een knipoog, een handdruk, een groet. Extra aandacht geven aan eenzamen en mensen die alleen zijn, écht luisteren ook al moet je het verhaal voor de zoveelste maal aanhoren.
Het kunnen die kleine opkikkertjes zijn die een ander energie geven om de dag door te komen.

Vanuit deze aalmoezen komen dan wel vanzelf de echte giften. Want weet dat er nog altijd veel te veel mensen zijn die niet eens moeten denken aan vasten omdat ze aan niets anders moeten denken dan: "Hoe zal ik vandaag overleven?"  Een overweging waard.