moord

"Een aalmoes geven", het klinkt zo uit de tijd ... en toch het begint bij de deur; door een schouderklopje, een knipoog, een handdruk, een groet. Extra aandacht geven aan eenzamen en mensen die alleen zijn, écht luisteren ook al moet je het verhaal voor de zoveelste maal aanhoren.
Het kunnen die kleine opkikkertjes zijn die een ander energie geven om de dag door te komen.

Vanuit deze aalmoezen komen dan wel vanzelf de echte giften. Want weet dat er nog altijd veel te veel mensen zijn die niet eens moeten denken aan vasten omdat ze aan niets anders moeten denken dan: "Hoe zal ik vandaag overleven?"  Een overweging waard.

... op een zondagmorgen.
Beste, ik zal meteen met de deur in huis vallen maar is het niet zo dat er een grote kloof is tussen het echte leven, het lopen van de ene kamer naar de andere, even stil staan bij een lied of zoals daarnet nog naar een fragment uit de homilie via de radiomis, en dan gaan neerzitten - dat zitten alleen al zorgt ervoor dat je gekluisterd bent aan die kleine omgeving - voor een kille, koude pc, niet méér dan een toestel (al is het wel dank zij dit toestel dat wij elkaar vinden)? De gedachten hebben vrij spel wanneer je op een zondagmorgen van je koffie geniet, de wereld inkijkend, afgeleid door een fietser of jogger, een vogel ... ook al kunnen die gedachten soms triest zijn, al hoef thet niet, maar daar bevindt zich de echte wereld, zelfs in die al dan niet  kleine ruimte die je woning is. Maar eens voor de pc geïnstalleerd - waar ook ik aan verslaafd ben geraakt, zeker op blogland - wordt die wereld een virtuele wereld zonder wederwoord, kijk je uit op dezelfde dingen. Je wil wel spontaan beginnen, maar het is genoeg dat je pc nieet wil opstarten hoe het moet en daar gaat je goed humeur. Of nog, een mail die je ontvangt en je wereld overhoop haalt of gewoon een bericht dat je ergert ... Ja, ineens is het leven daar in de woonkamer zo anders dan hier, ook al komen er fraaie pps-voorstellingen binnen. En wanneer we straks terug "in huis komen" dienen zich terug de echte dingen aan: het eten dat nog klaargemaakt moet worden, de kranten aan de kant, je verzint het maar.
Bij deze dacht ik ook nog wat ik in het kort schreef over GSM, want ook een berichtje is zo naamloos en hoeveel telefoons ontvang jij nog met een echte stem van een echt mens van vlees en bloed. Allemaal contactarmoede? Neen, ik wil hier niet zeuren en ik weet dat voor velen een blog de laatste redplank is, de dagelijkse bezoeker maar kunnen we niet wat meer écht naar onze medemens gaan, een hartelijke groet, een handdruk. Het zal meer achterlaten dan vele pagina's doorlopen om dan te merken dat je nog haast moet maken om de nodige boodschappen te doen.
Bloggen is vaak niets méér dan een lange monoloog en wanneer je dan "mailvrienden" vindt, heb jij je dan al afgevraagd wat ze voor jou echt betekenen wanneer het slecht of minder goed moest gaan?
Het is zover gekomen dat we als buren elkaar niet meer zien, niet meer voor de deur komen omdat ieder voor zijn pc zit en we elkaar moeten mailen om bv. hulp in te roepen zoals ik recent nog ondervond. Zelfs in dit plaatsje, "mijn kamer" is er geen tijd genoeg om dingen te doen die ik al lang zou moeten gedaan hebben want "de pc houdt me bezig". Moeten we niet dringend een andere houding gaan aannemen?
Ik heb dat al eerder geblogd, en blijkbaar constateer ik dat altijd voor mezelf op een zondag.
Het is me ook al opgevallen dat teksten van mensen héél anders zijn, geschreven overdag dan in de avond. Vandaar dat we misschien sommige mensen hier ook maar van één kant leren kennen!
Genoeg voor nu. Ik ben weg, anders weer te laat voor alles en nog wat. Maar hoeveel mails en dewelke zou ik hier vinden? Toch wachten tot morgen!

Prettige zondag verder en voor de gelukkigen: een mooi verlof!

Wanneer ik een paar jaar terug te Rome was werd ik geraakt door spandoeken, vaandels en  door een eerder ouderwets aandoende Christusfiguur; maar even buiten het centrum wandelde ik een kerkje binnen waar een zekere Zr. Faustina werd aanbeden. Tot op dat moment was die persoon  onbekend maar de foto was wel aangrijpend. Recent kreeg ik van een blogvriendin een tekst die aansluit bij dat beeld. Ik geef alvast de tekst mee al dan niet met foto die dan later hier volgt.

Jij bent geboren om lief te hebben,
Jij bent geboren om te leven.

Al had men jou niet lief
jij bent een hartendief.

Het leven heeft altijd een doel

Je bent gekwetst, zwaar gewond
je blijft alles geven
dat maakt jouw hart weer gezond.

Jouw geloof is puur en rein
dat zegt dat je een kind van God mag zijn.

Vergeet één ding nooit:

het is nooit zo donker
het wordt ooit weer licht,

Ook voor jou!

Vertaald uit het Engels

Met dank aan een vriendin!

"Is dit de natuur? Is dat een les voor de mens? In de stormen van ons bezig zijn, loslaten wat dor en nutteloos geworden is. Maar ook afstand doen van wat de moeite waard is om belangrijke zaken te redden. Wat kan ik missen, wat moet ik prijsgeven om als een goed, zelfs beter mens een crisis of een moeilijke periode door te komen?" ...

Dit waren de overwegingen van Mgr. Vangheluwe toen hij na de zware stormen van een paar weken geleden hout aan het sprokkelen was, grote en kleine takken, losgerukt uit de bomen om gebroken, gekapt en verbrand te worden.
Ja, loslaten, ik heb het er vroeger al over gehad en ik weet dat menig blogger zich hier ook in herkent. Het kan/zal ook een confrontatie zijn met de grenzen van je eigen bestaan wanneer door een plots gemis er een vorm  van vrijheidsberoving ontstaat, want alles leek tot op vandaag in volle groei en het was het ook. Maar "men" heeft je ergens beroofd van je kunnen, je kwaliteiten, je gedrevenheid. Zullen er dan toch straks nieuwe knoppen schieten aan deze boom?

Soms wil ik eigenlijk niet langer omzien naar die oude boom, niet dat ik vrienden en kennissen wil afstoten, maar ik wil uitzien naar andere einders, zonder dwang, zonder moeten maar gewoon mogen. Ja, ik wil af van degene die me toch verder wil duwen in die richting waar ik uiteindelijk niet voor ben geboren. Hebben we daarom een storm nodig?

Aansluitend bij deze las ik "toevallig" volgende bij James Redfield in zijn boek "De Celestijnse Belofte": Langzaam maar zeker zijn we onze oorspronkelijke vraag vergeten ... We zijn vergeten dat we nog steeds niet weten waarvoor we eigenlijk leven", gedreven door al dat Westerse moeten.
Ons dagelijks bezig-zijn is vaak zo verschillend van wat en wie we vanbinnen echt zijn en willen zijn!

Persoonlijk denk ik dat ik ondertussen al een antwoord heb en dat teruggaat naar de oorsprong van mijn blog: Laat ons leven voor en met  elk-ander als takken van eenzelfde boom waarvan de wortels diep in het water staan die ons elke dag opnieuw oproepen tot een geest van gemeenschap in vrede, vriendschap en geloof.

Die snoeitijd heeft er misschien voor gezorgd dat ik precies juist deze dingen op paper kan zetten omdat er nu tijd vrij is voor het échte leven, al moet ik eerlijk toegeven dat ik nog steeds vecht met dat loslaten.
p.s. De tip van bovengenoemd boel komt van een jonge blogvriend  waarvoor dank! Een aanrader!
Van harte!