bloei

Beste blogvriend,

Nu we al een tijd bezig zijn via dit medium laat ik bewust een paar zaken achter die een “portret” kunnen zijn van hoe ingrijpend gebeurtenissen kunnen zijn, nu twee jaar later. Let wel een paar MOMENT-opnamen.

Zo zei ik tegen mezelf dat ik vanaf nu veroordeeld ben mijn dagen door te brengen, nadenkend over woorden, losse regels en flarden van herinnering om te zien wat eronder vertopt kan liggen, terwijl ik langzaam maar zeker verdwijn uit de sociaal-economische wereld, misschien zoekend naar mijn oorspronkelijke wortels die me nooit zullen verraden …. Misschien ook te veel “denker”, die u al eerder zult hebben ontmoet.

Er was een ganse tijd dat ik een hartgrondige hekel had aan ochtenden, ja zelfs blij was dat de zon niet opkwam maar het mistig bleef, bijna al verlangend naar de avond.
Dat bestaan was ik gaan zien als het verstrijken van een eindeloos lange ochtend.(En wat bestaan volgt na deze omwenteling?) Welk uur het ook was, het leek altijd alsof ik net was opgestaan; Ik sleepte me van de koffietafel naar de zetel en van daar naar het middagmaal om languit en vooral lang te slapen. Muziek bestond toen niet meer. Alleen de vraag WAAROM?!

Het leek al te veel op een “omgekeerde kruisafneming” van een gebogen ouderpaar in de armen van een beloftevolle jonge zoon…. Maar die moeder was er dan wel even zo als de vader én de anderen die probeerden dag na dag, soms ongemerkt er echt te zijn, een huis van vertrouwen! Wellicht hebben allen me echt geholpen, zonder ik het besefte. Hun aanwezigheid was als balsem.

In die donkere dagen komen dan de problemen uit een vroeger leven je hele volwassenheid onverminderd, zelfs heftiger, aan je knagen. Is het niet genoeg met wat we hier moeten verwerken, dat littekens en brandwonden uit vroeger tienerjaren bij de minste aanraking door een flashbericht en zo onverwacht uit de vergetelheid worden gehaald om terug de dekens over de kop te trekken en niet meer willen. Al deze momenten dienden zich aan, ongevraagd, alsof er geen mooi en dankbaar verleden meer was/is.

Wordt misschien vervolgd.

Geen druppel dauw wordt voor zichzelf geboren.
Ook jij moet anderen,
en niet jezelf, toebehoren.
Angelius Silesius

NEW DELHI - Indiase dorpelingen hebben twee jonge geliefden doodgeslagen en hun lichamen verbrand, nadat de dorpsraad een doodvonnis over hen had uitgesproken. De 20-jarige Mahesh en zijn 19-jarige vriendin Gudia waren volgens de raad te nauw verwant en hun relatie was dus incestueus, berichtte de krant Hindustan Times donderdag.

Geld droogt tranen niet.
Winnares Postcode Loterij

Ik heb leren roeien met riemen van stro,
ik vorder heel langzaam, maar traag is soms mooi!
Johan Verminnen