Woensdag 31 januari 2007
geef
elkaar de hand in de strijd tegen lepra, tbc en aids
elkaar de hand in de strijd tegen lepra, tbc en aids
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Woensdag 31 januari 2007
schokkend
Dat is het woord dat de fans uitroepen wanneer ze de eerste naaktfoto's zagen van "Harry Potter" die daamee zijn toverstokje zou hebben weggeworpen en bewust hebben gebroken met zijn fraai imago. Of zijn we eindelijk toe aan "brood en spelen" waar de vleeskeuring kan beginnen?!
Maandag 29 januari 2007
achteromkijken
"Mijn leven is voorgoed veranderd". horen we mensen soms zegggen wanneer een gebeurtenis in het leven schijnbaar alles heeft overhoop gegooid. Maar anderzijds, op welk van alle momenten verandert ons leven niet volledig, totaal, tot aan de laatste verandering, de gewichtigste van alle?
Het verleden is per slot maar alleen wat ooit het heden was, en wanneer jij als senior niet meer MOET werken kun je misschien "liefhebberen", ook al lijkt dat niet iedereen gegeven te zijn, want menigen hebben nooit geleerd te GENIETEN, want er stond maar één woord in hun woordenboek en dat was WERKEN. Maar wat wanneer je ook dat niet meer kan, mag?
Onwillekeurig gaan mijn gedachten naar die man die achter zijn gordijn zit naar buiten te turen, het kantelraam half open. Ik kwam er haast elke dag voorbij wanneer ik naar de bakker ging. Soms hoorde ik er muziek, soms helemaal niets maar altijd zag ik zijn schaduw. Je wordt het gewoon, wil de man aanspreken al heb ik hem nooit gezien. Was hij ziek, verlamd? Maar pas enkele meter verder gaan de gedachten al naar wat anders tot op een gegeven moment het me opvalt dat dit bepaald raam gesloten is, de gordijnen dicht, geen muziek. Een paar dagen later kom ik daar terug voorbij en nog voor ik er ben gaat mijn blik al in die richting, maar alles blijft gesloten. Terug van de bakker wordt mijn nieuwsgierigheid nog eens aangewakkerd, maar niets. Ondertussen zijn we weken verder. Waar is de man, die ik niet ken en waar ik toch voeling mee had. Zou hij naar een rusthuis zijn ... of overleden, de man op het gelijkvloers aan het raam?
Ik kom bij deze overweging bij het lezen van volgend boek, zeker een aanrader voor echte senioren die terugkijken op hun leven:
DE ZEE - John Banville, "Een meesterlijke studie van droefheid, herinnering en liefdeen verwerking van verlies". 2006.
Maandag 29 januari 2007
o moeder
O MOEDER, WAT BEGREEP IK JE TOCH SLECHT TOEN IK DACHT DAT JIJ ME SLECHT BEGREEP.
Zondag 28 januari 2007
altijd thuis
In elke kerk waar ik kom
voel ik mij meteen thuis
want ik voel dat God bij mij is.
Nooit is Hij verhinderd
of ergens anders bezig;
Hij is altijd in mijn hart aanwezig.
Daarom kom ik nooit in
een lege kerk
of een leeg huis,
want er is altijd
Iemand aanwezig.
Zondag 28 januari 2007
Walls
Without a care, or pity, or shame
they built these walls around me, deep and high
And now I sit here, hopeless and wait;
empty of thought: this fate eats away my mind;
so much, so many things I had to do out there
Ah, did I not see what they were doing
when they were building these walls?
But I never heard them, never a sound from the builders.
Imperceptibly I was shut away from the world out there.
begrijpe wie begrijpen wil en kan!
Zaterdag 27 januari 2007
on-line
Zo ver weg
En toch dichtbij
Spreken wij digitaal.
De letters vormen woorden
De zinnen ons verhaal.
Bij toeval iemand tegenkomen
Virtueel op straat.
Even binnenkoekeloeren
Vragen hoe het gaat.
Hersenspinsels spreken,
Kunnen tikken wat je wil.
Met deze mogelijkheid
Krijgt niemand ons meer stil.
birdman
Vrijdag 26 januari 2007
aandacht geven
Aandacht krijgen, knuffels geven.
Zachtjes zwijgen, mild vergeven.
Handen reiken, zwijgzaam praten.
Eerlijk kijken, leugens haten.
Emotie tonen, gevoelens uiten.
Hulp belonen, deuntje fluiten.
Kou verjagen, warm verlangen.
Vriendschap vragen, liefde krijgen.
Vrijdag 26 januari 2007
“Toen drong het tot me door welk gevoel me had bestookt sinds ik die ochtend de spreekkamer had verlaten. Toen was er dat duizelingwekkend moment waarin het besef tot me doordrong dat ik nooit iets anders zou kunnen bedenken dat dit tot het eind toe zou doorgaan … Een panisch gevoel niet te weten wat te zeggen, waar te kijken, hoe ons te gedragen en dan die korzelige wrevel over de ellende waarin we op een akelige manier verzeild waren geraakt.
Het was alsof ons een zo smerig, zo onsmakelijk geheim was meegedeeld dat we het nauwelijks konden verdragen in elkaars gezelschap te blijven maar ons toch niet van elkaar los konden maken, terwijl we beiden de ellende van de ander kenden en juist door die kennis aan elkaar gebonden waren. We zwegen omdat we plots vreemden waren geworden voor onszelf en voor elkaar. Vanaf die dag zou alles hypocriet worden. Er zou geen andere manier zijn om met de de dood te leven… Ja, wat nu, hoe lang?”
Beste,
Deze tekst wilde ik achterlaten omdat hij zo goed de gevoelens van onmacht, ontkenning, aangeslagenheid en meer beschrijft waar mensen mee worden geconfronteerd wanneer ze “het” nieuws vernemen van een huisdokter, een specialist, een therapeut. Misschien ook de gevoelens van “Ik ben niet de enige”, al heeft een mens daar op dat moment weinig steun aan.
Misschien kan deze minieme bijdrage een link leggen tussen mensen die een gelijkaardige strijd voeren.
Genegen,
p.s. Bij het herlezen van bovenstaande bemerk ik dat het niet enkel en alleen gaat over mensen met kanker, maar "het nieuws vernemen", zoals verwoord "Het was alsof ons een zo smerig, zo onsmakelijk geheim was meegedeeld dat we het nauwelijks konden verdragen in elkaars gezelschap te blijven ... "zou eveneens kunnen slaan op mensen die kinderloos blijven ... of vul maar zelf in.
Donderdag 25 januari 2007
heel erg
Beste bloggers,
Ik heb mijn pc en blog moeten opstarten wanneer ik zonet een krantenartikel las met daartussenin onderstaand zinnetje. Ik wist ineens niet mijn gevoelens te kanaliseren wanneer ik deze uitspraak las.
Mijn blog bedoelt juist tegenovergestelde te zijn van wat de persoon in kwestie uitroept, oordeel zelf maar!
"lang leve het Materialisme en de daarbij horende Egocentrisme " (citaat!, voor je me verdenkt en waar ik helemaal niet acchter sta, hoe zou ik!)
p.s. Dat citaat moest daarbij overuigend overkomen en het is de persoon dan nog gelukt ook, bijzonder jammer en zovelen die dat gretig zullen slikken en wellicht met veel genoegen! Deze zaken verschijnen WEL in de media en verdringen de hoofdzaak zoals zo vaak! Ik wilde deze toch even kwijt ter overweging ...
Groeten,
Maarten
Woensdag 24 januari 2007
Ja, ik hoef maar één foto in handen te krijgen als deze en ik ben terug verkocht aan dit land en aan zijn mensen. Deze vrouw kon "mijn Indische moeder" zijn, wonend in Kerala die me niet meer loslaat en ik haar ook niet sedert we elkaar hebben ontmoet in 1992. Nog elk jaar schrijven we elkaar en haar zoon vraagt dag na dag of er post is uit "Belgium". Wanneer die vrouw en haar gezin zoveel in stilte voor me bidden als ze schrijven en ook aan de telefoon vertellen, dan ben ik een gezegende persoon! Jammer dat we niet zomaar de oversteek kunnen maken. Sindsdien of was het al heel veel vroeger ben ik voor een stuk Indiër met de Indiërs of is het gewoon omdat daar de liefde en de vriendschap echt aanvoelt en het ook is? Ik denk van wel. Hoe rijk zijn deze arme mensen! Maarten.
Woensdag 24 januari 2007
de maan
Ik kijk liever naar de maan
Dan naar de mens
De mens,
Ik word er zo moe van.
Dat roepende, smekende,
Lachende, verlangende,
Niet wetende,
"Ik hou van jou zeggende"
Of denkende.
Op schoenen
Of op eelt lopende,
Van de een naar de ander rennende,
Met sieraden en muziek beklede mens.
Ik kijk liever naar de maan,
Die altijd hetzelfde is
Onverschillig trouw.
De maan heeft geen woorden nodig
Om te zeggen:
Ik ben er
En morgennacht ben ik er weer.
met dank aan David
en wellicht een antwoord op "een ovoorwaardelijke liefde"
zoals een blogvriend me liet weten!
Woensdag 24 januari 2007
interview met God
Interview met God
Ik droomde dat ik God mocht interviewen. Ik vroeg Hem:
'Wat verbaast u het meest in de mensen?'
God antwoordde:
'Dat ze als kind zo snel mogelijk volwassen willen worden,
maar eenmaal volwassen weer naar hun kindertijd verlangen.
Dat ze hun gezondheid kapot maken om geld te verdienen
en dan hun geld verliezen om hun gezondheid te herstellen.
Dat ze zo driftig naar de toekomst uitkijken dat ze het heden vergeten,
zodanig dat ze evenmin in het heden als in de toekomst leven.
Dat ze leven alsof ze nooit zullen sterven
en sterven alsof ze nooit hadden geleefd'.
Toen vroeg ik Hem:
'als U vader zou zijn, wat zou U uw kinderen leren?'
God antwoordde:
'Dat ze niemand kunnen dwingen hen lief te hebben:
alles wat ze kunnen doen is zich laten beminnen.
Dat het niet goed is zich met anderen te vergelijken.
Dat het maar enkele seconden vraagt om diepe wonden te openen
in de mensen die hen liefhebben,
en dat het jaren kan duren om ze te genezen.
Dat een rijk mens niet degene is die het meeste bezit,
maar hij of zij die het minste nofig heeft.
Dat twee mensen naar hetzelfde kunnen kijken en het anders zien;
Dat het niet volstaat elkaar te vergeven,
maar dat ze ook zichzelf moeten vergeven'.
'Dank U voor uw tijd', zei ik nederig tot God.
'Is er nog iets dat U al uw kinderen zou willen meedelen?'
God glimlachte en zei:
'Alleen maar dat Ik hier ben. Altijd'.
Dinsdag 23 januari 2007
het doosje
Enkele jaren geleden strafte een vader zijn driejarig dochtertje omdat zij overbodig gebruik had gemaakt van mooi duur verguld inpakpapier. Geld was er niet in overvloed en hij kon niet verdragen dat zij dit duur papier gebruikte om een cadeautje in te pakken en onder de kerstboom te leggen.
De volgende morgen bracht het kindje het verguld cadeautje naar haar vader en zei:
"Hier, papa, voor jou !"
Hij opende de doos, maar ontdekte dat er in de doos helemaal niets inzat.
Hij schreeuwde naar haar: "Weet je dan niet dat het heel wreed is om
iemand een leeg cadeau te geven; er moet altijd iets in de doos zitten!"
Het meisje kreeg tranen in de ogen en zei: "Maar papa, de doos is niet leeg,
ik heb haar gevuld met kusjes, enkel voor jou!".
De vader was volledig van de kaart en omarmde zijn dochter,hopende dat zij hem ooit zijn opwindende reactie zou kunnen vergeven.
Enige tijd later wordt het meisje door een ziekte getroffen en sterft.
De vader heeft de doos nog steeds bij zich,dicht bij zijn bed.
Elke keer dat het verdriet de overhand neemt, neemt hij de doos vast en neemt een verbeelde kus uit de doos en herinnert zich aan de liefde die zijn dochter in het cadeau had gestoken.
Tot slot herinnert ons dit verhaal aan het feit dat iedereen als mens zo een vergulde doos zou moeten bezitten, vol met
Onvoorwaardelijke liefde en kusjes van onze familie en vrienden.
Bestaat er eigenlijk wel een beter cadeau?
Dinsdag 23 januari 2007
God vergeten
Stel je bent een mens ...
Zitten ze scheldend en schreeuwend achter je aan
om op je ziel te trappen;
red je het niet meer, heb je het helemaal gehad...
Wat heb je dan aan God, je bent toch God vergeten!
Dan draait alleen maar in je hoofd:
God, nu eerst God!
De rest komt later wel.
Dat is waar het op aankomt in mijn hart en ziel.
Dan kan ik er weer tegen en ga ik ervoor.
Zit dat goed, dan gaat het goed.
Karel Eijkman heeft dit geschreven voor de "Open deur".
Ik heb er me in herkend wanneer het heel wat minder ging
zo een aantal jaren terug.
Als je soms je zo voelt, en je weet geen uitweg, dan denk aan God, en vraag het Hem.
Ja, vraag het Hem, roep desnoods!
Dan helpt Hij en Hij zal je troost en kracht geven!
Lieve groet!
Maandag 22 januari 2007
te goed
Bij het lezen van een boek, één van de zovelen, werd ik getroffen door deze zin. Het was een antwoord op een persoon die in zijn leven nogal wat liefjes had gekend en terugkeek op zijn leven en die blijkbaar fier ging op zijn altruïteit. Maar dan lees ik dit:
"ALLEEN IEMAND DIE NIET IN STAAT IS LIEF TE HEBBEN KAN ZO ALTRUÏSTISCH LIEFHEBBEN".
Is dit een antwoord op eigen zoektocht? En ik die dacht zovelen te hebben lief gehad, zeker in de overdrachtelijke zin. Het blijft een open vraag, tevens herkenning!
En bij het neer'pennen' bemerk ik het hoofdthema van dit blog.
Dus een onverwachte doordenker.
Wie herkent zich nog in bovenstaande?
Maandag 22 januari 2007
van alles wat
Beste blogvriend, bezoeker of toevallige passant,
Eigenlijk zou ik zomaar direct opstarten zonder naar mails te kijken, maar bij het openen zomaar een willekeurige naam aangeklikt en ik was weer eens verloren aan schoonheid en het zinvolle wat de man achterliet. Nu ik onbewust "man" aan het intikken ben, denk ik er aan hoe vaak het me al opgevallen is dat blijkbaar het grote aandeel van de bloggers zich begeeft tussen de vrouwen en dan nog in Nederland, of heb ik het verkeerd voor? Moeten wij misschien wat meer andere rubrieken gaan opzoeken? Wat ik ook bij mezelf en zeker ook bij anderen vaststel is het feit dat we meestal naar de laatste berichten van een blogger gaan kijken. Zou het niet beter zijn eens willekeurig in het archief iets aan te klikken, want iedereen kent in zijn eigen blog een evolutie, zowel naar inhoud als vormgeving. Voor mezelf is het me opgevallen hoe de blog nogal persoonlijk was en het mee-leven, mee-voelen heeft er wellicht toen voor gezorgd dat ik zo mensen leerde kennen. We zouden elkaars blog inderdaad wat meer moeten gaan bezoeken, niet stilstaan bij de laatste pps-voorstelling, maar naar de diepte toe eens tijd nemen voor elkaar. Ik schrijf deze omdat ik me ook zelf daar aan bezondig. Er moet ook zoveel en er is zo weinig tijd. We willen wel maar andere zaken eisen onze tijd op. Ik zou hier dus van alles "vertellen" maar ben weer al even bezig en toch misschien een mooie hint voor elkaar deze week .. Een late knuffel, want ik heb ook te laat gemerkt dat de knuffelweek al weer voorbij is. Enfin, je leest me verder wel nog.
O ja, nog dit, wanneer iemand dan toch punten wil geven vraag ik me af waarom een NUL OP VIJF, of moest het soms een VIJF zijn? Ja, ik hoef geen fives maar zoals anderen ondertussen ook al wel hebben ondervonden kan men elkaar de grond inboren of het toch denken het te doen door een negatieve score of zelfs te laten weten dat er aan de blog nog heel veel werk is. Alle positieve kritiek is meegenomen zolang er maar geen kwaad in het spel zit!
Nog een fijne blogavond en tot straks!
Zondag 21 januari 2007
de dokter
Hallo iedereeen,
Ja, ik ben genezen! Het heeft nu bijna een maand aangesleept en de veertien laatste dagen waren haast niet meer te dragen. Ik zag de dood in de ogen en toch was er telkens één van jullie die me assisteerde, wat hulp bood of toch een woord van bemoediging. Maar door deze slepende ziekte kon ik hier niets meer achterlaten. Ik kon niet eens het hoogstnodige doen dan alleen telkens opnieuw toch maar te proberen. Verschillende verplegers zijn de laatste tijd aan dit ziekbed geweest en hebben allerhande middeltjes voorgeschreven, maar alles was zo weer utgewerkt. Ik wist dat dit het uur was om een specialist op te bellen, ook al had hij haast geen plaats meer vrij in zijn agenda de komende maand. Maar dankzij een goede vriendschapsband die ik heb opgebouwd, en dit sinds jaren met deze dokter, en om mijn "menselijk welzijn verder te bevorderen" zoals hij het zelf noemde voorbije avond en nacht, is hij bij mij blijven waken en zorgen dat ik terug fit en flink verder kan.
Het heeft dan ook meer dan vijf uur geduurd totdat de koorts langzaam zakte en ik beetje bij beetje weer helder uit mijn ogen kon kijken, minder angstig werd dat ik toch naar een ziekenhuis moest ... En dan ineens voelde ik me weer helder in mijn hoofd. De dokter is nog even gebleven, heeft me aangeraden onmiddellijk naar bed te gaan. Hij zou me anders morgen onmiddellijk komen ophalen voor een bijkomend onderzoek, maar ik was gerustgesteld.
Toen ik deze morgen ontwaakte voelde alles zo nieuw aan, zoveel beter dan een maand terug! Ik ben terug een hoopvol en blij mens. Ik kan er ook weer zijn voor jullie door julie, met in de eerste plaats een speciaal woord van DANK aan mijn pc-dokter, die OOK in mij blijft geloven, niet alleen in dit soms stom en dom machien(als je daar al kunt in geloven!), maar vooral als mens, vriend en medewerker!
Ik wens en hoop dat het ook jullie allen goed mag gaan en dat jullie ergens een goede pc-dokter in de buurt mogen hebben wanneer het einde naderbij lijkt!
En zo kan ik terug deftig bloggen en nog zoveel meer!
Met dank aan degene(n) die het toekomt!
Maarten.
Vrijdag 19 januari 2007
hart
Als het hart kon denken zou het ophouden met slaan.
... om even bij stil te staan ...
Vrijdag 19 januari 2007
verouderen
WE VEROUDEREN
OMDAT WE OPHOUDEN ONS TE AMUSEREN!