Donderdag 15 februari 2007
Sprokkelhout
"Is dit de natuur? Is dat een les voor de mens? In de stormen van ons bezig zijn, loslaten wat dor en nutteloos geworden is. Maar ook afstand doen van wat de moeite waard is om belangrijke zaken te redden. Wat kan ik missen, wat moet ik prijsgeven om als een goed, zelfs beter mens een crisis of een moeilijke periode door te komen?" ...
Dit waren de overwegingen van Mgr. Vangheluwe toen hij na de zware stormen van een paar weken geleden hout aan het sprokkelen was, grote en kleine takken, losgerukt uit de bomen om gebroken, gekapt en verbrand te worden.
Ja, loslaten, ik heb het er vroeger al over gehad en ik weet dat menig blogger zich hier ook in herkent. Het kan/zal ook een confrontatie zijn met de grenzen van je eigen bestaan wanneer door een plots gemis er een vorm van vrijheidsberoving ontstaat, want alles leek tot op vandaag in volle groei en het was het ook. Maar "men" heeft je ergens beroofd van je kunnen, je kwaliteiten, je gedrevenheid. Zullen er dan toch straks nieuwe knoppen schieten aan deze boom?
Soms wil ik eigenlijk niet langer omzien naar die oude boom, niet dat ik vrienden en kennissen wil afstoten, maar ik wil uitzien naar andere einders, zonder dwang, zonder moeten maar gewoon mogen. Ja, ik wil af van degene die me toch verder wil duwen in die richting waar ik uiteindelijk niet voor ben geboren. Hebben we daarom een storm nodig?
Aansluitend bij deze las ik "toevallig" volgende bij James Redfield in zijn boek "De Celestijnse Belofte": Langzaam maar zeker zijn we onze oorspronkelijke vraag vergeten ... We zijn vergeten dat we nog steeds niet weten waarvoor we eigenlijk leven", gedreven door al dat Westerse moeten.
Ons dagelijks bezig-zijn is vaak zo verschillend van wat en wie we vanbinnen echt zijn en willen zijn!
Persoonlijk denk ik dat ik ondertussen al een antwoord heb en dat teruggaat naar de oorsprong van mijn blog: Laat ons leven voor en met elk-ander als takken van eenzelfde boom waarvan de wortels diep in het water staan die ons elke dag opnieuw oproepen tot een geest van gemeenschap in vrede, vriendschap en geloof.
Die snoeitijd heeft er misschien voor gezorgd dat ik precies juist deze dingen op paper kan zetten omdat er nu tijd vrij is voor het échte leven, al moet ik eerlijk toegeven dat ik nog steeds vecht met dat loslaten.
p.s. De tip van bovengenoemd boel komt van een jonge blogvriend waarvoor dank! Een aanrader!
Van harte!
