Donderdag 8 februari 2007
leven
Ik heb nu een manier om levend te zijn zonder te leven.
Ben ik niet altijd een beetje verliefd geweest op de dood?
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Woensdag 7 februari 2007
Beste blogvriend,
Nu we al een tijd bezig zijn via dit medium laat ik bewust een paar zaken achter die een “portret” kunnen zijn van hoe ingrijpend gebeurtenissen kunnen zijn, nu twee jaar later. Let wel een paar MOMENT-opnamen.
Zo zei ik tegen mezelf dat ik vanaf nu veroordeeld ben mijn dagen door te brengen, nadenkend over woorden, losse regels en flarden van herinnering om te zien wat eronder vertopt kan liggen, terwijl ik langzaam maar zeker verdwijn uit de sociaal-economische wereld, misschien zoekend naar mijn oorspronkelijke wortels die me nooit zullen verraden …. Misschien ook te veel “denker”, die u al eerder zult hebben ontmoet.
Er was een ganse tijd dat ik een hartgrondige hekel had aan ochtenden, ja zelfs blij was dat de zon niet opkwam maar het mistig bleef, bijna al verlangend naar de avond.
Dat bestaan was ik gaan zien als het verstrijken van een eindeloos lange ochtend.(En wat bestaan volgt na deze omwenteling?) Welk uur het ook was, het leek altijd alsof ik net was opgestaan; Ik sleepte me van de koffietafel naar de zetel en van daar naar het middagmaal om languit en vooral lang te slapen. Muziek bestond toen niet meer. Alleen de vraag WAAROM?!
Het leek al te veel op een “omgekeerde kruisafneming” van een gebogen ouderpaar in de armen van een beloftevolle jonge zoon…. Maar die moeder was er dan wel even zo als de vader én de anderen die probeerden dag na dag, soms ongemerkt er echt te zijn, een huis van vertrouwen! Wellicht hebben allen me echt geholpen, zonder ik het besefte. Hun aanwezigheid was als balsem.
In die donkere dagen komen dan de problemen uit een vroeger leven je hele volwassenheid onverminderd, zelfs heftiger, aan je knagen. Is het niet genoeg met wat we hier moeten verwerken, dat littekens en brandwonden uit vroeger tienerjaren bij de minste aanraking door een flashbericht en zo onverwacht uit de vergetelheid worden gehaald om terug de dekens over de kop te trekken en niet meer willen. Al deze momenten dienden zich aan, ongevraagd, alsof er geen mooi en dankbaar verleden meer was/is.
Wordt misschien vervolgd.
Woensdag 7 februari 2007
Geen druppel dauw wordt voor zichzelf geboren.
Ook jij moet anderen,
en niet jezelf, toebehoren.
Angelius Silesius
Dinsdag 6 februari 2007
vraagje
Het valt me op dat haast alle blogers plaatjes achterlaten van vrouwelijk schoon, hun pps daarmee zelfs opvrolijken MAAR wanneer een man een foto van een man achterlaat;, deze een mail kan verwachten met de zijdelingse vraag naar zijn geaardheid alsof alle mannen die hier bloggen gayminded zijn. In elk geval weten toch enkelen zich via seniorennet te verschuilen of vinden ze hier een uitlaatklep blijkbaar ..en nmisschien voor sommigen maar goed ook,. of zoeken ze een soulmate. Deze gedachte viel me daarnet zomaar te binnen wanneer ik nog maar eens een heel mooi blog zag vol met mooie prenten over jonge vrouwen waardoor ik nu weer aan het bloggen ben al zou ik nu ik in bedje moeten liggen. Dus sorry mocht de tekst wat onevenwichtig overkomen want alles draait in en om mij, en dat zo al een hele tijd. Maar niet schrijven is ook niet blijven en omdat er toch altijd enkelen uitzien naar een probeersel van mijn kant, dan maar deze voor één keer .... Zal maar een "man" invoegen zeker, dan hebben zowel dames als heren er iets aan. Want hebben jullie ook al gemerkt dat er heel wat piepjonge senioren zijn?! De ruk naar de nieuwe man dan maar?
En neen, dit is niet aansluitend bij onderstaand artikel, puur toeval. Wel mooie reactie van Christine dat "het niet goed is dat de mens alleen is", maar ik wilde hier wel mee aantonen dat er ook een zachte kant in elke man schuilt.
Maandag 5 februari 2007
mannen
"Ik heb begrepen dat de essentie van mannen niet bestaat uit spieren, kracht of macht, maar uit een fundamentele kwetsbaarheid ...Ze stralen soms zelfs een deerniswekkend gevoel van radellosheid, angst uit".
Maandag 5 februari 2007
ziekenhuis
... Het vertrouwde huis verlaten, het huis dat overgaat in stille ziekenhuisgangen, de ziekenzalen met hun gedempte geluiden, de wachtkamers, en tot slot de allerlaatste kamer.....
opgedragen aan hen die even het vertrouwde moeten inruilen voor het ongekende, beangstigende, de (laatste) confrontatie.
met voorzichtigheid en respect hier achtergelaten ...
niét denkend aan die ene persoon!
Maarten
opgedragen aan hen die even het vertrouwde moeten inruilen voor het ongekende, beangstigende, de (laatste) confrontatie.
met voorzichtigheid en respect hier achtergelaten ...
niét denkend aan die ene persoon!
Maarten
Maandag 5 februari 2007
luisteren
"Ik begrijp het leven als een luisteren naar God dwars door de gebeurtenissen die mij overkomen heen: een telefoontje, een mail, een ontmoeting." Zo ook is een moderne priester, een sociaal assistent ... vaak iemand die niet méér doet dan luisteren. Mensen komen naar je toe om allerlei redenen, die niet allemaal even verheven zijn. Ze nemen vaak ook een stuk van je kostbare tijd, terwijl ze niet veel te vertellen hebben. En toch mag je daar uren aan besteden, want het zijn geen verloren uren..als ik maar luister. Soms gebeurt het ook dat het antwoord te lang op zich laat wachten en en je als toehoorder ongerust wordt, maar ook dat is een vorm van luisteren.
Als je van de ochtend tot de avond mensen ontvangt/leest (zoals ondertuusen in deze virtuele wereld waar mensen soms nog beter tot verhaal komen), heb je een heel panorama van de behoeften en de vreugden van het bestaan voor je liggen. Maar wanneer al deze vragen dan nog eens met de eenvoud van het Evngelie beluisterd worden, dan wordt dit luisteren een écht luisteren naar die ander en door hem heen naar God. Zo te luisteren naar de stem in jezelf kan niet anders dan dat je dat ook wil doorgeven en bereid bent er echt iets aan te doen, hoe klein ook. Wie echt heeft geluisterd naar een bv. een niet uitgesproken vraag uit een mail - ik noem zomaar iets - zal weten dat hij daar antwoord zal kunnen op geven omdat hij die vraag, die zo menselijk leek, tot gebed heeft gemaakt. Gebed kan zo nooit los staan van daden!
En dat dit luisteren belangrijk is heb ik zopas ondervonden bij het ingaan van dit woordje, want het toeval wil dat er ook hier en nu op dit net mensen uitzien naar een "gedragen woord". Dank u voor de aansporing.
Donderdag 1 februari 2007
India
NEW DELHI - Indiase dorpelingen hebben twee jonge geliefden doodgeslagen en hun lichamen verbrand, nadat de dorpsraad een doodvonnis over hen had uitgesproken. De 20-jarige Mahesh en zijn 19-jarige vriendin Gudia waren volgens de raad te nauw verwant en hun relatie was dus incestueus, berichtte de krant Hindustan Times donderdag.
De geliefden ontvluchtten hun respectievelijke dorpen toen de relatie aan het licht kwam, maar familieleden spoorden hen op en namen hen mee terug. De raad beval hun de relatie te beëindigen. De twee weigerden en werden ter dood veroordeeld. Een menigte sloeg de twee dinsdag dood, hakte hun lichamen in stukken en stak ze in brand. De politie heeft twaalf verdachten op het oog. Op welke wijze de geliefden precies aan elkaar verwant waren, is onduidelijk - bron:De Standaard.Eigenlijk wou ik net nog iets neerpennen over mijn geliefd India, maar bovenstaande is me als een kaakslag alhoewel ook ik de voorbije Kersttijd heb moeten aanhoren - los van bovenstaande - hoe moeilijk het nog altijd is uitgehuwelijkt te worden. Dat mensen, die zoals de jongen die ik ken en ondertussen 30 jaar geworden is, nog altijd geen bruid heeft gevonden het dorp zou uitvluchten is goed te begrijpen. In dit geval vertelde hij me over de telefoon dat er een regeling zou getroffen worden tussen nu en eind maart waar hij geen inspraak in heeft. Elk gehuwd koppel dat ik er in het zuiden van India mocht ontmoeten was uitgehuwelijkt! Zo heb ik weet van een bruidschat van 30..000 BF voor de bruid en dit ondertussen 20 jaar terug! Dat daarvoor mensen moeten vermoord worden is voor ons onbegrijpelijk daar waar hier men gewoon gaat samenwonen, ook al is het tegen de wil van de ouders. Dat de vraag daarentegen van een eenvoudig meisje om uitgehuwelijkt te worden aan en Westerse jongen wél bestaat, ookdat heb ik persoonlijk ondervonden. Een mooie toegewijde verpleegster in een groot hospitaal werd aan mij voorgesteld door haar broer! Dan was er in elk geval het geldprobleem niet, maar wie zou voor haar dat geld voorschieten? Allen waren arm ... en de enige die voor de kost kon zorgen werd naar het seminarie gestuurd, net als bij ons, decennia terug.
Meteen denk ik aan die vrouw voor haar hutje toen ik er met die priester voorbijkwam, die zomaar haar kindje optilde en het me aan mij schonk en in het Hindi me verzocht het mee te nemen om het op te voeden in mijn land. Het heeft de priester moeite gekost om haar te overtuigen dat dit niet zomaar kon. Zelf stond ik sprakeloos, het kind in mijn armen, de vrouw ergens opgelucht ...
Sorry wanneer ik me hier weer eens laat gaan, maar eens echt tussen de mensen geleefd en hun noden en vragen gehoord, gevoeld, laat dit een mens nooit meer los. Dan weet je ondermeer wat het is een jonge moeder te zien liijden aan malaria. Sinds die ontmoetingen heb ik wellicht nog méér dan vroeger voor "de gestoorden" (woorden van een schrijver) gekozen.... Don Bosco achterna....
Donderdag 1 februari 2007
Geld droogt tranen niet.
Winnares Postcode Loterij
Woensdag 31 januari 2007
31 januari
31 januari ... tikte het in mijn hoofd deze morgen bij het ochtendkrieken en meteen de vraag:" Dat is toch een bijzondere dag of niet?" Ja, mensen, het is vandaag het feest van Don Bosco, DE grote opvoeder naar wie vele colleges en technische scholen in Vlaanderen genoemd zijn, maar waar zijn werk tot ver buiten de grenzen gedragen wordt door edelmoedige jongeren en jongvolwassenen. Zo heb ik zelfs in India een grote school mogen bezoeken waar technisch onderwijs werd onderwezen.
Wie de figuur niet zo goed kent, zal wellicht toch de naam "Salesianen" al ergens hebben ontmoet. Die éne persoon heeft tot op heden er voor gezorgd dat er een netwerk bestaat van kinderopvang tot opvanggezinnen, allemaal met die eenvoudige opdracht voor iedereen - zowel toen als nu - een eerlijke burger te zijn en een goed christen.
Al eerder heb ik deze man voor het daglicht gebracht omdat zijn geestelijke kracht me tot op heden inspireert, ook al denk ik er weinig of niet meer aan tot ik de datum van vandaag zag met zijn fameuze Don-Boscofeesten. Ik kon ook geen melding gemaakt hebben van deze in een blog, maar dan verberg ik mezelf en mijn overtuiging. Moeten wij juist nu niet wat meer getuigen en dat ook proberen uit te stralen? In elk geval ben ik niet de enige want het "toeval" wil dat ook "Peter1925" over deze figuur iets heeft achtergelaten op zijn blog.
Ik weet dat deze bijdrage me misschien punten zal kosten - wat ik al eerder heb moeten ondervinden wanneer ik schrijf over geloof, en toch .... Laat ons beginnen met een GOED MENS te zijn!
Maarten
Woensdag 31 januari 2007
roeien
Ik heb leren roeien met riemen van stro,
ik vorder heel langzaam, maar traag is soms mooi!
Johan Verminnen
Woensdag 31 januari 2007
geef
elkaar de hand in de strijd tegen lepra, tbc en aids
Woensdag 31 januari 2007
schokkend
Dat is het woord dat de fans uitroepen wanneer ze de eerste naaktfoto's zagen van "Harry Potter" die daamee zijn toverstokje zou hebben weggeworpen en bewust hebben gebroken met zijn fraai imago. Of zijn we eindelijk toe aan "brood en spelen" waar de vleeskeuring kan beginnen?!
Maandag 29 januari 2007
achteromkijken
"Mijn leven is voorgoed veranderd". horen we mensen soms zegggen wanneer een gebeurtenis in het leven schijnbaar alles heeft overhoop gegooid. Maar anderzijds, op welk van alle momenten verandert ons leven niet volledig, totaal, tot aan de laatste verandering, de gewichtigste van alle?
Het verleden is per slot maar alleen wat ooit het heden was, en wanneer jij als senior niet meer MOET werken kun je misschien "liefhebberen", ook al lijkt dat niet iedereen gegeven te zijn, want menigen hebben nooit geleerd te GENIETEN, want er stond maar één woord in hun woordenboek en dat was WERKEN. Maar wat wanneer je ook dat niet meer kan, mag?
Onwillekeurig gaan mijn gedachten naar die man die achter zijn gordijn zit naar buiten te turen, het kantelraam half open. Ik kwam er haast elke dag voorbij wanneer ik naar de bakker ging. Soms hoorde ik er muziek, soms helemaal niets maar altijd zag ik zijn schaduw. Je wordt het gewoon, wil de man aanspreken al heb ik hem nooit gezien. Was hij ziek, verlamd? Maar pas enkele meter verder gaan de gedachten al naar wat anders tot op een gegeven moment het me opvalt dat dit bepaald raam gesloten is, de gordijnen dicht, geen muziek. Een paar dagen later kom ik daar terug voorbij en nog voor ik er ben gaat mijn blik al in die richting, maar alles blijft gesloten. Terug van de bakker wordt mijn nieuwsgierigheid nog eens aangewakkerd, maar niets. Ondertussen zijn we weken verder. Waar is de man, die ik niet ken en waar ik toch voeling mee had. Zou hij naar een rusthuis zijn ... of overleden, de man op het gelijkvloers aan het raam?
Ik kom bij deze overweging bij het lezen van volgend boek, zeker een aanrader voor echte senioren die terugkijken op hun leven:
DE ZEE - John Banville, "Een meesterlijke studie van droefheid, herinnering en liefdeen verwerking van verlies". 2006.
Maandag 29 januari 2007
o moeder
O MOEDER, WAT BEGREEP IK JE TOCH SLECHT TOEN IK DACHT DAT JIJ ME SLECHT BEGREEP.
Zondag 28 januari 2007
altijd thuis
In elke kerk waar ik kom
voel ik mij meteen thuis
want ik voel dat God bij mij is.
Nooit is Hij verhinderd
of ergens anders bezig;
Hij is altijd in mijn hart aanwezig.
Daarom kom ik nooit in
een lege kerk
of een leeg huis,
want er is altijd
Iemand aanwezig.
Zondag 28 januari 2007
Walls
Without a care, or pity, or shame
they built these walls around me, deep and high
And now I sit here, hopeless and wait;
empty of thought: this fate eats away my mind;
so much, so many things I had to do out there
Ah, did I not see what they were doing
when they were building these walls?
But I never heard them, never a sound from the builders.
Imperceptibly I was shut away from the world out there.
begrijpe wie begrijpen wil en kan!
Zaterdag 27 januari 2007
on-line
Zo ver weg
En toch dichtbij
Spreken wij digitaal.
De letters vormen woorden
De zinnen ons verhaal.
Bij toeval iemand tegenkomen
Virtueel op straat.
Even binnenkoekeloeren
Vragen hoe het gaat.
Hersenspinsels spreken,
Kunnen tikken wat je wil.
Met deze mogelijkheid
Krijgt niemand ons meer stil.
birdman
Vrijdag 26 januari 2007
aandacht geven
Aandacht krijgen, knuffels geven.
Zachtjes zwijgen, mild vergeven.
Handen reiken, zwijgzaam praten.
Eerlijk kijken, leugens haten.
Emotie tonen, gevoelens uiten.
Hulp belonen, deuntje fluiten.
Kou verjagen, warm verlangen.
Vriendschap vragen, liefde krijgen.
Vrijdag 26 januari 2007
“Toen drong het tot me door welk gevoel me had bestookt sinds ik die ochtend de spreekkamer had verlaten. Toen was er dat duizelingwekkend moment waarin het besef tot me doordrong dat ik nooit iets anders zou kunnen bedenken dat dit tot het eind toe zou doorgaan … Een panisch gevoel niet te weten wat te zeggen, waar te kijken, hoe ons te gedragen en dan die korzelige wrevel over de ellende waarin we op een akelige manier verzeild waren geraakt.
Het was alsof ons een zo smerig, zo onsmakelijk geheim was meegedeeld dat we het nauwelijks konden verdragen in elkaars gezelschap te blijven maar ons toch niet van elkaar los konden maken, terwijl we beiden de ellende van de ander kenden en juist door die kennis aan elkaar gebonden waren. We zwegen omdat we plots vreemden waren geworden voor onszelf en voor elkaar. Vanaf die dag zou alles hypocriet worden. Er zou geen andere manier zijn om met de de dood te leven… Ja, wat nu, hoe lang?”
Beste,
Deze tekst wilde ik achterlaten omdat hij zo goed de gevoelens van onmacht, ontkenning, aangeslagenheid en meer beschrijft waar mensen mee worden geconfronteerd wanneer ze “het” nieuws vernemen van een huisdokter, een specialist, een therapeut. Misschien ook de gevoelens van “Ik ben niet de enige”, al heeft een mens daar op dat moment weinig steun aan.
Misschien kan deze minieme bijdrage een link leggen tussen mensen die een gelijkaardige strijd voeren.
Genegen,
p.s. Bij het herlezen van bovenstaande bemerk ik dat het niet enkel en alleen gaat over mensen met kanker, maar "het nieuws vernemen", zoals verwoord "Het was alsof ons een zo smerig, zo onsmakelijk geheim was meegedeeld dat we het nauwelijks konden verdragen in elkaars gezelschap te blijven ... "zou eveneens kunnen slaan op mensen die kinderloos blijven ... of vul maar zelf in.