achteromkijken

O MOEDER, WAT BEGREEP IK JE TOCH SLECHT TOEN IK DACHT DAT JIJ ME SLECHT BEGREEP.

In elke kerk waar ik kom
voel ik mij meteen thuis
want ik voel dat God bij mij is.


Nooit is Hij verhinderd
of ergens anders bezig;
Hij is altijd in mijn hart aanwezig.

Daarom kom ik nooit in
een lege kerk
of een leeg huis,
want er is altijd
Iemand aanwezig.

Walls

Without a care, or pity, or shame
they built these walls around me, deep and high
And now I sit here, hopeless and wait;
empty of thought: this fate eats away my mind;
so much, so many things I had to do out there
Ah, did I not see what they were doing
when they were building these walls?
But I never heard them, never a sound from the builders.
Imperceptibly I was shut away from the world out there.

begrijpe wie begrijpen wil en kan!

Aandacht krijgen, knuffels geven.
Zachtjes zwijgen, mild vergeven.
Handen reiken, zwijgzaam praten.
Eerlijk kijken, leugens haten.
Emotie tonen, gevoelens uiten.
Hulp belonen, deuntje fluiten.
Kou verjagen, warm verlangen.
Vriendschap vragen, liefde krijgen.

“Toen drong het tot me door welk gevoel me had bestookt sinds ik die ochtend de spreekkamer had verlaten. Toen was er dat duizelingwekkend moment waarin het besef tot me doordrong dat ik nooit iets anders zou kunnen bedenken dat dit tot het eind toe zou doorgaan … Een panisch gevoel niet te weten wat te zeggen, waar te kijken, hoe ons te gedragen en dan die korzelige wrevel  over de ellende waarin we op een akelige manier verzeild waren geraakt.

Het was alsof ons een zo smerig, zo onsmakelijk geheim was meegedeeld dat we het nauwelijks konden verdragen in elkaars gezelschap te blijven maar ons toch niet van elkaar los konden maken, terwijl we beiden de ellende van de ander kenden en juist door die kennis aan elkaar gebonden waren. We zwegen omdat we plots vreemden waren geworden voor onszelf en voor elkaar. Vanaf die dag zou alles hypocriet worden. Er zou geen andere manier zijn om met de de dood te leven… Ja, wat nu, hoe lang?”

Beste,

Deze tekst wilde ik achterlaten omdat hij zo goed de gevoelens van onmacht, ontkenning, aangeslagenheid en meer beschrijft waar mensen mee worden geconfronteerd wanneer ze “het” nieuws vernemen van een huisdokter, een specialist, een therapeut. Misschien ook de gevoelens van “Ik ben niet de enige”, al heeft een mens daar op dat moment weinig steun aan.

Misschien kan deze minieme bijdrage een link leggen tussen mensen die een gelijkaardige strijd voeren.

Genegen,

p.s. Bij het herlezen van bovenstaande bemerk ik dat het niet enkel en alleen gaat over mensen met kanker, maar "het nieuws vernemen", zoals verwoord "Het was alsof ons een zo smerig, zo onsmakelijk geheim was meegedeeld dat we het nauwelijks konden verdragen in elkaars gezelschap te blijven ... "zou eveneens kunnen slaan op mensen die kinderloos blijven ... of vul maar zelf in.

Ik kijk liever naar de maan

Dan naar de mens

De mens,

Ik word er zo moe van.

Dat roepende, smekende,
Lachende, verlangende,
Niet wetende,
"Ik hou van jou zeggende"
Of denkende.

Op schoenen
Of op eelt lopende,
Van de een naar de ander rennende,
Met sieraden en muziek beklede mens.

Ik kijk liever naar de maan,
Die altijd hetzelfde is
Onverschillig trouw.

De maan heeft geen woorden nodig
Om te zeggen:

Ik ben er
En morgennacht ben ik er weer.

met dank aan David
en wellicht een antwoord op "een ovoorwaardelijke liefde"
zoals een blogvriend me liet weten!

Bij het lezen van een boek, één van de zovelen, werd ik getroffen door deze zin. Het was een antwoord op een persoon die in zijn leven nogal wat liefjes had gekend en terugkeek op zijn leven en die blijkbaar fier ging op zijn altruïteit. Maar dan lees ik dit:

"ALLEEN IEMAND DIE NIET IN STAAT IS LIEF TE HEBBEN KAN ZO ALTRUÏSTISCH LIEFHEBBEN".

Is dit een antwoord op eigen zoektocht? En ik die dacht zovelen te hebben lief gehad, zeker in de overdrachtelijke zin. Het blijft een open vraag, tevens herkenning!
En bij het neer'pennen' bemerk ik het hoofdthema van dit blog.
Dus een onverwachte doordenker.

Wie herkent zich nog in bovenstaande?

Als het hart kon denken zou het ophouden met slaan.

... om even bij stil te staan ...

WE VEROUDEREN
OMDAT WE OPHOUDEN ONS TE AMUSEREN!

Schepping

Ik had vreugde toen ik je schiep,

Mijn kind, zo klein en uniek,

zo teder, zo kwetsbaar, zo goed,

Mijn schepping, 't was goed.

Ik, Mijn kind, verheugde Mij in jou,

en dacht aan de dagen die komen,

aan de gaven die Ik je geven zou,

heel speciaal, helemaal voor jou.

Elke dag had Ik met vreugde gepland,

telkens weer met liefde omgeven:

een zorgeloos kind, daarvoor was je bestemd,

zo kostbaar in Mijn ogen  is jouw leven.

Ik gaf je ouders om voor je te zorgen,

zodat je veilig was en geborgen,

elke dag iets leren over Mij,

vol vertrouwen Ik keek naar je en was blij!

Toen kwam het kwaad in je leven,

onverwacht, het verraad van de schepping,

als een dief in de nacht,

zijn kans afgewacht.

Het licht verdween uit je ogen,

de vreugde van je gezicht,

je zag niet eens hoe je werd bedrogen,

Ik huil om wat hij heeft aangericht.

Het had niet moeten gebeuren,

het had niet moeten zijn:

de lange donkere nachten,

gevuld met angst en pijn.

Hij had je moeten laten zien,

hoe kostbaar je bent in Mijn ogen,

hoe mooi je bent in Mijn ogen,

hoe Ik met jouw leven ben bewogen,

zo mooi,  zo kostbaar, in Mijn ogen.

gelezen in opwekkingsmagazine, geschreven door Gabriële van Maestrigt.

uit de bundel : "als douchen niet meer helpt"