Ik kijk liever naar de maan

Dan naar de mens

De mens,

Ik word er zo moe van.

Dat roepende, smekende,
Lachende, verlangende,
Niet wetende,
"Ik hou van jou zeggende"
Of denkende.

Op schoenen
Of op eelt lopende,
Van de een naar de ander rennende,
Met sieraden en muziek beklede mens.

Ik kijk liever naar de maan,
Die altijd hetzelfde is
Onverschillig trouw.

De maan heeft geen woorden nodig
Om te zeggen:

Ik ben er
En morgennacht ben ik er weer.

met dank aan David
en wellicht een antwoord op "een ovoorwaardelijke liefde"
zoals een blogvriend me liet weten!

Bij het lezen van een boek, één van de zovelen, werd ik getroffen door deze zin. Het was een antwoord op een persoon die in zijn leven nogal wat liefjes had gekend en terugkeek op zijn leven en die blijkbaar fier ging op zijn altruïteit. Maar dan lees ik dit:

"ALLEEN IEMAND DIE NIET IN STAAT IS LIEF TE HEBBEN KAN ZO ALTRUÏSTISCH LIEFHEBBEN".

Is dit een antwoord op eigen zoektocht? En ik die dacht zovelen te hebben lief gehad, zeker in de overdrachtelijke zin. Het blijft een open vraag, tevens herkenning!
En bij het neer'pennen' bemerk ik het hoofdthema van dit blog.
Dus een onverwachte doordenker.

Wie herkent zich nog in bovenstaande?

Als het hart kon denken zou het ophouden met slaan.

... om even bij stil te staan ...

WE VEROUDEREN
OMDAT WE OPHOUDEN ONS TE AMUSEREN!

Schepping

Ik had vreugde toen ik je schiep,

Mijn kind, zo klein en uniek,

zo teder, zo kwetsbaar, zo goed,

Mijn schepping, 't was goed.

Ik, Mijn kind, verheugde Mij in jou,

en dacht aan de dagen die komen,

aan de gaven die Ik je geven zou,

heel speciaal, helemaal voor jou.

Elke dag had Ik met vreugde gepland,

telkens weer met liefde omgeven:

een zorgeloos kind, daarvoor was je bestemd,

zo kostbaar in Mijn ogen  is jouw leven.

Ik gaf je ouders om voor je te zorgen,

zodat je veilig was en geborgen,

elke dag iets leren over Mij,

vol vertrouwen Ik keek naar je en was blij!

Toen kwam het kwaad in je leven,

onverwacht, het verraad van de schepping,

als een dief in de nacht,

zijn kans afgewacht.

Het licht verdween uit je ogen,

de vreugde van je gezicht,

je zag niet eens hoe je werd bedrogen,

Ik huil om wat hij heeft aangericht.

Het had niet moeten gebeuren,

het had niet moeten zijn:

de lange donkere nachten,

gevuld met angst en pijn.

Hij had je moeten laten zien,

hoe kostbaar je bent in Mijn ogen,

hoe mooi je bent in Mijn ogen,

hoe Ik met jouw leven ben bewogen,

zo mooi,  zo kostbaar, in Mijn ogen.

gelezen in opwekkingsmagazine, geschreven door Gabriële van Maestrigt.

uit de bundel : "als douchen niet meer helpt"

If...

if you don't have enough madness in you
go and rehabilitate yourself

if you've lost a hundred times the chess game of this life
be prepared to lose one more

if you're the wounded string of a harp on this stage
play once more then resonate no more

if you're that exhausted bird fighting a falcon for too long
make a comeback and be strong

you've carved a wooden horse
riding and calling it real
fooling yourself in life
though only a wooden horse
ride it again my friend
and gallop to the next post
you've never really listened
to what God has always
tried to tell you
yet you keep hoping
after your mock prayers
salvation will arrive

of dagopener:

DURF TE GELOVEN IN MENSEN

Het mooiste wat je kunt worden is jezelf.
Roy Martina


Maar er is moed voor nodig jezelf te worden!
  Maaarten