Vrijdag 19 januari 2007
hart
Als het hart kon denken zou het ophouden met slaan.
... om even bij stil te staan ...
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Vrijdag 19 januari 2007
verouderen
WE VEROUDEREN
OMDAT WE OPHOUDEN ONS TE AMUSEREN!
Vrijdag 19 januari 2007
schepping
Schepping
Ik had vreugde toen ik je schiep,
Mijn kind, zo klein en uniek,
zo teder, zo kwetsbaar, zo goed,
Mijn schepping, 't was goed.
Ik, Mijn kind, verheugde Mij in jou,
en dacht aan de dagen die komen,
aan de gaven die Ik je geven zou,
heel speciaal, helemaal voor jou.
Elke dag had Ik met vreugde gepland,
telkens weer met liefde omgeven:
een zorgeloos kind, daarvoor was je bestemd,
zo kostbaar in Mijn ogen is jouw leven.
Ik gaf je ouders om voor je te zorgen,
zodat je veilig was en geborgen,
elke dag iets leren over Mij,
vol vertrouwen Ik keek naar je en was blij!
Toen kwam het kwaad in je leven,
onverwacht, het verraad van de schepping,
als een dief in de nacht,
zijn kans afgewacht.
Het licht verdween uit je ogen,
de vreugde van je gezicht,
je zag niet eens hoe je werd bedrogen,
Ik huil om wat hij heeft aangericht.
Het had niet moeten gebeuren,
het had niet moeten zijn:
de lange donkere nachten,
gevuld met angst en pijn.
Hij had je moeten laten zien,
hoe kostbaar je bent in Mijn ogen,
hoe mooi je bent in Mijn ogen,
hoe Ik met jouw leven ben bewogen,
zo mooi, zo kostbaar, in Mijn ogen.
gelezen in opwekkingsmagazine, geschreven door Gabriële van Maestrigt.
uit de bundel : "als douchen niet meer helpt"
Vrijdag 19 januari 2007
moed houden
MOED HOUDEN, EENVOUDIG VOORTGAAN.
als je kunt. En als je niet kunt, niet meer kunt, wachten.
Of uitrusten bij een vriend, als die er is. En als die er niet is,
toch wachten, dan maar alleen, wachten tot het weer gaat.
Straks eenvoudig voortgaan.
Je weg nemen zoals die komt met z’n voor en z’n tegen. Je oog helder
als een lamp die je lijf verlicht. Doen wat ter hand is.
Antwoorden geven als die er zijn.
En intussen voelen de tik van je stok. Niet teveel omzien. Een enkele
keer soms want de weg gaat dwars door je hart.
Niet teveel omzien en niet teveel ook vooruit.
Eenvoudig voortgaan.
En weten: deze weg is niet alles en is niet van deze wereld alleen.
De wolken zien die aandrijven uit eeuwige verten – wie trok er hun grens?
En je hart voelen inkloppen op de eeuwige heuvels – wie heeft ze gegrond?
En van de dingen de stille kant zien
waar ze grenzen aan Hem... de Eeuwige...
DE GROND VAN ONS BESTAAN.
Herman Andriessen
Donderdag 18 januari 2007
boodschap
Dr. Martin Luther King Jr:
"The ultimate weakness of violence is that it is a descending spiral, begetting the very thing it seeks to destroy. Instead of diminishing evil, multiplies it. Through violence, you may murder the liar, but you cannot murder the lie, nor establish the truth. Through violence you murder the hater, but you do not murder hate. In fact, violence merely increases hate. Returning violence for violence multiplies violence, adding deeper darkness to a night already devoid of stars. Darkness cannot drive out darkness; only light can do that. Hate cannot drive out hate: only love can do that."
Donderdag 18 januari 2007
IF
If...
if you don't have enough madness in you
go and rehabilitate yourself
if you've lost a hundred times the chess game of this life
be prepared to lose one more
if you're the wounded string of a harp on this stage
play once more then resonate no more
if you're that exhausted bird fighting a falcon for too long
make a comeback and be strong
you've carved a wooden horse
riding and calling it real
fooling yourself in life
though only a wooden horse
ride it again my friend
and gallop to the next post
you've never really listened
to what God has always
tried to tell you
yet you keep hoping
after your mock prayers
salvation will arrive
Donderdag 18 januari 2007
doorgaan
door vuur gaan" ...
"vuur"
dat blijft branden ...
"brand" heb je bij je...
blijven "branden" ...
daar heb je een heel lange "wiek" voor nodig ...
een lange wiek en iemand die de wiek doet "ont-vlammen"
en "lange weg" waarop je rijdt met bubbels en dijken ...
steeds weer opstaan en "rijden" ...
voortgaan op deze wereld van "geven" en soms ook "nemen"...
groeten
Woensdag 17 januari 2007
dagsluiting
of dagopener:
DURF TE GELOVEN IN MENSEN
Woensdag 17 januari 2007
berichtje
Beste bloggers,
Mocht je me niet eerder hebben gevonden of in elk geval niet uitgebreid zoals naar gewoonte, dan ligt dat aan niets méér noch niets minder dan aan pc-problemen die nu al een tijd aanslepen en waar de echte oorzaak nog niet is gevonden. Vandaar wil ik ook die mensen op deze manier verwiitigen mochten zij de laatste tijd ook geen mails hebben ontvangen of geen antwoord van mij, want niet enkel het bloggen werd onmogelijk, maar tal van nevenactiviteiten of moet ik zeggen hoofdactivi- teiten. Ja, dan wordt uw beste vriend soms uw grootste vijand.
Maar er lijkt een oplossing in de maak, alvast tegen volgend weekend waarvoor nu al dank!
En nu ik ter toch aangeraak laat ik hier een citaat achter van onze Kardinaal, zopas voor u gelezen:
"ALS GOD, DIE ZO VAN ONS VERSCHILT, ONS AANVAARDT ZOALS WE ZIJN, WAAROM ZOUDEN WIJ ELKAAR DAN NIET AANVAARDEN ZOALS WE ZIJN?"
Kijk , voor zulke zaken open ik graag mijn pc!
Er is nu al een blogger die denkt aan Sint-Maarten .... lief van u!
Woensdag 17 januari 2007
de juiste toon
Op de juiste toon kan alles worden gezegd. Op de verkeerde
toon niets. Het enige delicate onderdeel is het vaststellen van de toon.
George Bernard Shaw
Dinsdag 16 januari 2007
wijsheid
Het mooiste wat je kunt worden is jezelf.
Roy Martina
Maar er is moed voor nodig jezelf te worden!
Maaarten
Vrijdag 12 januari 2007
of toch vrouw?
voor Nicole en Elou,
Karin en Rudi,
Jelle en Gerd,
en aan al die anderen die bezinning even moe zijn
.
Donderdag 11 januari 2007
in groen en blauw
In groeen en blauw.
Wat kan een mens gelukkig maken en dat in dit hondenweer?!
Wel zou het kunnen zijn dat het niet méér is dan het simpele feit van een bedankje een een complimentje dat blijft nazinderen ?!
Of om in blogland te blijven (en er gelukkig niet te zijn uitgestapt) iemand die me meteen heeft toegevoegd aan zijn favorieten en dit bij een eerste kennismaking?!
Of is het veeleer die ontmoeting gisterenavond die een deur openzet naar een ander, zo onverwacht en toch zo gemeend. De ontmoeting die kracht en inspiratie geeft waardoor een kop koffie anders gaat smaken omdat er kan uitgezien worden naar ...
Is het dat niet wat we helaas veel te veel missen in onze dagen, dat er geen mensen en dingen meer zijn waar we echt kunnen naar uitkijken,
kunnen naar verlangen met hart en ziel, niet om leegtes op te vullen maar om ons te laven aan de genegenheid en vriendschap van een ander?!
Ja, hoeveel leegte bespeur ik telkens weer wanneer ik op een chat- of mailgroep ga; wat een schreeuw om aandacht die dan meestal nog vertaald wordt in pure banaliteit, ook al is dit des mensens.
Laat me ook even denken aan een blogvriend die er voor me is, ook al heeft hij het zelf niet altijd zo gemakkelijk, maar misschien vinden we precies zulke mensen op onze weg omdat het mensen zijn die iets meer uit het leven willen halen! Mensen die zaken als volgende nog doormailen :
"Humor liefde vriendschap tederheid genegenheid respecct voor uw waarden en normen ".
Mensen zoals de Elouises, Mitties, Nidas, Gerds , de Pols en de Jans en zoveel, ja zoveel anderen.
Dan mag het lied van Marva:"Ik droom in groen en blauw" ineens weer nieuw en fris klinken..... Want wij hebben het o zo goed en daarom wil ik aansluitend een bezinning meegeven over " de werkers van het elfde uur ",dit naar Anita Galle.
Maar nu even koffie om dan samen te bezinnen!
Donderdag 11 januari 2007
tik-tak
Het hart zegt
tik-tak
niet
tac-tiek
BZN
Donderdag 11 januari 2007
werkers van het elfde uur
werkers van het elfde uur.
Wat doen wij de dag van vandaag met de werkers van het elfde uur? Met de mensen die uit de boot vallen: de werklozen, de jongeren die geen richting vinden in hun leven, de chronisch zieken en de gehandicapten (hier aan menig blogger gericht), de mensen die een partner verliezen en alleen met kinderen verder moeten, de gevangenen die na hun vrijlating nieuwe kansen zoeken, de ex-verslaafden ... Ze zijn met velen, de mensen van het elfde uur. Ze wachten tot ze ergens gevraagd worden. Zij willen erbij horen. Ze benijden terecht de werkers van het eerste uur die morren omdat ze kunnen werken.Ze begrijpen hun gemor niet(VW is hier niet ver weg). Die werkers van het eerste uur beseffen hun voorrechten niet. Ze zijn de vreugde vergeten dat ze 's ochtends als eerste gevraagd werden. Ze zijn niet blij met hun werk en hun loon! Zalig die nog mogen en kunnen werken!
... Kunnen we niet méér dankbaar zijn om wat we wel kunnen? De zwakken hebben we wel degelijk in onze buurt, in onze straat. Het zijn mensen die eenzaam door de dagen gaan, omdat iedereen zo druk bezig is met werken en geld verdienen. Er is geen tijd meer voor contact, het lijkt voor velen alleen maar heel druk te zijn, maar welke vorm van contact is er dan, de dode anonieme virtuele wereld? ... Solidariteit is soms ver te zoeken. Het vreemde is dat dit vaak helemaal anders ligt bij mensen die het moeilijker hebben. Het lijkt of zij vanuit hun ervaring dat ze anderen nodig hebben, heel goed inzien dat delen een noodzaak is, dat niemand onbeschermd door het leven mag gaan. Dat heb ik ook in India aan de lijve meegemaakt, zelfs al lang uit elkaars gezichtsveld verdwenen.
... naar Anita Galle, een mijmering die ik u niet wilde onthouden omdat ik er geheel achter sta!
Woensdag 10 januari 2007
doorgaan
Mogelijk is niet wat je kan ... maar wat je wil!
Wanneer deze in de bus viel wist ik dat ik moest doorgaan via seniorennet, en daarbij dank ik de mensen die me hebben gesteund via een mailtje om door te gaan met iets wat me zo nauw aan het hart ligt, namelijk te bloggen en te schrijven omwille van het gaarne doen maar evenzeer en misschien nog meer omwille van de boodschap! Ja, er zijn blijkbaar mensen die uitzien naar een woord van mij naar jou en daarom ga ik door, ondanks of juist dank zij ...
Voor zij die het niet direct begrijpen, wel geacht familielid dat zo graag stiekem meeleest, ook aan u vergeving om de sereniteit van het familiegeluk even te doorbreken. Misschien in de toekomst gewoon een bericht achterlaten in gastenboek of een telefoontje zodat mensen die niet vertrouwd zijn met internet niet moeten opgeschrikt worden, en wat ze voor zich willen houden vooral ook respecteren!
Met deze wil ik dan ook dit jaar en dit blogjaar officieel openen, in de eerste instantie met even teug te keren en DANK te zeggen, heel in het bijzonder aan de recente bezoekers die heel oprecht een bericht achterlieten, zowel de nieuwkomers als de trouwe "fans" en vrienden! Iedereen weet dat het woord DANK kort is maar o zo gemeend op dit moment aan elk van jullie, maar in het bijzonder aan die paar mensen die me genegen werden in het afgelopen jaar!
Misschien kunnen we ook zo vele momenten van leegte opvullen, want zoals kardinaal Simonis het recent verwoord heeft: "Van de leegte kan je niet leven"!
En is bloggen dan geen mooie remedie!
Heel veel blogplezier in 2007 en dat je zo nieuwe, echte vrienden mag leren kennen!
Van harte,
Maarten
Vrijdag 5 januari 2007
achteruitkijkend
Ineens is het laat en donker en avond; ik laat het rolluik neer dat ik vandaag betaald heb en sluit de overgordijnen. Geen geluid op de straat en de telefoon zal wellicht ook niet overgaan al neem ik die drager altijd mee, klaar omdat er dan toch iemand zou kunnen bellen. Ik denk aan de gast die verwonderd was een mail te ontvangen, maaar zoveel oproepen mis ik dus ook niet. Neen, ik schrijf vandaag zonder eerst mails te lezen of me te laten beïnvloeden door ander nutteloos geleuter. Ik onderbreek deze avond alleen de stilte bij het lezen van een bijzonder boek, getiteld "SCHIJNGESTALTE" van John Banville. Het is al langer geleden dat ik een boek onder uw aandacht bracht maar deze keer vind ik het wel de moeite even mijn pc op te zetten om dit juist voor het weekend mee te geven, zeker nu weer eens een natte dagen voor de deur staan die er voor zorgen dat het terug vlug donkerder wordt.
Sedert ik begon te bloggen merk ik voor mezelf een hele evolutie, ook naar de inhoud toe. Wellicht heeft alles te maken met een afgelegde weg de voorbije twee jaren. Had ik toen misschien meer te vertellen,recht uit het hart en uit de buik of lijkt het maar zo? In elk geval hoefde ik geen rekening te houden met anderen die blijkbaar ook mijn blog hadden gevonden, want toen had ik daar geheel geen weet van. Dus vandaag schrijf ik gewoon zoals vroeger.(Ken je dat gevoel, Nicole?) Of juist niet want ik moest al langer een verhaal kwijt.
Op een zondagavond wanneer het al donker is komt een jongeman terug van het winkelen en wil nog even een café binnenlopen, dit tegenover het stationsgebouw dat toch een serieuze baanbreedte en bijkomende parking van de locatie verwijderd is. Op een gegeven moment wordt die gast aangesproken door een onbekende met de directe vraag: "Hey, kan ik je niet kennen, jij bent toch uit Ledegem", waarop de gast verbaasd antwoordt dat hij helemaal niet uit Ledegem komt, het niet eens kent. Hierop volgt een korte woordenwisseling waarbij onze gast uit zijn ooghoeken rechts een grote gestalte over het stationsplein naar hem ziet afstevenen. Voor hij het goed en wel beseft staat een kolossale man voor hem, gekleed in een groen bloempjeshemd, die hem bij de schouders in de lucht tilt en met een zware plof op de grond laat neerkomen. Ineens voelt hij dat er nog anderen aan hem trekken en duwen. De gast wordt bij de schouders gevat en wordt zo over zijn rug gesleept over de betonstenen, de hoogtes en laagtes, de baan over tot in het struikgawas, en dit zo over een dertig meter. Al die tijd wordt onze gast geschopt en dan dringt het tot hem door dat er veel meer dan die twee gasten aanwezig zijn. Eens hij daar zo op de rug ligt en eindelijk zijn ogen kan openen ziet hij een ontelbaar ogen op hem gericht. Hoe hier weg te geraken?! Op een gegeven moment wordt hij weggetrokken en naar een taxi gesleurd die daar voor hem staat met geopend portier om er in geduwd te worden.Was dat allemaal dan vooraf gepland? En een zwijgende taxichauffeur die zomaar iemand inlaadt niet wetende waarheen te voeren?! Op dat ogenblik trekken alle krachten in zich samen en wellicht ook door het zien van het bloed langs zijn gelaat, kan onze gast ontsnappen, naar zij fiets rennen en hopen dat hij niet langer wordt achtervolgd.
Pas thuis ziet hij in de spiegel hoe gehavend zijn gezicht eruit ziet. Gezien ondertussen het late uur gaat hij naar bed, maar wanneer hij 's morgens wil opstaan en de trap naar beneden wil nemen voelt hij dat hij geen stap mer vooruit kan. Het is op zijn achterste dat hij uiteindelijk beneden geraakt en de telefoon kan nemen om familie te verwittigen. Hij kan zich hoegenaamd niet meer verplaatsen en hij belt dan ook de politie op die "daarvoor niet kan langs komen want daarvoor geen wagens ter beschikking". Alsof het nog niet erg genoeg is wordt hij ondervraagd alsof hij zelf de dader is. Algauw zal blijken dat men een gelijkaardig voorval had precies één uur voor deze en op dezelfde plaats en dat ook andere echte daders zijn gekend maar niet vervolgd noch gevonden. Tot op heden is de echte dader zoek, heeft onze gast er drie weken werkonbekwaamheid aan overgehouden door een beenbreuk met kinesie tot gevolg. Verder was het gezicht dermate vervormd dat het pas goed kan omschreven worden als een veelkleurige rechthoek.
En nu de vraag naar waarom? "Just for the fun"; er was zelfs geen geld gestolen, alleen een twintigtal jongeren hadden het op dat moment op die persoon gemunt. En dat zijn geen buitenlanders of allochtonen, maar Vlamingen uit de buurt!
En die gast, dat is ondergetekende!
Donderdag 4 januari 2007
kerkje
met dank aan de auteur; echt de moeite haar blog te gaan zien!
| kerkje |
|
05-10-2006 om 08:54 geschreven door tilla |
Woensdag 3 januari 2007
als je bladert
|
Als je bladert in je boek ...
De pagina's van het afgelopen jaar, Elke pagina vertelt zijn verhaal, | |||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Soms is een pagina kort en met doffe kracht: iemand is onverwachts heengegaan, een relatie is gestopt, ziekte, medeleven, mededogen ... kleine zorgen, grote zorgen ... Soms zie je een bladzijde met grote schrik: | |||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Is het boek uit, en ben jij aan het denken gebracht ... en een welkom van morgen? | |||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Maar wat dan ook in je boek wordt getekend of geschreven ...
Vrede in je geest Rust in je hoofd en veel Liefde in je hart ...
| |||
Dinsdag 2 januari 2007
toespelingen
Toespelingen op ons geloof.
Het valt me op dat wij de godsdienst van anderen serieuzer nemen dan onze eigen godsdienst. Wij vinden het niet abnormaal dat een Vlaming god en gebod aan zijn laars lapt, maar wij kopen voedsel bij een Marokkaan omdat een mohammedaan van zijn geloof geen chemische additieven mag gebruiken. En wij gaan ervan uit dat joden schuw en vredelievend zijn, omdat Jahweh hun dat beveelt.
naar Piet Teigeler.