NIEUWJAAR 2007

"Je hart gebruiken is als je schoenen gebruiken", zag ik ergens op een televisiestation.

Indien je dat nieuw paar mooie schoenen altijd maar aan de kant houdt omdat ze zo mooi zijn en ze kunnen gekreukt worden, dan zou het wel eens kunnen gebeuren dat die schoenen voor je te klein geworden zijn eens je ze wil aantrekken. Zo ook is het een beetje met je hart. GEBRUIK het zodat het niet kan gebroken worden bij een eerste ontmoeting; gebruik het hart dat je gegeven is opdat je niet doelloos met een gebroken hart rondloopt voor de wereld zich echt aan je ontvouwt!

Laat daarom geen enkele traan op de wang van een ander of op die van jezelf aanstoot geven maar een aanmoediging zijn, een uitnodiging naar elkaar toe!

Geloven gaat over de liefde tussen mensen en de liefde met God. Ik kan niet begrijpen dat mensen die geloven in God - of ze hem nu God, Jahweh of Allah heten - elkaar zo naar het leven kunnen staan.

Bernard de Cock

"Wat mij evenwel in onze Belgische samenleving het meest bekommert is de grote onverschilligheid, en dit zowel bij chistenen als vrijzinnigen".

P. Löwensthal.

Beste blogvrienden,

deze wensen zijn heel bijzonder gericht aan die mensen die ik de afgelopen jaren mocht leren kennen en die door ziekte, ongeval of andere aandoening niet aan het "normale" leven kunnen deelnemen. Ik vrees dat ik daardoor wel een paar namen zou kunnen vergeten, maar zij die zich herkennen en mij ook al langer volgen zullen weten aan wie ik dit gedicht opdraag en dit VAN HARTE!

Neen, deze keer niet over armoede, maar misschien toch wel over DE armoede. Nogal wat mensen leven eigenlijk alsof er niets meer te verwachten is. Men werkt hard en sluit de nodige verzekeringspolissen af voor het geval er iets misgaat - (maar tegen werkverlies o.a. bestaan geen polissen). Er zijn geen idealen meer  waarvoor kan geleefd worden en dit brengt ergens zowel een verhitting mee als een verkilling. Verhitting van een soort werkalcoholisme: werken en nog eens werken, want hier moet het gebeuren. En toch een kilte en een verlamming: waarom werken we dan eigenlijk. We sterven toch. Is dit één van de redenen van het wilde koopgedrag en de consumptiedrang in deze kerstperiode? Of worden we juist doorheen de kerstsfeer heel diep vanbinnen aangesproken door het Jezuskind dat in ons is blijven leven, ondanks alles. Misschien tonen wij het niet genoeg. In de huiselijkheid van de feestdagen kan het dan gebeuren dat de liefde wordt gewekt, misschien door een eenvoudig woord, een kaart, een wens. Want is het niet ten diepste uit vriendschap en liefde dat we als familie samen willen Kerst vieren, die liefde die mobiliseert en de mens de sterkste energie geeft, de hoop dat al ons werken en doen - indien in liefde gedragen - toch zijn waarde blijft behouden. Neen, wij zijn niet gemaakt voor de dood, maar voor het leven.
Hoe zou God iets kunnen maken om het weer teniet te doen ?

En toch brengt ook laatste mij op een andere gedachte, een nieuwjaarswens van een ondertussen overleden vriend, aan mij destijds gericht, verlangend naar eeuwige rust en dit tegen het einde van het jaar. Ik laat je in een volgende bijdrage even meelezen.