eindejaarsgedachte

Geloven gaat over de liefde tussen mensen en de liefde met God. Ik kan niet begrijpen dat mensen die geloven in God - of ze hem nu God, Jahweh of Allah heten - elkaar zo naar het leven kunnen staan.

Bernard de Cock

"Wat mij evenwel in onze Belgische samenleving het meest bekommert is de grote onverschilligheid, en dit zowel bij chistenen als vrijzinnigen".

P. Löwensthal.

Beste blogvrienden,

deze wensen zijn heel bijzonder gericht aan die mensen die ik de afgelopen jaren mocht leren kennen en die door ziekte, ongeval of andere aandoening niet aan het "normale" leven kunnen deelnemen. Ik vrees dat ik daardoor wel een paar namen zou kunnen vergeten, maar zij die zich herkennen en mij ook al langer volgen zullen weten aan wie ik dit gedicht opdraag en dit VAN HARTE!

Neen, deze keer niet over armoede, maar misschien toch wel over DE armoede. Nogal wat mensen leven eigenlijk alsof er niets meer te verwachten is. Men werkt hard en sluit de nodige verzekeringspolissen af voor het geval er iets misgaat - (maar tegen werkverlies o.a. bestaan geen polissen). Er zijn geen idealen meer  waarvoor kan geleefd worden en dit brengt ergens zowel een verhitting mee als een verkilling. Verhitting van een soort werkalcoholisme: werken en nog eens werken, want hier moet het gebeuren. En toch een kilte en een verlamming: waarom werken we dan eigenlijk. We sterven toch. Is dit één van de redenen van het wilde koopgedrag en de consumptiedrang in deze kerstperiode? Of worden we juist doorheen de kerstsfeer heel diep vanbinnen aangesproken door het Jezuskind dat in ons is blijven leven, ondanks alles. Misschien tonen wij het niet genoeg. In de huiselijkheid van de feestdagen kan het dan gebeuren dat de liefde wordt gewekt, misschien door een eenvoudig woord, een kaart, een wens. Want is het niet ten diepste uit vriendschap en liefde dat we als familie samen willen Kerst vieren, die liefde die mobiliseert en de mens de sterkste energie geeft, de hoop dat al ons werken en doen - indien in liefde gedragen - toch zijn waarde blijft behouden. Neen, wij zijn niet gemaakt voor de dood, maar voor het leven.
Hoe zou God iets kunnen maken om het weer teniet te doen ?

En toch brengt ook laatste mij op een andere gedachte, een nieuwjaarswens van een ondertussen overleden vriend, aan mij destijds gericht, verlangend naar eeuwige rust en dit tegen het einde van het jaar. Ik laat je in een volgende bijdrage even meelezen.


 

Ik schrijf zeer graag, ben er misschien voor in de wieg gelegd. De voorbije avond had ik verse koffie gezet, een mooie cd opgelegd en ergens in een realistisch-euforische stemming ben ik begonnen aan mijn wenskaarten te schrijven, niet van moeten maar van ganser harte en telkens heel persoonlijk gericht - zelfs wat de kaart op zich betreft.

Wenskaarten moeten  voor mij tegen Kerstmis belanden met de boodschap van Kerstmis en niet zoals een dame, die zoekend  naar een gepaste kaart, haar gading niet vond omdat er geen ree of een slee was op afgebeeld. Hiermee wil ik niemand tegen de borst stoten die wél het goede voornemen had een gemeende boodschap te sturen via een echte, met de hand geschreven kaart!

Waar ik eigenlijk naartoe wil is het volgende: Hoe kan je, juist op dit ogenblik van je gemeende wensen aan een ander, ouders, broers of zussen, familie en vrienden, bloggenoten een wenskaart schrijven uit het diepste van je hart wanneer je onverwacht een telefoon krijgt dat binnen dezelfde week en los van elkaar zowel een neef als een nicht  van mij een auto-ongeval hebben waarbij beide wagens "perte-totale" zijn?! ...Ik kan je verzekeren dat ik meteen alles aan de kant heb gelegd want zo een nieuws verwerk je niet in 1 2  3 en ....Neen, ze reden niet te hard of onder invloed. Het zijn doodgewone jonge mensen die een mooie opvoeding genoten maar bruusk van de weg werden gekieperd waarvan één met vluchtmisdrijf!

Ja, wat kun je dan nog schrijven op zo een avond of hoe wensen ook zo betrekkelijk zijn!?
Laat me positief eindigen en u meedelen dat geen van beiden lichamelijke schade heeft geleden.
Een wagen kan vervangen worden, maar ook hier geldt een rouwproces, klein of groot. Verlies van ...

Dank voor je aandacht ...Ook dat is vriendschap, meer dan een blogje tussendoor!