Donderdag 15 maart 2007
benauwenis
We leven ongetwijfeld in een depressieve tijd. Achter vele deuren leven ontmoedigde mensen. Elke dag kun je wel een krantenkop lezen die je de moed ontneemt: oorlog en geweld, volkerenmoord, zoveel banen op de tocht, terrorisme, stress, pesten en prestatiedrang.
Heeft dit alles ook niet fundamenteel iets te maken met het verdwijen van het geloof? Wanneer het geloof wegebt wordt de horoizon eng, het zicht beperkt; de mens krijgt het benauwd, hij wordt cynisch en pragmatisch.Dat is geen theorie, dat merk ik hier concreet in de straat.
Wanneer de liefde verdwijnt, wordt het koud en onherbergzaam. Als de hoop weg is, is alles weg: er is geen toekomst meer. Een maatschappij zonder hoop heeft niet alleen een hartinfarct, ze heeft een hartstilstand. En dat hebben we de laatse weken en maanden overal ons om heen zien gebeuren.
Wanhoop, teleurstelling, haat, racisme. In deze multiculturele wereld begrijpen we elkaar niet langer en juist op een plek waar deze wereld, ons land ons dorp geworden is. We zijn in een "Babylonsiche gevangenschap" beland.
Mogen wij dan toch geloven dat in deze woestijn er precies NU mensen zullen opstaan als toen, profeten genoemd, die in directe taal zullen vertellen waar het echt op aankomt in deze wereld, mensen die een mantel van liefde om ons heen willen slaan en verwijzen naar de kern van ons bestaan: het geloof, de liefde en de hoop?!
Alleen dat durven is blijkbaar uit de tijd of toch bijzonder moeilijk geworden daar waar geloven precies DE kracht was om een gemeenschap levend te houden.
Laat het ons proberen, heel concreet in eigen buurt, elk voor zich ook al kan het moeilijk zijn. Maar laat ons in elk geval die deur openen naar die buurvrouw en haar uit de eenzaamheid halen waardoor zij het benauwd kreeg.
