gelukkig zijn met wat je hebt
 maakt gelukkig in het hart

moet kunnen
zeker voor hen die nu in verwachting zijn.

Ik ben: wie houdt van eenvoud en stilte
Ik ben: wie streeft naar evenwicht en rust
Ik ben: wie lacht en zingt en danst en kust
Ik ben: wie vecht voor recht en bidt voor vrede 

Na een beroerte raakt een amateuractrice en schrijversmoeder haar spraakvermogen kwijt. Langzaam en onherroepelijk takelt ze af, steeds minder in staat te communiceren met wie haar lief is. In Sprakeloos maakt Tom Lanoye de balans op van zijn kleurrijke jeugd, van zijn worsteling met de liefde, van zijn conflicten met de kleine moederdiva, en van de strijd die zij manmoedig voert, en waarin ze reddeloos en redeloos ten onder gaat - en de blijvende woede en pijn die dat oplevert.

Ook heb ik het nooit echt voor deze schrijver gehad, de manier waarop hij zijn eigen moeder hulde wil brengen, heeft ervoor gezorgd dat ik dit boek in één ruk heb uitgelezen. Het is vooral mooi weergegeven hoe vitale mensen verworden tot een kastplantje ...

Niemand geeft écht iets om u!

Waarom zou jij nog geven om de andere?

Zo niet zal je eindigen de ganse wereld te behagen

Om zelf te eindigen in je trieste zelf.

Wie heeft er toch zoveel verdriet uitgevonden
 en al die tranen?


Nadat ik dit had gepost las ik volgend commnentaar
waarmee ik dit blogje graag aanvul.

ja, inderdaad ..Maar het triestige er aan is dat er mensen zijn die dit leed ALLEEN moeten dragen ..; niemand hebben om te helpen dit verdriet draaglijk te maken,dat is nog erger .. Laten we daarom open staan voor het verdriet van elkaar! Een luisterend oor, een zakdoek vol begrip, een schouderklopje met hoop! Het kost niet veel en het kan een hemelsbreed verschil maken!
Met dank aan de co-auterur voor deze bedenking, en vooral laten wij inderdaad een luisterend oor zijn voor zovelen van wie wij hun leed amper vermoeden.