gedachte

Drie woorden

Wanneer Maria haar nicht Elisabeth bezocht lezen wij meteen  de eerste woorden van het Weesgegroet Maria, waarop Maria antwoordt : Mij geschiede naar Uw Woord.

Op een bruiloft waar Jezus en zijn moeder waren uitgenodigd neemt ook nu weer Maria het woord en zegt: Doe maar wat Hij u zeggen zal. Richt je ogen op Jezus!

Wanneer Maria haar zoon later  volgt tot onder het kruis onder een sterfelijk lichaam zegt Maria niets meer maar is het Jezus die deze keer spreekt en Maria aanstelt als ons aller Moeder: Vrouw, ziedaar Zoon!

Ja, Maria heeft gans haar menselijk leven en moeder-zijn gericht op het leven van haar zoon en toch vinden wij als christenen zo moeilijk de weg naar die Jezus. Maar daar waar die weg naar de eucharistie en de kerk schijnt op te houden, valt het precies op dat eenvoudige mensen- met welke vreugde of verdriet, zorg of angst- de weg naar Maria blijven vinden en dat sinds eeuwen. Zeker in déze meimaand trekken overal kleine tot grote bedevaarten doorheen ons landje of tot ver over de grenzen, Maria tegemoet.
Aansluitend denk ik zelfs aan de heiligdommen in India en de Lourdesgrotten die ik er met eigen ogen zag. Het is dan ook verheugend te lezen dat kardinaal Toppo de heiligdommen ziet als "levende tekens  van Gods liefdevolle macht; ze beantwoorden ook aan een nood in het menselijke hart naar contact met God. . De Geest van Gos is aanwezig als de gelovigen hun hart voor Hem openstellen en vanuit die openheid die heilige plaatsen aandoen."

Mag dat ons niet hoopvol stemmen? Allen in stille dienstbaarheid.

Beste blogvrienden,
Waar het hart van vol is ... Inderdaad een klein boekje heeft me dermate geraakt dat ik het jullie allen van ganser harte wil aanbevelen, zeker zij die onder dezefde categorie vallen in dit blogland, nl. over liefde en vriendschap, over geloven en spiritualiteit, over telkens opnieuw begiinnen en jouw eigen oude mens achterlaten. Ik geef jullie nu al titel en auteur mee. Later meer daarover want nog nooit heb ik zoveel aantekeningen gemaakt in een boek als dit. En raar maar waar, ook Lourdes krjgt er een bijzonder plaats in, of misschien: op zoek NAAR DE VROUWELIJKE KANT VAN GOD!

PAULO COELHO
AAN DE OEVER VAN DE PIEDRA HUILDE IK

BRETELLEN

Het is voor mij een eer U allen van hieruit te mogen toespreken als brancardier. De vraag werd mij gesteld waarom ik naar Lourdes gekomen ben.

En daarop een antwoord geven is niet zo gemakkelijk. Ik geloof dat dit voor iedereen anders ligt, heel duidelijk of toeval. En toch geloof ik, dat wat de reden ook is die ons naar hier bracht heeft, het ten  lange laatste Moeder is.

Wij zijn allen zo graag bij onze moeder. Op moederdag verleden zondag (1982) hebben wij heel speciaal aan onze eigen aardse moeder gedacht. Wij houden van onze moeder. Maar als wij nu hier zijn, dan is het omdat wij zo graag bij onze hemelse Moeder zijn. Wij voelen ons hier geborgen aan de voet van de grot. Is Zij het niet, die ons naar hier geroepen heeft !? Ja, beste mensen, het gaat hier om Moeder.

En wanneer ik U hier toespreek als brancardier, (noot: onvoorbereid daar men me uit de menigte had geplukt juist voor de afreis terug naar België, en dan ineens op een podium voor duizend mensen) dan geloof ik dat wij een stukje van die moederliefde mogen delen en uitdragen naar jullie allen, in het bijzonder naar onze zieken. Wij mogen heir een beetje moeder zijn voor hen, niet in onze eigen naam, maar in de naam van de hemelse Moeder, die wij hier komen aanbidden.

Beste allemaal, U hebt ze allen reeds gezien, ze behoren ergens tot de eigenheid van Lourdes: het zijn de vele brancardiers. Heb je ooit al eens goed op hen gelet? Het zijn die mensen die bretellen dragen.

Laat me dan toe misschien volgend beeld te gebruiken. Die bretellen zien eruit als een “juk op de schouders”, iets dat gemaakt is om lasten te dragen. Wij, brancardiers, horen het soms van onze zieken: “Dat is toch lastig – vermoei u niet te veel – zorg voor jezelf”. Zo’n attenties doen deugd, maar beste zieken, ik zou U het volgende willen vragen: Zeg ons niet al te dikwijls dat wij het lastig hebben, want het zou nog kunnen gebeuren dat wij het gaan geloven en onze bretellen neerleggen.

Nee, deze bretellen zijn niet gemaakt om lasten te dragen, maar veeleer om drager te zijn van een woord dat met dezelfde letter begint:de L van Liefde. Ja, vrienden, deze bretellen symboliseren het uitdragen van de liefde naar elkaar, het zijn de dragers van elkaar hier te Lourdes. En er niet één enkele brancardier, maar die velen samen tonen die verbondenheid met elkaar in onberekende liefde. Niet van een goedkope naastenliefde, maar van de Liefde, geïnspireerd door onze Goddelijke Moeder. Vanaf dat ogenblik kan het voor ons, brancardiers, niet lastig meer zijn; elke last valt van ons af om plaats te maken voor de ervaring ergens geroepen te zijn als dienstmaagd des Heren, die in eenvoud mogen getuigen van die groter moederliefde, die nergens zo goed voelbaar is als hier te Lourdes.

Het is echter geen noodzaak om over bretellen te beschikken om deze heerlijke last te dragen, want voor mij zie ik de zusters en verpleegkundigen, die het zonder bretellen evenzeer proberen waar te maken, waarvoor mijn oprechte dank.

Maar ook jullie allen zijt hier ongetwijfeld diezelfde dragers geweest van die Ene Liefde. Trouwens, wanneer wij straks thuis zullen zijn, zullen wij onze bretellen moeten missen, en pas dan zal deze serieuze eis zich stellen: de dragers te zijn van de Liefde die wij hier mochten ontmoeten, de dragers te zijn van elkaar, over alle afstanden heen.

Wanneer ik jullie dit vanop deze plek van harte toewens, dan is dit dank zij het enthousiasme van onze zieke vrienden.

Lourdes kan voor mij niet langer Lourdes zijn zonder hun aanwezigheid. Ik dank U.

Martin Vanhee

Mei 1982

Deze tekst is pas opgeschreven na de toespraak en het lag helemaal niet in mijn bedoeling zo ver uit te wijken wanner ik op deze betonnen blok temidden van de bedevaartsweide stond. In elk geval mag ik getuigen dat op dat moment de aarde de hemel geraakt heeft en dat de woorden mij gegeven werden. Er waren nog eerbiedwaardige sprekers na me maar blijkbaar had ik alles gezegd. Men vroeg me achteraf naar mijn tekst … Er was er geen maar door me te houden aan “de bretellen” en aan de dankbaarheid van de toehoorders kwam deze bijdrage.  Waren het wel mijn woorden, al herken ik er mezelf nog op vandaag in en sta ik er met nog evenveel overtuiging achter … Ik denk dat de Hemel me op dat moment heel dicht bij was en ik ben daar tot op heden nog dankbaar om. Vandaar dat ik dit nog eens wil delen met jullie, als groet, als bemoediging … Onze Lieve Vrouw ter ere! Ook nu nog ben ik verwonderd van wat de Geest toen in mijn mond heeft gelegd! Maarten.

Kijk eens door de ogen van je hart
wanneer je iemand niet zo mag.
Zeker weten dat er diep van binnen bij die persoon
een wonde lag waardoor zo op het eerste oog
het lijkt alsof hij afstand houdt;
zich onwaarschijnlijk negatief gedraagt,
doet ie waarschijnlijk uit zelfbehoud.
Als wij eens wat meelevender zouden zijn,
eens echt aandacht zouden hebben voor elkaar,
misschien doorbreken we dan dat pantser
en wordt de andere kant ook zichtbaar.

Geef een ander wat vertrouwen
en creëer een kleine opening.
Probeer rekening te houden met iemands gevoel
en aanvaard ook zijn beperking.

Geef het eens een eerlijke kans,
laat je blik zich verder richten dan alleen de buitenkant
want vaak is dat de valstrik.
Door de ogen van je hart krijg je een beter beeld;
maak dus eens n nieuwe start
want die ander is jouw spiegelbeeld!

Die spiegel zegt genoeg en wil je inzicht geven
zodat je door de ogen van je hart
ieder mens een kans kunt geven.

Mijn toekomst

... een overweging … In plaats van uit te vissen hoe ieders verleden eruit heeft gezien, moet ik bedenken hoe mijn eigen toekomst eruit gaat zien. Misschien heb ik daarom zo lang gedaan wat ik heb gedaan. Om daar niet aan te hoeven beginnen. Misschien kon ik ook aan niets anders beginnen, maar daarvoor moet de geachte lezer terug in de tijd.   Na al wat een mens kan overkomen zegt men me dan wel eens dat het goed is wat ik doe  of is het eerder een uitvloeisel van die combinatie van gemakzucht en gebrek aan morele moed, van de gewoonte die je hele leven – alhoewel een hele leven zou ik niet zeggen, niet eens aan mezelf , integendeel - erop nagehouden hebt om besluiteloos te leven totdat de besluiteloosheid zelf een besluit wordt. Iets doen door niets te doen. Maar wanneer je altijd alles hebt gedaan wat mogelijk was en daar je in volledig bent in op gegaan tot je er verbrand uit kwam, dan wordt het soms moeilijk hele andere wegen te zoeken en even in deze – voor sommigen rouwperiode – andere paden te zoeken. Pasen kan dan vol zijn van goede bedoelingen en heel oprechte wensen maar wanneer je het existentieel beleeft als kleine mens, wanneer de wonden bijna geheeld zijn die trouwens nooit volledig zullen genezen zijn, dan nog begint pas een nieuw zoeken, een ander soort moeten, en dan dreigt misschien inderdaad een vorm van gemakzucht of is het eerder een angst voor het falen. Bij dit alles moet een mens zich misschien de vraag stellen of mijn kruis, jouw kruis, eigenlijk el zo zwaar weegt wanneer je anderen om je heen ziet lijden. Ik vond de uitspraak daarom zo passend die ik hoorde in deze lijdensweek.

Neem dat kruisje van je en werp het op de hoop van de vele kruisen en kruisjes … Zal jij nog het jouwe terugvinden in die grote berg en zal je het nog willen/durven opnemen wanneer je al die andere kruisen ziet? Maar ik weet het doet niets af aan mijn existentieel zoeken naar nieuwe gewoontes.

MET MIJN BIJZONDERE PAASWENSEN
AAN ALLE LIEVE BLOGVRIENDEN
MAAR OOK AAN ELKE VOORBIJGANGER
DIE ME INSPIRATIE GAF
EN EEN STUK VOLDOENING EN
WAARDERING WAARDOOR DE TELLER
ONGEMERKT OVERSLOEG OP 20000.

MAAR LAAT DIT VOORAL EEN DANKBAAR GEBAAR
ZIJN VOOR ZOVEEL VRIENDSCHAP EN LIEFDE,
EN WANNEER IK ER DAN EVEN WAS VOOR JOU
ZO ONGEMERKT,
DAN IS HET DOEL HIER BEREIKT ZEKER?!

AAN U ALLEN EEN ZALIG PAASFEEST!
Maarten