Dinsdag 17 april 2007
als
Als IEDER mens EEN mens gelukkig zou maken,
zou er nooit meer oorlog zijn!
Jos Brink
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Zaterdag 14 april 2007
oordeel niet
Kijk eens door de ogen van je hart
wanneer je iemand niet zo mag.
Zeker weten dat er diep van binnen bij die persoon
een wonde lag waardoor zo op het eerste oog
het lijkt alsof hij afstand houdt;
zich onwaarschijnlijk negatief gedraagt,
doet ie waarschijnlijk uit zelfbehoud.
Als wij eens wat meelevender zouden zijn,
eens echt aandacht zouden hebben voor elkaar,
misschien doorbreken we dan dat pantser
en wordt de andere kant ook zichtbaar.
Geef een ander wat vertrouwen
en creëer een kleine opening.
Probeer rekening te houden met iemands gevoel
en aanvaard ook zijn beperking.
Geef het eens een eerlijke kans,
laat je blik zich verder richten dan alleen de buitenkant
want vaak is dat de valstrik.
Door de ogen van je hart krijg je een beter beeld;
maak dus eens n nieuwe start
want die ander is jouw spiegelbeeld!
Die spiegel zegt genoeg en wil je inzicht geven
zodat je door de ogen van je hart
ieder mens een kans kunt geven.
Dinsdag 10 april 2007
Mijn toekomst
... een overweging … In plaats van uit te vissen hoe ieders verleden eruit heeft gezien, moet ik bedenken hoe mijn eigen toekomst eruit gaat zien. Misschien heb ik daarom zo lang gedaan wat ik heb gedaan. Om daar niet aan te hoeven beginnen. Misschien kon ik ook aan niets anders beginnen, maar daarvoor moet de geachte lezer terug in de tijd. Na al wat een mens kan overkomen zegt men me dan wel eens dat het goed is wat ik doe of is het eerder een uitvloeisel van die combinatie van gemakzucht en gebrek aan morele moed, van de gewoonte die je hele leven – alhoewel een hele leven zou ik niet zeggen, niet eens aan mezelf , integendeel - erop nagehouden hebt om besluiteloos te leven totdat de besluiteloosheid zelf een besluit wordt. Iets doen door niets te doen. Maar wanneer je altijd alles hebt gedaan wat mogelijk was en daar je in volledig bent in op gegaan tot je er verbrand uit kwam, dan wordt het soms moeilijk hele andere wegen te zoeken en even in deze – voor sommigen rouwperiode – andere paden te zoeken. Pasen kan dan vol zijn van goede bedoelingen en heel oprechte wensen maar wanneer je het existentieel beleeft als kleine mens, wanneer de wonden bijna geheeld zijn die trouwens nooit volledig zullen genezen zijn, dan nog begint pas een nieuw zoeken, een ander soort moeten, en dan dreigt misschien inderdaad een vorm van gemakzucht of is het eerder een angst voor het falen. Bij dit alles moet een mens zich misschien de vraag stellen of mijn kruis, jouw kruis, eigenlijk el zo zwaar weegt wanneer je anderen om je heen ziet lijden. Ik vond de uitspraak daarom zo passend die ik hoorde in deze lijdensweek.
Neem dat kruisje van je en werp het op de hoop van de vele kruisen en kruisjes … Zal jij nog het jouwe terugvinden in die grote berg en zal je het nog willen/durven opnemen wanneer je al die andere kruisen ziet? Maar ik weet het doet niets af aan mijn existentieel zoeken naar nieuwe gewoontes.
Zaterdag 7 april 2007
MET MIJN BIJZONDERE PAASWENSEN
AAN ALLE LIEVE BLOGVRIENDEN
MAAR OOK AAN ELKE VOORBIJGANGER
DIE ME INSPIRATIE GAF
EN EEN STUK VOLDOENING EN
WAARDERING WAARDOOR DE TELLER
ONGEMERKT OVERSLOEG OP 20000.
MAAR LAAT DIT VOORAL EEN DANKBAAR GEBAAR
ZIJN VOOR ZOVEEL VRIENDSCHAP EN LIEFDE,
EN WANNEER IK ER DAN EVEN WAS VOOR JOU
ZO ONGEMERKT,
DAN IS HET DOEL HIER BEREIKT ZEKER?!
AAN U ALLEN EEN ZALIG PAASFEEST!
Maarten
Woensdag 4 april 2007
respect
Erkend blijven worden als ouder blijkt cruciaal,
evenals respect krijgen voor zijn leefwijze.
Het woord "Ouder" werd hier gebruikt als vader/moeder in een proefschrift;
maar wanneer ik op deze zin botste
dacht ik ineens aan elke vader en moeder,
aan alle senioren en hoogbejaarden
of ze nu nog thuis wonen of in een rusthuis vertoeven.
Misschien nog het meest dat respect nastreven wanneer je
voorbij de kamerdeur passeert waar dementerende personen
verblijven ....
Misschien zijn of waren ze wel je vader, je moeder ...
Maar ze hoeven daarom ook niet ziek te zijn zolang
er maar dat respect is voor wie zij zijn,hoe hun leefwijze ondertussen geworden is,
ook al kunnen
sommigen misschien niet meer mee in een internetwereld
en staan we daar soms ook niet bij stil
en kwetsen wij hen daardoor ten diepste.
Op deze avond, zo voor Witte Donderdag,
vraag ik dan vergiffenis aan hen die ik
ongewild maar ten diepste
heb pijn gedaan.
Dinsdag 3 april 2007
liefde ontsnapt
In aansluiting op wat ik nog maar recent neerschreef onder "de anderen" wil het toeval dat mijn oog valt op een tekst die zeer nauw aansluit bij de vraag of we soms niet vaak ontsnappen aan de ware liefde. Ik laat deze tekst ook achter omdat een paar mensen hebben gereageerd met gelijkaaridige bedenkingen die ze lazen. Is dit toeval en dat allemaal in dezelfde week? Ik hoop dan ook binnenkort nog een volgende bijdrage te leveren. Alvast nu al dank aan een oplettende blogger!
Een oude tekst maar zo actueel.
HEB JE SOMS DAT VREEMD GEVOEL
DAT WARE LIEFDE JE ONTSNAPT?
Dat je er moeilijk toe komt
dit waar te maken, te beleven, en BLIJVEND te beleven?
Ligt het aan jou?
Ligt het aan de anderen? .... die anderen dus weer eens ...
Of ligt het aan de hoge eisen van de ECHTE LIEFDE?
(Durven we nog stilstaan bij die echte liefde, of worden we allen niet
meegesleurd in een instant-dating-cultuur ?)
In elk geval, die ervaring is heel confronterend.
Wie ben ik dan, dat ik zo weinig geschikt lijk
voor ware liefde? Ja, de vraag die ik eerder hier stelde wordt me zomaar voor de
voeten geworpen.
's Nachts op mijn bed zoek ik mijn zielsbeminde,
maar hoe ik ook zoek, ik vind hem niet.
Ik sta op, doorkruis de stad,
zoek op de pleinen en in de straten naar mijn zielsbeminde,
maar hoe ik ook zoek, ik vind hem niet.
...
Ik sliep, maar mijn hart was wakker.
Ik hoorde mijn lief kloppen :
doe open, mijn zuster, mijn vriendin, mijn duif, mijn mooiste!
...
Ik opende de deur voor mijn lief,
maar mijn lief was weg; verdwenen.Ik ging achter hem aan;
ik zocht hem, maa rik vond hem niet;
ik riep hem, maar hij antwoordde niet.
(o.a. uit Hooglied en BD.)
Maandag 2 april 2007
op weg
in deze Goede Week ... hoorde ik het volgende:
HET LIJDEN IS ZINLOOS GEWORDEN
OMDAT MEN NIET MEER GELOOFT
IN GOD
Zaterdag 31 maart 2007
De anderen
… altijd de anderen, altijd voor de andere(n). Ik heb nooit iets van ze begrepen. Eerst vochten ze om knikkers en voetbalplaatjes, daarna om een lief en geld. “Als er maar een mooie wagen voor mijn deur staat”, hoor ik ze nog zeggen. Bovendien hebben ze meestal een partner (met een BMW) of kortom wéér anderen om ze te troosten en te ondersteunen, gemeend of geveinsd. Dat is nooit aan mij zo besteed geweest … of toch, hoe vaak was ik de pastor, het vluchthuis, de begrijpende. Maar met echte partners kan ik beduidend minder goed uit de voeten dan de anderen om mij heen. Is het wel mijn verlangen me verbonden te voelen met één enkel individu?
Is het niet zo dat ik diep vanbinnen streef naar een eenwording met iedereen? Duikt hier weer mijn altruïsme op en waarom wil ik me dan toch altijd terug, haast smachtend, hechten aan die éne, ook al is het een voorbijganger?
Let op, hier gaat het meestal om een spirituele éénwording, zich thuis mogen voelen bij de ander of is liefde ook telkens ook weer voor een groot deel eigenliefde? Misschien ligt het antwoord in het oerritme, de extase me lichamelijk met één persoon te verenigen, een sensatie die ik niet wil kwijtraken. Ja, éénmaal “aan het geheim geroken, nestelt het zich in je lichaam”. De Egyptenaren wisten dat toen al.
Maar dat ik zoveel malen zeg en schrijf, nu en vroeger dat "ik van je hou" ,vul ik dan ook anders in dan doorgaans wanneer een persoon verliefd is. Voor mij is het iets puurs, iets heel authentieks. Ja, ik wil liefhebben maar ik realiseer me dat ik mijn behoefte om de liefde te delen heel anders is dan bij de anderen om me heen.
Maar dit weet ik, ook vandaag, ZONDER LIEFDE GERAKEN WE NERGENS.
Dat ik dan toch verliefd geworden ben op jou en op jou klinkt misschien een beetje vreemd, maar gaf jij niet die liefde aan mij en de mogelijkheid jou te mogen beminnen?
Dank dat je vandaag zo intens aan me dacht en dat ik je mag liefhebben.
Donderdag 29 maart 2007
doordenker
Hoe hoger de aap in de boom klimt, hoe beter je zijn achterwerk ziet... Doe dus maar gewoon zoals je bent... Want een droomwereld waarin je ooit zou kunnen leven stuikt vlug in elkaar... Dan moet je soms terugvallen op "niemand"... of misschien kan je toch op die manier leven... maar anders is leuker...
Donderdag 29 maart 2007
NO WAY
NEEM ME NIET VOOR WAT IK BEN OF HEB... MAAR NEEM ME MET DE VRIENDSCHAP VOOR WIE IK BEN...
----NO WAY----
Ik zeg je "Jij gaat niet weg"
Ik weet van je "Jij gaat niet weg"
Er bestaat geen weg waar jij ooit zou langs kunnen gaan
Néén: "No way"
Ik leef niet zonder jou!!
Néén: NO WAY
Ik wil niet vrij zijn:
jij blijft!! Jij BLIJFT!!
Jij blijft... van me houden
En ik blijf je zeggen: "Jij gaat niet weg!!" "Nergens heen"
Er bestaat géén weg voor jou alléén,
wat we zijn er om "onze weg" te volgen!!
We vertrekken samen... soms opnieuw en opnieuw
Ik zou niet meer willen ontwaken wanneer jij er niet meer bent...
Maar ik zeg je nog es: NO WAY!!!!
Dinsdag 27 maart 2007
gehoord
Volgende wilde ik toch even meegeven, kort en krachtig maar goed overwogen, al zal de persoon in kwestie er niet hebben bij stilgestaan. Elk woord is een uitnodiging om er dieper op in te gaan. En wat me het meest trof is het feit dat we onze vrienden inderdaad niet altijd ver en anoniem moeten gaan zoeken. Met dank aan L. voor zijn gewaardeerde bijdrage al heeft hij het niet zelf beseft; maar het getuigt van een volwassenheid, gerijpt doorheen "wroeten" zoals hij het noemt.
HET LEVEN
GAAT OM
EEN
GEZONDE
VEILIGE
VERBINDING
MET DE MENSEN
IN JE
DIRECTE OMGEVING
JE BENT PAS EEN PERSOONLIJKHEID
ALS JE IN ONAFHANKELIIJKHEID
IN RELATIE KAN TREDEN.
Zondag 25 maart 2007
even bezinnen
Goede God,
vandaag wil ik eraan denken
hoe broos ik ben,
geen dag zeker van mezelf,
stof en as,
gemaakt om uiteen te vallen.
Maar in die broosheid
hebt Gij Uw adem geblazen,
opdat ik zou leven
en beeld zijn van U,
voor altijd.
Laat mij vandaag geloven,
dat ik nooit zal ten onder gaan
in onmacht, ziekte of dood,
maar dat ik door alles heen
in U kan blijven leven,
door Jezus, mijn Helper.
Amen.
Dit gebed heb ik zowat overal meegesleurd, af en toe verborgen onder andere paperassen, maar telkens fris en zo echt wanneer ik het ter hand neem om het weer een tijdlang onder mijn ogen te leggen.
Vrijdag 23 maart 2007
leef nu
"WE WILLEN EEUWIG LEVEN
MAAR WE VERGETEN HET VANDAAG".
Dinsdag 20 maart 2007
angst
Je bent wat je in je hart wilt zijn. De rest is angst.
Rene Kres
Maandag 19 maart 2007
opknoping
n.a. v. nog eens een openbare opknoping binnen de komende dagen heb ik nog een uitspraak genoteerd van een Nederlandse professor die destijds volgende commentaar achterliet:
"Niet alleen de opknoping van een mens maar evenzeer het filmen en verspreiden van de de moord getuigt van een buitengewoon gebrek aan respect voor de dood".
Maandag 19 maart 2007
idool
en andere bedenkingen.
Heb jij het ook gezien afgelopen weekend op tv hoe mensen zich mochten voorstellen via een "portretje" van zichzelf? En is het je daarbij ook opgevallen hoe een bepaalde kandidaat zijn volle tijd heeft opgebruikt om te getuigen dat hij een echte Boedha-aanhanger is? Na zijn optreden kwam een jurylid hem nog bijstaan in haar eigen bewondering, vertellend dat zij zelf drie boedhabeelden in huis had.
Beste mensen, ik heb helemaal niets tegen Boedha en zijn leer, hoe zou ik. Ik heb hier zelf al vele mensen leren kennen die zich optrekken aan die leer. Maar toch wil ik even kwijt hoe verrast ik was toen ik die getuigenis zag ... zendtijd mogen en kunnen uittrekken voor je"geloof" en dat voor kijkend Vlaanderen terwijl wij allen slechts in een laatavondprogramma of heel vroeg op zondagmorgen iets mogen bekijken vanuit het christelijk, evangelische e.a. overtuigingen.
Maar show must go on, zeker, vooral bij Idool alhoewel ... Terwijl men overal de kruisbeelden uit publieke ruimtes probeert te weren, precies NU de paternoster terug in trek is, maar dan niet langer als gebedssnoer, maar als hip in filmclips, muziekclips, en ja, hoe langer de paternoster en hoe meer bloot als achtergrond, hoe meer effect die lijkt te hebben.
Of zit ook bij de drager diep vanbinnen een overtuiging die niet alleen van deze wereld is?
Ja, of je het nu wil of niet, boedha of christus ... geloven bepaalt voor een groot deel ons leven, ook al mag het onbewust zijn. Wel jammer dat deze symbolen via de media misbruikt worden daar waar je toch in bepaalde interviews van de dragers een mooi mens mag ontdekken.
Maandag 19 maart 2007
van harte
aan alle blogvrienden!
Maandag 19 maart 2007
lente
Deze foto straalt van lente en verlangen maar vandaag helaas her en der ondergesneeuwd.
De linten aan de boom zijn echter niet zomaar een versiering maar in sommige kringen een teken dat een ooievaar in de buurt is geweest. Terzelfdertijd gelooft men dat het aanbrengen van deze linten de boom vruchtbaarheid zal geven.
Lente, bloesems en een ooievaar: allemaal toch mooie tekenen dat er leven is na de dood!
Mocht het ons gegund worden ook straks nieuw en herboren te worden vanuit onszelf of geholpen door anderen. Laat ons genieten van het kleine en het schone; het kan soms niets anders dan een foto zijn ... al treur ik vandaag een beetje om de omgevallen paaslelies die de hagel moesten trotseren.
Maa daar is de lente!
Maandag 19 maart 2007
poëzie
DOODGAAN
JEZELF VERLATEN
EN NOOIT MEER TERUGKEREN
LAAT HET MAAR AFGELOPEN ZIJN
ALS HET AFGELOPEN IS.
Zaterdag 17 maart 2007
kiezen
Wanneer je in het huwelijk wil stappen, een relatie wil aangaan, intreden in een klooster, dan beloof je de ander meer dan alle goeds en dat meen je ook. Niets is te goed of te groot voor die éne persoon waar je zo vol van bent. Je bent bereid tot alles. Helaas moet je al zeer gauw vaststellen dat je geen liefde genoeg hebt om die te geven na die eerste dag, na die witte bruiloftsweken ... Je voelt een tekort aan en wellicht denkt de ander dat ook van zichzelf. Ook naar God toe voelt de geroepene zich al vlug leeg. Ja, in al die relaties zou er dan een reservevat moeten zitten waar je nog wat liefde en vriendschap kan aan toevoegen, maar dat is er niet tenzij u zich afvraagt waar je die batterij kan opladen, een huwelijksleven lang, de gekozen weg welke die dan ook mag zijn.
Ik hoop en bid dan voor u ook dat je deze mag vinden bij echte vrienden, ook in moeilijke dagen. Voor gelovigen zal die vraag naar aanvulling liggen in een vertrouwvol gebed zodat Hij het te kort aan liefde kan bijleggen.
Hier denk ik aan een persoon die voor een belangrijke beslissing stond en dus moest kiezen. In gedachten ging hij terug naar zijn verleden en vroeg zichzelf af wat het resultaat zou zijn van de keuze.
Kies ik voor deze of gene, kies ik voor dit of toch liever dat andere. Daarbij liet hij zijn gedachten gaan over alle mensen die hij ooit had ontmoet en vroeg zich daarbij af wie de armste was. Ineens dook de naam van een arme op in zijn geest, wat dat "arm" ook mag zijn. Dan stelde hij zich heel bewust de vraag:
"Wanneer ik voor deze keuze ga, zal ik daar die persoon mee helpen, nu, of misschien zelfs veel later?".
Ik denk dat het antwoord voor de hand ligt. Laat niet alleen je hart spreken maar wees vooral warm-hartig! Ja, laat ons barmhartig zijn voor deze "arme" in welke nood hij ook mag verkeren.
Laat ons ook in elke relatie barmhartig warmhartig zijn!
1 reactie op dit bericht
inderdaad
Inderdaad Maarten kon dit waar zijn dan was ons wereldje een paradijs