van harte

Deze foto straalt van lente en verlangen maar vandaag helaas her en der ondergesneeuwd.
De linten aan de boom zijn echter niet zomaar een versiering maar in sommige kringen een teken dat een ooievaar in de buurt is geweest. Terzelfdertijd gelooft men dat het aanbrengen van deze linten de boom vruchtbaarheid zal geven.
Lente, bloesems en een ooievaar: allemaal toch mooie tekenen dat er leven is na de dood!
Mocht het ons gegund worden ook straks nieuw en herboren te worden vanuit onszelf of geholpen door anderen. Laat ons genieten van het kleine en het schone; het kan soms niets anders dan een foto zijn ... al treur ik vandaag een beetje om de omgevallen paaslelies die de hagel moesten trotseren.
Maa daar is de lente!

Wanneer je in het huwelijk wil stappen, een relatie wil aangaan, intreden in een klooster, dan beloof je de ander meer dan alle goeds en dat meen je ook. Niets is te goed of te groot voor die éne persoon waar je zo vol van bent. Je bent bereid tot alles. Helaas moet je al zeer gauw vaststellen dat je geen liefde genoeg hebt om die te geven na die eerste dag, na die witte bruiloftsweken ... Je voelt een tekort aan en wellicht denkt de ander dat ook van zichzelf. Ook naar God toe voelt de geroepene zich al vlug leeg. Ja, in al die relaties zou er dan een reservevat moeten zitten waar je nog wat liefde en vriendschap kan aan toevoegen, maar dat is er niet tenzij u zich afvraagt waar je die batterij kan opladen, een huwelijksleven lang, de gekozen weg welke die dan ook mag zijn.
Ik hoop en bid dan voor u ook dat je deze mag vinden bij echte vrienden, ook in moeilijke dagen. Voor gelovigen zal die vraag naar aanvulling liggen in een vertrouwvol gebed zodat Hij het te kort aan liefde kan bijleggen.

Hier denk ik aan een persoon die voor een belangrijke beslissing stond en dus moest kiezen. In gedachten ging hij terug naar zijn verleden en vroeg zichzelf af wat het resultaat zou zijn van de keuze.
Kies ik voor deze of gene, kies ik voor dit of toch liever dat andere. Daarbij liet hij zijn gedachten gaan over alle mensen die hij ooit had ontmoet en vroeg zich daarbij af wie de armste was.  Ineens dook de naam van een arme op in zijn geest, wat dat "arm" ook mag zijn. Dan stelde hij zich heel bewust de vraag:
"Wanneer ik voor deze keuze ga, zal ik daar die persoon mee helpen, nu, of misschien zelfs veel later?".

Ik denk dat het antwoord voor de hand ligt. Laat niet alleen je hart spreken maar wees vooral warm-hartig! Ja, laat ons barmhartig zijn voor deze "arme" in welke nood hij ook mag verkeren.

Laat ons ook in elke relatie barmhartig warmhartig zijn!

 

aan zij die straks hun huwelijk zullen sluiten of herbevestigen op een unieke massatrouwpartij.
Dit is het resultaat en een omgekeerd effect op een oorspronkelijk NJET van een paar trouwlustigen die die een ambtenaar naar eigen keuze wilden, maar dan moest deze ten minste blank zijn!
Laat dit echter vooral geen protest-huwelijk zijn. Het moge een gelegenheid zijn om de waarde van het huwelijk in de kijker tee plaatsen en te herwaarderen. Te merken aan de opkomst is het opzet nu al geslaagd. Dat honderden mensen op deze uitnodiging zijn ingegaan getuigt dat er bij velen heel diep de honger is naar het echte en waarachtige van de huwelijkstrouw en het verlangen dat eindelijk niet langer voor zich te moeten houden in beperkte kring. Trouwen is dan ook een genade, een geschenk, gave en zelfgave waar allen mogen delen in het diepste geluk dat een mens kan overkomen en dat mag dan wel voor éénmaal in massa, zeker voor hen die het willen herbevestigen!
Proficiat!

 Geïnspireerd door een karrnavalstoet op deze zonnige zondag.
 De leider van een groep "zingende nonnen".
 Ik vrees dat binnen een enkele uren de man niet meer zo devoot zal zijn.

Bij het overlijden van koning Boudewijn stonden lange rijen mensen aan te schuiven om de overleden vorst een laatst groet te brengen. Eén van de mensen die toen geïnterviewd werd, zei dat het leek alsof iedereen in die dagen wat beter geworden was. Zoals het kwade besmettelijk kan zijn, kan het goede ook besmettelijk zijn. Besmettelijk in de goede betekenis dan. 
Het was de boodschap van de koning zoals het ook staat in de Romeinenbrief:"Overwin het kwade door het goede" - "Probeer het positieve in plaats van het negatieve te brengen".

Ligt niet voor elk van ons daar een opdracht in, zeker in deze dagen van negativisme? Mochten wij zoveel uitraling bieden zoals de koning zaliger heeft uitgestraald in al zijn eenvoud om bij deze persoon te blijven, de wereld zou er een stukje mooier op worden. Het ligt voor een groot deel aan onszelf ...

  Nee, deze keer sterven mensen hier niet van honger en dorst (tenzij naar de onlesbare dorst naar oprechte liefde), maar ik was wel verrast wat ik hier vond. Ik dacht meteen dat het een column was in een blad uit de voorbije winter anno 2006 maar niets is minder waar. Lees zelf maar:

"Met de verdwijning van God zal de wereld een daling kennen van temperatuur, een uitbarsting van geweld in de vorm van ongebreidelde erotiek en passies, een angst voor de eenzaamheid ... " Is dat alles niet zo herkenbaar, zo dicht bij de deur, ja zelfs deel van ons eigenste zelf geworden? Denken we maar eens aan de nieuw samengestelde gezinnen, aan de chatboxen zonder te spreken over allerhande clubs en datingsites met anonieme contacten 'voor even'. Het zegt in elk geval veel over de grote eenzaamheid en een zoektocht naar ware geborgenheid ook al kan een mens soms eenzaam zijn binnen een relatie. Maar goed, ik wijk hier af want het tekstfragment dateert al uit 1840! Toen schreef Dostojevski al dat "de mensen wezen geworden zijn, want zij hebben hun vader verloren, die God is. Als ze geen vader meer hebben zullen ze het koud hebben". Ja,, wat ben ik blij met een papa die er nog altijd is en ja, ik gelijk steeds meer op hem - moest ik even aan denken wanneer ik het programma op één zag. We mogen inderdaad alles aan onze papa vragen en ik betrap me erop dat ik nog vaak ingedachten tijdens een klusje naar hem roep. Zoveel spontaan vertrouwen; waaarom dan zo weinig vertrouwen in Onze Vader?! - Maar Dostojevski gaat verder in dezelfde lijn, want:" ...om zich te verwarmen zullen ze zich eerst op elkaar werpen in een soort onweerstaanbare drang naar nabijheid en liefde, in teugelloze erotiek, want omdat ze geen vader meer hebben, moeten ze nu zelf, de een voor de ander, vader proberen te zijn. Zo b reekt er een tijd aan van tomeloze erotiek, een tijd zonder God". ...

Wanneer ik dit hier neerpen zie je alles zo voor je ogen gebeuren en op vandaag hebben we daar niet veel fantasie meer voor nodig. Zelfs de soapseries, niet eens laat op de avond, tonen ons hoe het MOET. Ik kan alleen maar vaststellen zonder een standpunt in te nemen wat ons te ver zou leiden. Maar toch ben ik van mening dat we allen een beetje wees geworden zijn, elk in zijn woning voor zijn eigen pctje, verlangend naar die echte liefde, dat gebaar van tederheid en niet voor even.
Neen, die liefde en gegevenheid die één is met jezelf, ooit gegroeid uit de liefde van God via mensen die mijn ouders zijn. Die liefde wil ik proberen te bewaren ook al lokken de bekoringen zoals in een woestijn want erotiek, een scheve schaats,"een date" via teletext,  een dubbele relatie is toch "IN" ... totdat je moet vaststellen dat alles zo leeg is, zo zonder voldoening - commentaar die ik recnet nog hoorde van een zoekend iemand, verlangend naar die rust: een mens om van te houden.

Maar daarvoor moeten we terug op het spoor geraken  van een God; anders sterven we van de kou en is het  niet onze cultuur die dat beverstigt? Ben ook ik niet ergens medeplichtig? Het blijft een open vraag.