op weg

op weg

De anderen
… altijd de anderen, altijd voor de andere(n). Ik heb nooit iets van ze begrepen. Eerst vochten ze om knikkers en voetbalplaatjes, daarna om een lief en geld. “Als er maar een mooie wagen voor mijn deur staat”, hoor ik ze nog zeggen. Bovendien hebben ze meestal een partner (met een BMW) of kortom wéér anderen om ze te troosten en te ondersteunen, gemeend of geveinsd. Dat is nooit aan mij zo besteed geweest … of toch, hoe vaak was ik de pastor, het vluchthuis, de begrijpende. Maar met echte partners kan ik beduidend minder goed uit de voeten dan de anderen om mij heen. Is het wel mijn verlangen me verbonden te voelen met één enkel individu?
Is het niet zo dat ik diep vanbinnen streef naar een eenwording met iedereen? Duikt hier weer mijn altruïsme op en waarom wil ik me dan toch altijd terug, haast smachtend, hechten aan die éne, ook al is het een voorbijganger?
Let op, hier gaat het meestal om een spirituele éénwording, zich thuis mogen voelen bij de ander of is liefde ook telkens ook weer voor een groot deel eigenliefde? Misschien ligt het antwoord in het oerritme, de extase me lichamelijk met één persoon te verenigen, een sensatie die ik niet wil kwijtraken. Ja, éénmaal “aan het geheim geroken, nestelt het zich in je lichaam”. De Egyptenaren wisten dat toen al.
Maar dat ik zoveel malen zeg en schrijf, nu en vroeger dat "ik van je hou" ,vul ik dan ook anders in dan doorgaans wanneer een persoon verliefd is. Voor mij is het iets puurs, iets heel authentieks. Ja, ik wil liefhebben maar ik realiseer me dat ik mijn behoefte om de liefde te delen heel anders is dan bij de anderen om me heen.
Maar dit weet ik, ook vandaag, ZONDER LIEFDE GERAKEN WE NERGENS.
Dat ik dan toch verliefd geworden ben op jou en op jou klinkt misschien een beetje vreemd, maar gaf jij niet die liefde aan mij en de mogelijkheid jou te mogen beminnen?
Dank dat je vandaag zo intens aan me dacht en dat ik je mag liefhebben.
doordenker
Hoe hoger de aap in de boom klimt, hoe beter je zijn achterwerk ziet... Doe dus maar gewoon zoals je bent... Want een droomwereld waarin je ooit zou kunnen leven stuikt vlug in elkaar... Dan moet je soms terugvallen op "niemand"... of misschien kan je toch op die manier leven... maar anders is leuker...
NO WAY

NEEM ME NIET VOOR WAT IK BEN OF HEB... MAAR NEEM ME MET DE VRIENDSCHAP VOOR WIE IK BEN...
----NO WAY----
Ik zeg je "Jij gaat niet weg"
Ik weet van je "Jij gaat niet weg"
Er bestaat geen weg waar jij ooit zou langs kunnen gaan
Néén: "No way"
Ik leef niet zonder jou!!
Néén: NO WAY
Ik wil niet vrij zijn:
jij blijft!! Jij BLIJFT!!
Jij blijft... van me houden
En ik blijf je zeggen: "Jij gaat niet weg!!" "Nergens heen"
Er bestaat géén weg voor jou alléén,
wat we zijn er om "onze weg" te volgen!!
We vertrekken samen... soms opnieuw en opnieuw
Ik zou niet meer willen ontwaken wanneer jij er niet meer bent...
Maar ik zeg je nog es: NO WAY!!!!
gehoord

Volgende wilde ik toch even meegeven, kort en krachtig maar goed overwogen, al zal de persoon in kwestie er niet hebben bij stilgestaan. Elk woord is een uitnodiging om er dieper op in te gaan. En wat me het meest trof is het feit dat we onze vrienden inderdaad niet altijd ver en anoniem moeten gaan zoeken. Met dank aan L. voor zijn gewaardeerde bijdrage al heeft hij het niet zelf beseft; maar het getuigt van een volwassenheid, gerijpt doorheen "wroeten" zoals hij het noemt.
HET LEVEN
GAAT OM
EEN
GEZONDE
VEILIGE
VERBINDING
MET DE MENSEN
IN JE
DIRECTE OMGEVING
JE BENT PAS EEN PERSOONLIJKHEID
ALS JE IN ONAFHANKELIIJKHEID
IN RELATIE KAN TREDEN.
even bezinnen
Goede God,
vandaag wil ik eraan denken
hoe broos ik ben,
geen dag zeker van mezelf,
stof en as,
gemaakt om uiteen te vallen.
Maar in die broosheid
hebt Gij Uw adem geblazen,
opdat ik zou leven
en beeld zijn van U,
voor altijd.
Laat mij vandaag geloven,
dat ik nooit zal ten onder gaan
in onmacht, ziekte of dood,
maar dat ik door alles heen
in U kan blijven leven,
door Jezus, mijn Helper.
Amen.
Dit gebed heb ik zowat overal meegesleurd, af en toe verborgen onder andere paperassen, maar telkens fris en zo echt wanneer ik het ter hand neem om het weer een tijdlang onder mijn ogen te leggen.
leef nu
angst
opknoping
n.a. v. nog eens een openbare opknoping binnen de komende dagen heb ik nog een uitspraak genoteerd van een Nederlandse professor die destijds volgende commentaar achterliet:
"Niet alleen de opknoping van een mens maar evenzeer het filmen en verspreiden van de de moord getuigt van een buitengewoon gebrek aan respect voor de dood".
idool
van harte
lente

poëzie
DOODGAAN
JEZELF VERLATEN
EN NOOIT MEER TERUGKEREN
LAAT HET MAAR AFGELOPEN ZIJN
ALS HET AFGELOPEN IS.
kiezen

gelukwensen

benauwenis
zondagsrust
islam
voor de vrienden

halfvasten
1 reactie op dit bericht
hoihoi