MET MIJN BIJZONDERE PAASWENSEN
AAN ALLE LIEVE BLOGVRIENDEN
MAAR OOK AAN ELKE VOORBIJGANGER
DIE ME INSPIRATIE GAF
EN EEN STUK VOLDOENING EN
WAARDERING WAARDOOR DE TELLER
ONGEMERKT OVERSLOEG OP 20000.
MAAR LAAT DIT VOORAL EEN DANKBAAR GEBAAR
ZIJN VOOR ZOVEEL VRIENDSCHAP EN LIEFDE,
EN WANNEER IK ER DAN EVEN WAS VOOR JOU
ZO ONGEMERKT,
DAN IS HET DOEL HIER BEREIKT ZEKER?!
AAN U ALLEN EEN ZALIG PAASFEEST!
Maarten
respect
Erkend blijven worden als ouder blijkt cruciaal,
evenals respect krijgen voor zijn leefwijze.
Het woord "Ouder" werd hier gebruikt als vader/moeder in een proefschrift;
maar wanneer ik op deze zin botste
dacht ik ineens aan elke vader en moeder,
aan alle senioren en hoogbejaarden
of ze nu nog thuis wonen of in een rusthuis vertoeven.
Misschien nog het meest dat respect nastreven wanneer je
voorbij de kamerdeur passeert waar dementerende personen
verblijven ....
Misschien zijn of waren ze wel je vader, je moeder ...
Maar ze hoeven daarom ook niet ziek te zijn zolang
er maar dat respect is voor wie zij zijn,hoe hun leefwijze ondertussen geworden is,
ook al kunnen
sommigen misschien niet meer mee in een internetwereld
en staan we daar soms ook niet bij stil
en kwetsen wij hen daardoor ten diepste.
Op deze avond, zo voor Witte Donderdag,
vraag ik dan vergiffenis aan hen die ik
ongewild maar ten diepste
heb pijn gedaan.
liefde ontsnapt
In aansluiting op wat ik nog maar recent neerschreef onder "de anderen" wil het toeval dat mijn oog valt op een tekst die zeer nauw aansluit bij de vraag of we soms niet vaak ontsnappen aan de ware liefde. Ik laat deze tekst ook achter omdat een paar mensen hebben gereageerd met gelijkaaridige bedenkingen die ze lazen. Is dit toeval en dat allemaal in dezelfde week? Ik hoop dan ook binnenkort nog een volgende bijdrage te leveren. Alvast nu al dank aan een oplettende blogger!
Een oude tekst maar zo actueel.
HEB JE SOMS DAT VREEMD GEVOEL
DAT WARE LIEFDE JE ONTSNAPT?
Dat je er moeilijk toe komt
dit waar te maken, te beleven, en BLIJVEND te beleven?
Ligt het aan jou?
Ligt het aan de anderen? .... die anderen dus weer eens ...
Of ligt het aan de hoge eisen van de ECHTE LIEFDE?
(Durven we nog stilstaan bij die echte liefde, of worden we allen niet
meegesleurd in een instant-dating-cultuur ?)
In elk geval, die ervaring is heel confronterend.
Wie ben ik dan, dat ik zo weinig geschikt lijk
voor ware liefde? Ja, de vraag die ik eerder hier stelde wordt me zomaar voor de
voeten geworpen.
's Nachts op mijn bed zoek ik mijn zielsbeminde,
maar hoe ik ook zoek, ik vind hem niet.
Ik sta op, doorkruis de stad,
zoek op de pleinen en in de straten naar mijn zielsbeminde,
maar hoe ik ook zoek, ik vind hem niet.
...
Ik sliep, maar mijn hart was wakker.
Ik hoorde mijn lief kloppen :
doe open, mijn zuster, mijn vriendin, mijn duif, mijn mooiste!
...
Ik opende de deur voor mijn lief,
maar mijn lief was weg; verdwenen.Ik ging achter hem aan;
ik zocht hem, maa rik vond hem niet;
ik riep hem, maar hij antwoordde niet.
(o.a. uit Hooglied en BD.)
op weg
in deze Goede Week ... hoorde ik het volgende:
HET LIJDEN IS ZINLOOS GEWORDEN
OMDAT MEN NIET MEER GELOOFT
IN GOD
De anderen
… altijd de anderen, altijd voor de andere(n). Ik heb nooit iets van ze begrepen. Eerst vochten ze om knikkers en voetbalplaatjes, daarna om een lief en geld. “Als er maar een mooie wagen voor mijn deur staat”, hoor ik ze nog zeggen. Bovendien hebben ze meestal een partner (met een BMW) of kortom wéér anderen om ze te troosten en te ondersteunen, gemeend of geveinsd. Dat is nooit aan mij zo besteed geweest … of toch, hoe vaak was ik de pastor, het vluchthuis, de begrijpende. Maar met echte partners kan ik beduidend minder goed uit de voeten dan de anderen om mij heen. Is het wel mijn verlangen me verbonden te voelen met één enkel individu?
Is het niet zo dat ik diep vanbinnen streef naar een eenwording met iedereen? Duikt hier weer mijn altruïsme op en waarom wil ik me dan toch altijd terug, haast smachtend, hechten aan die éne, ook al is het een voorbijganger?
Let op, hier gaat het meestal om een spirituele éénwording, zich thuis mogen voelen bij de ander of is liefde ook telkens ook weer voor een groot deel eigenliefde? Misschien ligt het antwoord in het oerritme, de extase me lichamelijk met één persoon te verenigen, een sensatie die ik niet wil kwijtraken. Ja, éénmaal “aan het geheim geroken, nestelt het zich in je lichaam”. De Egyptenaren wisten dat toen al.
Maar dat ik zoveel malen zeg en schrijf, nu en vroeger dat "ik van je hou" ,vul ik dan ook anders in dan doorgaans wanneer een persoon verliefd is. Voor mij is het iets puurs, iets heel authentieks. Ja, ik wil liefhebben maar ik realiseer me dat ik mijn behoefte om de liefde te delen heel anders is dan bij de anderen om me heen.
Maar dit weet ik, ook vandaag, ZONDER LIEFDE GERAKEN WE NERGENS.
Dat ik dan toch verliefd geworden ben op jou en op jou klinkt misschien een beetje vreemd, maar gaf jij niet die liefde aan mij en de mogelijkheid jou te mogen beminnen?
Dank dat je vandaag zo intens aan me dacht en dat ik je mag liefhebben.
doordenker
Hoe hoger de aap in de boom klimt, hoe beter je zijn achterwerk ziet... Doe dus maar gewoon zoals je bent... Want een droomwereld waarin je ooit zou kunnen leven stuikt vlug in elkaar... Dan moet je soms terugvallen op "niemand"... of misschien kan je toch op die manier leven... maar anders is leuker...
NO WAY
NEEM ME NIET VOOR WAT IK BEN OF HEB... MAAR NEEM ME MET DE VRIENDSCHAP VOOR WIE IK BEN...
----NO WAY----
Ik zeg je "Jij gaat niet weg"
Ik weet van je "Jij gaat niet weg"
Er bestaat geen weg waar jij ooit zou langs kunnen gaan
Néén: "No way"
Ik leef niet zonder jou!!
Néén: NO WAY
Ik wil niet vrij zijn:
jij blijft!! Jij BLIJFT!!
Jij blijft... van me houden
En ik blijf je zeggen: "Jij gaat niet weg!!" "Nergens heen"
Er bestaat géén weg voor jou alléén,
wat we zijn er om "onze weg" te volgen!!
We vertrekken samen... soms opnieuw en opnieuw
Ik zou niet meer willen ontwaken wanneer jij er niet meer bent...
Maar ik zeg je nog es: NO WAY!!!!
gehoord
Volgende wilde ik toch even meegeven, kort en krachtig maar goed overwogen, al zal de persoon in kwestie er niet hebben bij stilgestaan. Elk woord is een uitnodiging om er dieper op in te gaan. En wat me het meest trof is het feit dat we onze vrienden inderdaad niet altijd ver en anoniem moeten gaan zoeken. Met dank aan L. voor zijn gewaardeerde bijdrage al heeft hij het niet zelf beseft; maar het getuigt van een volwassenheid, gerijpt doorheen "wroeten" zoals hij het noemt.
HET LEVEN
GAAT OM
EEN
GEZONDE
VEILIGE
VERBINDING
MET DE MENSEN
IN JE
DIRECTE OMGEVING
JE BENT PAS EEN PERSOONLIJKHEID
ALS JE IN ONAFHANKELIIJKHEID
IN RELATIE KAN TREDEN.
even bezinnen
Goede God,
vandaag wil ik eraan denken
hoe broos ik ben,
geen dag zeker van mezelf,
stof en as,
gemaakt om uiteen te vallen.
Maar in die broosheid
hebt Gij Uw adem geblazen,
opdat ik zou leven
en beeld zijn van U,
voor altijd.
Laat mij vandaag geloven,
dat ik nooit zal ten onder gaan
in onmacht, ziekte of dood,
maar dat ik door alles heen
in U kan blijven leven,
door Jezus, mijn Helper.
Amen.
Dit gebed heb ik zowat overal meegesleurd, af en toe verborgen onder andere paperassen, maar telkens fris en zo echt wanneer ik het ter hand neem om het weer een tijdlang onder mijn ogen te leggen.
leef nu
"WE WILLEN EEUWIG LEVEN
MAAR WE VERGETEN HET VANDAAG".
angst
Je bent wat je in je hart wilt zijn. De rest is angst.
Rene Kres
opknoping
n.a. v. nog eens een openbare opknoping binnen de komende dagen heb ik nog een uitspraak genoteerd van een Nederlandse professor die destijds volgende commentaar achterliet:
"Niet alleen de opknoping van een mens maar evenzeer het filmen en verspreiden van de de moord getuigt van een buitengewoon gebrek aan respect voor de dood".
idoolvan harte
lente
poëzie
DOODGAAN
JEZELF VERLATEN
EN NOOIT MEER TERUGKEREN
LAAT HET MAAR AFGELOPEN ZIJN
ALS HET AFGELOPEN IS.
kiezen
gelukwensen
benauweniszondagsrust
2 reacties op dit bericht
hoi hoi
geniet een beetje van pasen..
lieve groet..
wensjes
Voor jou ook maarten een heel fijn paasfeest