1 maart

Het is voor ieder die bouwt of verbouwt haast een fluitje van een cent. Gewoon goed alles vooraf uitgetekend hebben als de aannemer het al niet voor u heeft gedaan. De aansluiting is dan nog maar even een knop omdraaien. En wij vinden het allemaal heel vanzelfsprekend als we door die eenvoudige handeling zowat alles in werking kunnen stellen. Als de werken echter al één dag zijn uitgesteld verzuchten wij , en nemen meteen de telefoon om er wat spoed achter te zetten, want zo kan ook de rest van de verbouwing niet opschieten.

NIET dus in een gebedshuis in India waar men eindelijk sedert oktober 2004, en na het wachten op sponsorgeld, met heel grote vreugde vandaag het nieuws de wereld doorstuurde met volgende foto.
Ja, de electirciteitsleiding ligt er en er ze werkt!

Geen p.s. maar wel een uitdrukkelijk dank u wel God!

Eigenlijk vond ik niet direct een gepaste titel voor dit blogje, maar na even denken kwam 'danken' bij me op; want precies op Valentijn kreeg ik de rozen teruggeschonken die ik jaren terug met sommigen onder jullie heb gedeeld. Zo zie je maar dat sommige dingen gekoesterd worden; dat een eenvoudige foto - al vind ik persoonlijk nog altijd één van mijn betere foto's -, wellicht met een bijgaande tekst of tijdens een chatgesprek een begin maakte van een jarenlange mooie vriendshap.


VRIENDSCHAPSLIEFDE noemde ik dat toen heel graag.
Het schone van nu is dat deze foto een mooie bewerking kreeg die ik graag met jullie deel. Natuurlijk gaat mijn dank uit naar die persoon die me al die tijd heeft gevolgd, in goede en kwade dagen. Ja, ook dat is SeniorenNet.

ver en toch dichtbij

Zo zou ik beknopt de beleving van deze misdaadroman ,waar eens geen wapens aan te pas komen, willen aanbevelen. Ik heb de koffie laten koud worden, niet langer naar de klok gekeken en hoopte vooral dat er geen einde aan dit verhaal zou komen. Telkens duikt een nieuw personage op dat zo goed wordt getekend door de auteur dat ik dacht 'eindelijk de dader', maar moest wachten tot op het allerlaatste einde. Leest u maar met me mee! Maarten

Sandro Cellini, een voormalig rechercheur van midden vijftig die zijn baan bij de Florentijnse politie is kwijtgeraakt, is op aanraden van zijn vrouw Luisa een detectivebureautje begonnen. Op een regenachtige ochtend in november meldt zich zijn eerste klant: de treurende weduwe van een bejaarde, joodse architect. Deze vrouw gelooft niet dat haar man zelfmoord heeft gepleegd, zoals de politie denkt.

Ook voor Sandro Cellini lijdt het geen twijfel dat deze Claudio Gentileschi, overlevende van de kampen en al zijn leven lang lijdend aan depressies, zelfmoord heeft gepleegd door zich te verdrinken in de Arno. Aanvankelijk ziet Cellini het als zijn voornaamste taak de weduwe in haar rouw bij te staan. Maar wanneer hij in de stromende regen de laatste uren van Gentileschi probeert te reconstrueren, stuit hij op onverklaarbare zaken. Dan wordt in Florence een jonge Engelse studente vermist. En terwijl het water van de Arno stijgt en men moet vrezen voor een herhaling van de rampzalige overstroming van 1966, neemt Cellini"s onderzoek een nieuwe en grimmige wending en begint een race tegen de klok - en tegen het water.

Volgens de nieuwe evangelisatie die aan de gang is in India, maar o zo universeel, ook al denk ik dat sommigen onder jullie zich de wenkbrouwen zullen fronsen. En toch, we hebben vele waaarden ingeruild tegen instant.