eenvoud van de liefde

... beland, waar zijn we mee bezig wanneer we deze onder ogen krijgen?! Ik kan en mag dan ook niet nalaten deze houding zwaar aan te klagen. Ik lees met u mee: " Er is een nieuwe generatie OVERBODIGEN op komst. Wij moeten plaats maken voor het slachtoffer van een mislukte zelfmoordpoging tot verkeersslachtoffers. Er zit toekomst in deze generatie".

Alléén al het wxoord "OVERBODIGEN", al vrees ik dat die trend(zeker in woordkeuze) alleen maar zal toenemen, jammer genoeg in de negatieve zin, wanneer straks terug de debatten verder worden gezet over levensbegin en levenseinde.
Daarom deze oproep: LAAT IEDER IN ZIJN WAARDE! Anders mogen alle boeken over waarden en geluk en spirituele zinzoekers van tafel voor mijn part, want die zijn dan inderdaad overbodig indien we eerst niet handelen en er zijn voor elkaar, zeker voor diegenen die minder kansen kregen!

Op de vraag waarom ik ben wie ik ben bied ik je een poging tot antwoord, geleend uit een boek, maar jammer genoeg de waarheid waar een mens levenslang door kreeg.

"Jammer genoeg zijn enkele seconden onderbreking van de zuurstoftoevoer naar de hersenen voldoende voor een mens om zich lichtjes andersvalide door het leven te moeten wringen".

In het bijzonder aan een chatvriendin en andere mensen die zich hier kunnen herkennen; drie jaar terug voor mij ook een bevrijding.
Naar Anselm Grün:

De WARMTE van de liefde heft alle verkramptheid op. Wie ervaart dat hij - juist als hij zich vastklampt - wordt geaccepteerd en gekoesterd, overwint alle benauwenis.
Klamp je dus niet vast aan je angst, maar ga er dwars doorheen. Dan zul je op de bodem van je hart de tedere liefde voelen die jou accepteert met je angst en heel het kwellende en bedreigende karakter van jouw angst opnheft.
Ook JOUW ANGS MAG ER ZIJN!
MAAR ze wordt aangeraakt door Gods liefde, die haar verandert en opheft, een God die meer is dan "een iets", maar LIEFDE. Dat is toch zo, soulmate?

JA, dat is het al vraagt het moed en vertrouwen; volharden maar!

Geloof maakt nieuwe mensen? Soms denkt men dat geloof als een hoed is die je op of af kunt zetten: als je de hoed afzet, blijf je dezelfde mens. Hoeden zijn een kwestie van smaak, dus zou je ook kunnen zeggen dat geloof een kwestie van smaak is. maar er is veel meer dan dat. Als je de hoed van het geloof afzet, wordt je als mens anders. Als je het geloof wegneemt, zul je niet alleen een ongelovig mens hebben, een mens min geloof, maar een ander mens. We komen uit een tijd die zijn geheimen had; vele van die geheimen zijn prijs gegeven en soms ook maar goed en toch al is de onzichtbare kant vervlakt  en  lijkt er iets fundamenteels uit de mens te zijn verdwenen, moet ik dat even relativeren wanneer ik deze avond voor de mis een massa wagens zag staan, zelfs in rijen naast elkaar geparkeerd. Al gauw vroeg de éne aan de andere trouwe kerkganger of er speciale viering was. En daar raken we de kern, want dat onzichtbare liet zich vertalen in een vorm van religiositeit die alle tijden overstijgt: niets anders dan de figuur van Sint-Christoffel, die een wegwijzer is naar Christus. Want inderdaad na deze misviering werden wagens, auto's, moto's, brommers, fietsen allerhande, gewijd.  Is dat dan nog van deze tijd? Ja, meer dan ooit, want mensen beseffen dat ze aan elkaar gegeven zijn, ook in het verkeer; dat ze hun vervoermiddel hebben gekregen dankzij de inspanning van talrijke generaties. Op deze manier kan men familiebanden onderhouden, kan vlug een bezoek gebracht worden aan een zieke, kan per fiets de natuur in zijn volle glorie aanbeden worden. En te zien aan de opkomst en de diversiteit van aanwezigen werd het me ineens duidelijk dat je de hoed van het geloof inderdaad niet zomaar opzet. Ik zag zelfs een mindervalide in een self-made-wagentje! Ja, als weggebruiler kregen wij ook de vrantwoordelijkheid voor elk-ander!Dat de Heer alle weggebruikers mag zegenen op de weg naar een ander, het werk of gezin! Het heeft mijn geloof en vertrouwen weer maar eens versterkt!
Laat ons ook dankbaar zijn dat we in onze landen al die moderne middelen  mogen gebruiken als een gave en genade.

Ik heb oorlog gekend
Ik ben één geworden met de oorlog
Ik heb geroken en gevoeld,
Zelfs de dood gekoesterd
Mijn ziel is verziekt.

Ik heb oorlog gekend
Ik ben één geworden met de oorlog
Gekust en gewalst met geweerschoten
Krijsen en schreeuwen aangemoedigd.

Nu hoor ik
dat je opnieuw wil starten
Opnieuw oorlog!

Sorry, maar ...,
Hoeveel keer
Moet ik sterven
Voor je weet dat
Ik een dode ben?
Zie je niet dat maden
Reeds uiit mijn mond komen
Als ik naar jou probeer te wandelen  ...

"Fata Mondiale" of wat wat afdelingen binnen een technische school kunnen  verwezenlijken rond de problemen rond Afrika en dan nog in een uniek samenwerking tussen de afdelingen "Schilderwerken en decoratie" en "Industriële wetenschappen".  Bovenstaande tekst is maar én voorbeeld dat me ook aan inhoud heeft getroffen want inderdaad : "HOEVEEL KEER OPNIEUW OORLOG?"

Zo werden vier wenskaarten gemaakt, een boodschap van hoop, solidariteit en optimisme.

U wellicht ook al opgevallen en er u nog meer aan gestoord dan wenselijk is, maar met de intrede van de pc is een volledige mentaliteitswijziging in gang gezet. Geruisloze tikmachines worden voor een prikje verkocht, achterhaald door de pc (waar zovelen soms een hekel aan hebben wanneer dat ding niet werkt op ons bevel, maar dit voor een andere keer) ... Dus ik die dacht dat ik te laat geboren was. Maar kinderen kunnen er wel al aardig mee overweg. Kinderen leren vlug. POEP, KUT en LUL bewijzen de kunde van het toestel. Zou het een verschil gemaakt hebben indien ik geruisloos had getypt? Neen, dit is geen tikken meer, geen ruk meer aan de wagen na het belletje. De machine doet het in je plaats, geeft een electronisch seintje en zoeft geruisloos naar een volgende regel. En de kinderen gaan verder in hun eigen taal, de pc-taal, een combinatie van wat je op dat moment te binnen schiet aan letters en tekens met die verstande dat ABN niet langer is toegelaten en dan vind je in elke alinea ook wel FUCK U.
Sorry, geacht publiek.

Torenbouw: Hier hebben ze elk hun eigen betonnen doosje en tijdens de zomer en het weekend een badlaken als hun teritorium. Naast of op elkaar, ze zijn eraan gewend zich als sardientjes in een blik te gedragen. Bij regenweer; métro, boulot, dodo. Bij zonneschijn; paraderen, recreëren, masturberen.   Nu de vakantie voor de deur staat, eens anders uit de hoek komen.

Op een dinsdag, bij ons marktdag, had ik onverwacht vrij en werd ik meegenomen door een vriendin. Tussen een rek met oude kleding, want die zijn nu zo in trek op vandaag, zag ik een  korte vooroorlogse jas hangen van soepel bruin bont en met brede schouders. "Trek deze eens aan", zei mijn vriendin, die zal je fantastisch staan". Maar hij had iets wat aan een ander deed denken. Ik voelde me er ongelukkig in. Maar op dat moment riep de verkooptster dat deze me precies heel goed stond. Mismoedig liet ik mijn armen langs mijn lichaam hangen en keek ik in de spiegel. "Ja, als je er zo gaat bij staan, zei ze, wordt het natuurlijk nooit wat."
"Dan maar nooit wat" reageerde ik kortaf, en we liepen verder tot de vriendin me bij de arm nam en zei:"Het maakt veel verschil hoe je zo'n jas draagt ... GELSAGEN OF MET TROTS".

"DAT GELDT TROUWENS VOOR HET HELE LEVEN" zei ze.

Aansluitend bij de boekentip die ik hieronder meegaf kan ik niet anders om toch een paar citaten mee te geven, niet enkel en alleen als smaakmaker maar vooral omdat deze gedachten zo nauw aansluiten aan wat ik in eerdere dagen probeerde mee te geven. Je ziet waar het om mensen gaat ligt alles zo dicht bij elkaar. Ik moest ook spontaan denken aan de levenswijze die ik mocht ervaren toen ik in India mee-leefde met de armere bevolking. Ik weet nu dat een blogvriend blij zal zijn terug iets terug te vinden over India waar ik mijn hart voor een deel verloor, maar vandaag gaat het toch maar weer uiteindlijk weer eens over leven en geluk, LIEFDE, pas mogelijk in relatie.

"Leven in harmonie met de mensen om ons heen is een bron van vreugde; wil het ons goed gaan, dan hebben we allemaal een zekere mate van intimiteit en harmonie met familieleden en vrienden nodig".
Hoe tegenstrijdig met wat die verloren zoon en vader meemaken de voorbije dagen waar intimiteit moet gekocht worden en harmonie wellicht onbereikbaar is tenzij er mensen zijn die de hand uitsteken.

en... denkend aan India: " Ik verbaasde me over deze mensen, over de vreugde die ze schepten in het GEVEN ZONDER ER IETS VOOR TERUG TE VERWACHTEN; over hun vriendelijkheid jegens vreemdelingen terwijl zij gebukt gaan onder zware lasten, en over hun levenslust.
Als mens uit de'beschaafde wereld' beschik ik over meer materiële goederen en diensten dan zij ooit zouden hebben. Ik hoefde de ontberengen waarmee zij dagelijks te kampen hadden niet het hoofd te bieden, en ik kon redelijk veilig overal heen reizen waar ik wilde (wat voor ons o zo vanzelfsprekend is, zelfs de mogeliijkheid te reizen, meer dan eens per jaar voor velen hier).
Vergeleken met hen leidde ik een zeer luxe en bevoorrecht leven, (want ze zagen altijd wel ergens dat ik geld aan het wisselen was of het uitgeven voor niet alledaagse behoeften). Maar vergeleken met mij en alle andere mensen in mijn omgeving straalden zij zoveel levensgeluk uit. Waarom waren zij zo vol blijdschap? Wat maakte dat zij zo gastvrij waren ondanks hun materiële tekorten?" Integendeel bij mijn afreis kreeg ik nog van allerhande dingen toegestopt, recht van hun muur gehaald, het kostbaarste eerst dat ze al lang koesterden.!
En die levensvreugde, beste ... Ik weet het nog, ik was al drie weken terug aan het werk toen her en der een secretaresse me vroeg waarom ik er zo stralend uitzag. Ik heb maar één antwoord, hun geluk ondanks al hun miserie had bezit van me genomen.
Ik wens jullie allen dat beetje geluk en die intense vreugde in relatie met mensen en in kleine dingen.

Beste, gisteren niet kunnen langskomen wat niet belet dat de gedachte me blijft achtervolgen hoe het toch mogelijk is in deze moderne wereld, in dit landje wat ons lijkt alles te kunnen bieden, er toch mensen uit de boot vallen en toevlucht moeten zoeken in een leven waar ze niet echt zelf hebben voor gekozen. NEEN! Het is niet hun schuld, toch niet over die paar mensen waar ik het recent over had, en evenmin over een jongere waar ik maanden terug aandacht heb geprobeerd te geven en te vragen. Het beste wat ik toen kon doen was LUISTEREN, uren lang naar een lijdensverhaal van niet-gewenst-zijn, ronddolend en toch telkens met de hoop ergens een anker uit te kunnen gooien.

"Mijn God, blijf ons nabij in ons zoeken naar evenwicht tussen nabijheid en afstand. Leer ons steeds meer naar U terug te keren. Verfijn ons aanvoelen. Laat uw Geest ons begeleiden, zodat ons gelaat open en helder wordt, aanspreekbaar voor anderen, in het bijzonder VOOR HEN DI E TROOST ZOEKEN OMDAT ZE DE BAND VAN HET LEVEN NIET WILLEN VERLIEZEN. Laat ons
met een open blik kijken in onze straat, bij onze familie, op ons werk, tijdens onze engagementen.
LAAT ONS STEEDS OPNIEUW BESEFFEN DAT EEN ANDER KUNNEN TROOSTEN EEN ECHTE GENADE IS".

Beste blogvriend,
Een leven vol mislukkingen aan de buitenkant kan binnen diep en rijk zijn. Een uitwendig geslaagd leven kan povertjes en ontstellend arm zijn van binnen. In he t leven gaat het eigenlijk alleen maar om HET HART, om LIEFDE en TOEWIJDING en ECHTE WARMTE.
Maar naast deze mooie gedachten die je soms echt kunt ontmoeten in deze deemoedige mensen kunnen we er niet naast kijken dat we de verdomde plicht hebben een leven dat zowel vanbinnen als vanbuiten gekwets is en zo pover op te richten en dat SAMEN in vertrouwen door in de eerste plaats te zorgen voor WARME NABIJHEID, ons vertrouwen, hun vertrouwen waardig!
Moge dit aan aanzet ziijn om er een vruchtbare week van te maken in het besef hoe goed we het hebben.
Maarten