doordenkertje

In het bijzonder aan een chatvriendin en andere mensen die zich hier kunnen herkennen; drie jaar terug voor mij ook een bevrijding.
Naar Anselm Grün:

De WARMTE van de liefde heft alle verkramptheid op. Wie ervaart dat hij - juist als hij zich vastklampt - wordt geaccepteerd en gekoesterd, overwint alle benauwenis.
Klamp je dus niet vast aan je angst, maar ga er dwars doorheen. Dan zul je op de bodem van je hart de tedere liefde voelen die jou accepteert met je angst en heel het kwellende en bedreigende karakter van jouw angst opnheft.
Ook JOUW ANGS MAG ER ZIJN!
MAAR ze wordt aangeraakt door Gods liefde, die haar verandert en opheft, een God die meer is dan "een iets", maar LIEFDE. Dat is toch zo, soulmate?

JA, dat is het al vraagt het moed en vertrouwen; volharden maar!

Geloof maakt nieuwe mensen? Soms denkt men dat geloof als een hoed is die je op of af kunt zetten: als je de hoed afzet, blijf je dezelfde mens. Hoeden zijn een kwestie van smaak, dus zou je ook kunnen zeggen dat geloof een kwestie van smaak is. maar er is veel meer dan dat. Als je de hoed van het geloof afzet, wordt je als mens anders. Als je het geloof wegneemt, zul je niet alleen een ongelovig mens hebben, een mens min geloof, maar een ander mens. We komen uit een tijd die zijn geheimen had; vele van die geheimen zijn prijs gegeven en soms ook maar goed en toch al is de onzichtbare kant vervlakt  en  lijkt er iets fundamenteels uit de mens te zijn verdwenen, moet ik dat even relativeren wanneer ik deze avond voor de mis een massa wagens zag staan, zelfs in rijen naast elkaar geparkeerd. Al gauw vroeg de éne aan de andere trouwe kerkganger of er speciale viering was. En daar raken we de kern, want dat onzichtbare liet zich vertalen in een vorm van religiositeit die alle tijden overstijgt: niets anders dan de figuur van Sint-Christoffel, die een wegwijzer is naar Christus. Want inderdaad na deze misviering werden wagens, auto's, moto's, brommers, fietsen allerhande, gewijd.  Is dat dan nog van deze tijd? Ja, meer dan ooit, want mensen beseffen dat ze aan elkaar gegeven zijn, ook in het verkeer; dat ze hun vervoermiddel hebben gekregen dankzij de inspanning van talrijke generaties. Op deze manier kan men familiebanden onderhouden, kan vlug een bezoek gebracht worden aan een zieke, kan per fiets de natuur in zijn volle glorie aanbeden worden. En te zien aan de opkomst en de diversiteit van aanwezigen werd het me ineens duidelijk dat je de hoed van het geloof inderdaad niet zomaar opzet. Ik zag zelfs een mindervalide in een self-made-wagentje! Ja, als weggebruiler kregen wij ook de vrantwoordelijkheid voor elk-ander!Dat de Heer alle weggebruikers mag zegenen op de weg naar een ander, het werk of gezin! Het heeft mijn geloof en vertrouwen weer maar eens versterkt!
Laat ons ook dankbaar zijn dat we in onze landen al die moderne middelen  mogen gebruiken als een gave en genade.

Ik heb oorlog gekend
Ik ben één geworden met de oorlog
Ik heb geroken en gevoeld,
Zelfs de dood gekoesterd
Mijn ziel is verziekt.

Ik heb oorlog gekend
Ik ben één geworden met de oorlog
Gekust en gewalst met geweerschoten
Krijsen en schreeuwen aangemoedigd.

Nu hoor ik
dat je opnieuw wil starten
Opnieuw oorlog!

Sorry, maar ...,
Hoeveel keer
Moet ik sterven
Voor je weet dat
Ik een dode ben?
Zie je niet dat maden
Reeds uiit mijn mond komen
Als ik naar jou probeer te wandelen  ...

"Fata Mondiale" of wat wat afdelingen binnen een technische school kunnen  verwezenlijken rond de problemen rond Afrika en dan nog in een uniek samenwerking tussen de afdelingen "Schilderwerken en decoratie" en "Industriële wetenschappen".  Bovenstaande tekst is maar én voorbeeld dat me ook aan inhoud heeft getroffen want inderdaad : "HOEVEEL KEER OPNIEUW OORLOG?"

Zo werden vier wenskaarten gemaakt, een boodschap van hoop, solidariteit en optimisme.

U wellicht ook al opgevallen en er u nog meer aan gestoord dan wenselijk is, maar met de intrede van de pc is een volledige mentaliteitswijziging in gang gezet. Geruisloze tikmachines worden voor een prikje verkocht, achterhaald door de pc (waar zovelen soms een hekel aan hebben wanneer dat ding niet werkt op ons bevel, maar dit voor een andere keer) ... Dus ik die dacht dat ik te laat geboren was. Maar kinderen kunnen er wel al aardig mee overweg. Kinderen leren vlug. POEP, KUT en LUL bewijzen de kunde van het toestel. Zou het een verschil gemaakt hebben indien ik geruisloos had getypt? Neen, dit is geen tikken meer, geen ruk meer aan de wagen na het belletje. De machine doet het in je plaats, geeft een electronisch seintje en zoeft geruisloos naar een volgende regel. En de kinderen gaan verder in hun eigen taal, de pc-taal, een combinatie van wat je op dat moment te binnen schiet aan letters en tekens met die verstande dat ABN niet langer is toegelaten en dan vind je in elke alinea ook wel FUCK U.
Sorry, geacht publiek.

Torenbouw: Hier hebben ze elk hun eigen betonnen doosje en tijdens de zomer en het weekend een badlaken als hun teritorium. Naast of op elkaar, ze zijn eraan gewend zich als sardientjes in een blik te gedragen. Bij regenweer; métro, boulot, dodo. Bij zonneschijn; paraderen, recreëren, masturberen.   Nu de vakantie voor de deur staat, eens anders uit de hoek komen.

Op een dinsdag, bij ons marktdag, had ik onverwacht vrij en werd ik meegenomen door een vriendin. Tussen een rek met oude kleding, want die zijn nu zo in trek op vandaag, zag ik een  korte vooroorlogse jas hangen van soepel bruin bont en met brede schouders. "Trek deze eens aan", zei mijn vriendin, die zal je fantastisch staan". Maar hij had iets wat aan een ander deed denken. Ik voelde me er ongelukkig in. Maar op dat moment riep de verkooptster dat deze me precies heel goed stond. Mismoedig liet ik mijn armen langs mijn lichaam hangen en keek ik in de spiegel. "Ja, als je er zo gaat bij staan, zei ze, wordt het natuurlijk nooit wat."
"Dan maar nooit wat" reageerde ik kortaf, en we liepen verder tot de vriendin me bij de arm nam en zei:"Het maakt veel verschil hoe je zo'n jas draagt ... GELSAGEN OF MET TROTS".

"DAT GELDT TROUWENS VOOR HET HELE LEVEN" zei ze.

Aansluitend bij de boekentip die ik hieronder meegaf kan ik niet anders om toch een paar citaten mee te geven, niet enkel en alleen als smaakmaker maar vooral omdat deze gedachten zo nauw aansluiten aan wat ik in eerdere dagen probeerde mee te geven. Je ziet waar het om mensen gaat ligt alles zo dicht bij elkaar. Ik moest ook spontaan denken aan de levenswijze die ik mocht ervaren toen ik in India mee-leefde met de armere bevolking. Ik weet nu dat een blogvriend blij zal zijn terug iets terug te vinden over India waar ik mijn hart voor een deel verloor, maar vandaag gaat het toch maar weer uiteindlijk weer eens over leven en geluk, LIEFDE, pas mogelijk in relatie.

"Leven in harmonie met de mensen om ons heen is een bron van vreugde; wil het ons goed gaan, dan hebben we allemaal een zekere mate van intimiteit en harmonie met familieleden en vrienden nodig".
Hoe tegenstrijdig met wat die verloren zoon en vader meemaken de voorbije dagen waar intimiteit moet gekocht worden en harmonie wellicht onbereikbaar is tenzij er mensen zijn die de hand uitsteken.

en... denkend aan India: " Ik verbaasde me over deze mensen, over de vreugde die ze schepten in het GEVEN ZONDER ER IETS VOOR TERUG TE VERWACHTEN; over hun vriendelijkheid jegens vreemdelingen terwijl zij gebukt gaan onder zware lasten, en over hun levenslust.
Als mens uit de'beschaafde wereld' beschik ik over meer materiële goederen en diensten dan zij ooit zouden hebben. Ik hoefde de ontberengen waarmee zij dagelijks te kampen hadden niet het hoofd te bieden, en ik kon redelijk veilig overal heen reizen waar ik wilde (wat voor ons o zo vanzelfsprekend is, zelfs de mogeliijkheid te reizen, meer dan eens per jaar voor velen hier).
Vergeleken met hen leidde ik een zeer luxe en bevoorrecht leven, (want ze zagen altijd wel ergens dat ik geld aan het wisselen was of het uitgeven voor niet alledaagse behoeften). Maar vergeleken met mij en alle andere mensen in mijn omgeving straalden zij zoveel levensgeluk uit. Waarom waren zij zo vol blijdschap? Wat maakte dat zij zo gastvrij waren ondanks hun materiële tekorten?" Integendeel bij mijn afreis kreeg ik nog van allerhande dingen toegestopt, recht van hun muur gehaald, het kostbaarste eerst dat ze al lang koesterden.!
En die levensvreugde, beste ... Ik weet het nog, ik was al drie weken terug aan het werk toen her en der een secretaresse me vroeg waarom ik er zo stralend uitzag. Ik heb maar één antwoord, hun geluk ondanks al hun miserie had bezit van me genomen.
Ik wens jullie allen dat beetje geluk en die intense vreugde in relatie met mensen en in kleine dingen.

Beste, gisteren niet kunnen langskomen wat niet belet dat de gedachte me blijft achtervolgen hoe het toch mogelijk is in deze moderne wereld, in dit landje wat ons lijkt alles te kunnen bieden, er toch mensen uit de boot vallen en toevlucht moeten zoeken in een leven waar ze niet echt zelf hebben voor gekozen. NEEN! Het is niet hun schuld, toch niet over die paar mensen waar ik het recent over had, en evenmin over een jongere waar ik maanden terug aandacht heb geprobeerd te geven en te vragen. Het beste wat ik toen kon doen was LUISTEREN, uren lang naar een lijdensverhaal van niet-gewenst-zijn, ronddolend en toch telkens met de hoop ergens een anker uit te kunnen gooien.

"Mijn God, blijf ons nabij in ons zoeken naar evenwicht tussen nabijheid en afstand. Leer ons steeds meer naar U terug te keren. Verfijn ons aanvoelen. Laat uw Geest ons begeleiden, zodat ons gelaat open en helder wordt, aanspreekbaar voor anderen, in het bijzonder VOOR HEN DI E TROOST ZOEKEN OMDAT ZE DE BAND VAN HET LEVEN NIET WILLEN VERLIEZEN. Laat ons
met een open blik kijken in onze straat, bij onze familie, op ons werk, tijdens onze engagementen.
LAAT ONS STEEDS OPNIEUW BESEFFEN DAT EEN ANDER KUNNEN TROOSTEN EEN ECHTE GENADE IS".

Beste blogvriend,
Een leven vol mislukkingen aan de buitenkant kan binnen diep en rijk zijn. Een uitwendig geslaagd leven kan povertjes en ontstellend arm zijn van binnen. In he t leven gaat het eigenlijk alleen maar om HET HART, om LIEFDE en TOEWIJDING en ECHTE WARMTE.
Maar naast deze mooie gedachten die je soms echt kunt ontmoeten in deze deemoedige mensen kunnen we er niet naast kijken dat we de verdomde plicht hebben een leven dat zowel vanbinnen als vanbuiten gekwets is en zo pover op te richten en dat SAMEN in vertrouwen door in de eerste plaats te zorgen voor WARME NABIJHEID, ons vertrouwen, hun vertrouwen waardig!
Moge dit aan aanzet ziijn om er een vruchtbare week van te maken in het besef hoe goed we het hebben.
Maarten

Er zijn niet zoveel bedrijven meer waar nog wordt stiil gestaan bij de patroonheilige of de beschermfiguur van de instelling waar men werkt, als er in deze postmoderne wereld wel nog zulke figuren te vinden zijn, laat staan er een paar uren tot een dag wordt voor uitgetrokken. En toch hebben bepaalde figuren een grotere aantrekkingskracht om het wat oneerbiedig te zeggen. Maar wanneer het gaat om het Heilig Hart kan zelfs menig bedrijfsleider daar niet langer omheen. Zo heb ik zelf talrijke jaren het Heilig-Hartfeest mogen helpen voorbereiden (er moest toch gezorgd worden voor een receptie - want men kwam maar naar de mis als er ook een receptie volgde; er werd gezorgd voor een gelegenheidskoor - ook al een kans om terug te leren zingen-, maar het verzorgen van een Eucharistieviering was toch wel hét moment ook al kon niet iedereen aanwezig zijn, maar dan werd wel gezorgd dat deze kon uitgezonden worden via radiodistributie. Er was telkens dat dubbelgevoel van "moeten 'ze' dat nog wel doen" en het feit dat er toch zovelen mogelijk aanwezig waren al kan ik niet ontkennen dat vooral de receptie een aanzienlijke toeloop kende, maar is dit niet juist het eigene van een FEEST, eens kunnen samen zijn rond wat ons bindt op de werkvloer.
Er zijn ook nog zo weinig mensen beschkbaar om dat feest mee te maken want elk jaar moet er met minder mensen gepresteerd worden op de werkvloer en dan kan men het niet kwalijk nemen dat het werk gewoon verder moet gaan ook al betreuren velen dat ze de Mis niet kunnen bijwonen. Laat ons hopen dat bedrijven, scholen, ziekenhuizen toch nog ergens een tijdstip vinden om ééns per jaar dankbaar te zijn in geloof en vertrouwen. Want ook al roept men soms naar de afschaffingvan dit feest, ook elk jaar opnieuw tegen de datum van het feest gaan stemmen op dit feest zeker nooit af te schaffen, want "het is het enige wat we nog hebben" klinkt het dan ... uit vele monden want het gaat in het diepste van elke werknemer om het HART!

Met dank voor de foto aan Peter1925!

Ja, ongelooflijk maar waar, de teller slaat zomaar over op 25.000!
Zonder ambitie gestart op 23.05.2005 zag ik toen bij anderen een onmogelijk getal wanneer ik tellers zag van boven de 10.000, laat staan 20.000; maar dag na dag - soms met vallen en opstaan, en denkend aan opgeven -  vooral mede dank zij de positieve of toch opbouwende commentaren van mensen die ondertussen blogVRIENDEN geworden zijn, ook van mensen die zich herkennen en me verder willen zien groeien in deze, staat hier aan de linkerzijde het mooie getal 25.000. In verkiezingstijd zou men zeggen: "Dat moet je verdienen". Ik hoop dat ik jullie vertrouwen waard was en dat ik in al die tijd er even mocht zijn voor deze of gene. Ik merk dat ik in al die tijd ook geëvolueerd ben van een blog dat eerder op mezelf en mijn werk- en leefsituatie was gericht naar een wereld waar ik zoveel mogelijk er probeer te zijn voor anderen, gedragen op het thema van liefde, vriendschap en geloof, ook al zal elk blog een stuk eigenliefde in zich dragen, maar ik denk dat dit bij de meesten zo is, elk naar zijn gaven en talenten.
DANK aan degenen die ik hier leeerde kennen, maar eveneens dank aan die mensen die vanuit onverwachte hoek en soms anoniem bij me binnenliepen. Misschien deed dit nog het meeste deugd!
Van harte,
Maarten

Er zijn zo vele mensen die verlangen naar troost. Ze willen gehoord en gezien worden op de eenzame weg die ze gaan. Ze hunkeren met heel hun wezen naar nabijheid. Doen daarvoor soms de meest onmogelijke dingen zoals hun lichaam verkopen voor wat geld. Ik denk hier nu heel concreet aan een jongen van zestien, verlaten door ouders en familie, die uit noodzaak naar Nederland is getrokken en straks naar Canada, wetende dat zijn mooi lichaam geld waard is voor deze fotosessies maar dat hij zo nodig heeft om te overleven. Eigenlijk het trieste einde van een iemand die nooit echte liefdvolle nabijheid heeft gekend ... pijnlijk zo een mensen niet te kunnen tegenhouden. Wat kunnen wij dan als christen doen? Soms heel weinig, zelfs niets.
Mensen die zich zo eenzaam voelen ervaren afstand en creëren op zich dan weer afstand naar anderen toe, voelen zich niet begrepen in hun isolement, een isolement dat in dit geval alleen maar zal versterkt worden.
Ik las eerder dat "vroeger een kaarsje branden bij een Mariabeeld voor sommigen echt een troost als ondersteuning van hun gebed was. Maar waar zijn de kruisbeelden en Mariabeelden die ons verwijzen naar de Heer en Maria", vraagt Anita Galle zich terecht af. Hoe dan nabij kunnen zijn? Wat maakt ons bang echt nabij te zijn? De angst waarover ik gisteren en voorbije dagen al had misschien? Waarom zijn onze contacten niet directer, spontaner, met een echte openheid op de ander of hebben we geleerd eigenliefde boven de liefde tot een ander te verheffen? Want nabijheid en liefde kunnen heel dicht bij elkaar gaan liggen en dan rijst naast het dankbare om troostend elkaar nabij te zijn ook het risico van de kwetsbaarheid. Misschien nog het meest onze eigen hunker naar troost en nabijheid. Alléén al door deze woorden neer te pennen afgestraft te worden omdat ik onbewust beland in het hoofdthema doorheen alles "vriendschap en liefde als sleutel", heel sterk mee-denkend aan die jonge mens, ook aan die schilder waarover ik het gisteren had.
Ik weet dat je niet onophoudelijk en door iedereen kunt laten raken. Daarom zijn deze woorden dan ook zo mooi tot slot: "Laat ons ECHT durven bidden voor die mensen tot onze Vader in het verborgene, en die Vader in het verborgene zal ons gebed aanhoren".