Veronica komt in de Bijbel niet voor maar als personage in de kruisweg wel echt aanwezig al troosteres van de bedroefden ... waar heb ik laatste nog gehoord als eretitel maar dan voor Onzelievevrouw! Wat ik wil duidelijk maken is dat wanneer Veronica het zweet en bloed van het gezicht van Jezus afdroogt tijdens zijn weg naar Calvarie, deze doek een afdruk zal achterlaten en dat voor altijd.
Spontaan heeft iedereen afkeer van geslagen en bespotte mensen.We maken er ons liever niet aan vuil. Zeker gaan we het niet opnemen voor een veroordeelde. Wat zouden de mensen wel denken? Veronica is anders! Ze weet wat lijden is. Het is niet genoeg om te klagen, er moet daadwerkelijk geholpen worden. Dagelijks brengt de T.V. miljoenen mensen in beeld die getroffen worden door honger, armoede, oorlog. Het is zo gemakkelijk hen te beklagen, maar er naar toe gaan, het zweet afdrogen wanneer een uitgeput mens voor je deur staat en aanklopt ... en dan zien dat die handdoek vuil is, dat hij dus de sporen achterlaat zal niet meer uitgewist worden oook al is hij uitgewassen, want éénmaal je die mens hebt aangetrokken, blijft hij er voor altijd, misshien maar in de geest. Mede met jullie heb ook ik  mensen als deze ontmoet en we weten dat het een "last" kan worden want vroeg of laat komt die afdruk terug.  Via tv kan het nog ver van je bed zijn en kan je het nog "goed maken" met een storting, maar waneer je iemand hebt binnengelaten met al zijn misère; wanneer je dan nog iets kunt doen voor hem in wederzijds dienstverband zodat hij voelt dat hij mens is met zijn gaven, dat hij er zelfs zeer fier over is en lijkt te glunderen alsof dat niet meer bestond, dan weet je ook dat je even Veronica mocht zijn. Wanneer je dan aan een mens in miserie nog een taak toevertrouwt zoals tuinieren of een tuinhuis schilderen ... EN iedereen kan het zien .. dan komen al gauw de woorden terug: Durft hij hem wel te vertrouwen? Hij ziet er zo sjofel uit ...
Maar wanneer je die mens een echte kans geeft en ziet hoe hij zijn handen echt uit de mouwen steekt, dan  ben ik degene die  een beetje verlegen sta toe te kijken, want ik heb die gave niet! Alleen de gave van het woorden en letters.
Wanneer deze gekwetste mens dan ineens je huis verlaat, woordeloos, al dan niet met een afgewerkte taak, dan blijft die doek bij je ingeprent. Deze mens zal je bijblijven en dit voor altijd, ook al zal je hem nooit meer zien. Dat is wat zovele Veronica's proberen te doen, heel concreet!
... Toch hoop ik mijn schilder terug te zien voor de verdere afwerking.

Er is nooit meer gezongen

         over liefde en broederlijkheid

         dan in onze tijd.

         Maar iedere dag

         worden wij een illusie rijker :

         aanslagen, moorden, aanrandingen,

         kapingen en oorlogen vullen de kranten.

         Men zegt : men vindt altijd een stok

         om een hond te slaan.

         Ook Jezus heeft die waarheid

         aan de lijve ondervonden.

         V¢¢r Hem en n… Hem ook talloze mensen.

         De goedheid van velen

         is slechts een laagje vernis :

         krapt men het af

         men vindt de echte mens,

         met zijn jaloersheid en haat,

         zijn overdraagzaamheid en wraakgevoelens.

 

         Wat de leiders van het Joodse volk

         Jezus aandeden, doen de mensen nog :

         we zullen het hem betaald zetten !

Het hoogtepunt: Eucharistieviering in de basiliek heeft een grote indruk nagelaten bij allen.
Voor een uitgebreid reisverhaal, surf maar eens naar derze site:
http://www.pixagogo.be/9841784631

Goede vrienden,

Wanneer u me een paar dagen moet missen via blogland dan is dit omdat ik in die tijd te Kevelaer ben. Wie wil meegenieten of er een voorsmaak van kan krijgen kan best eens naar deze sites surfen.
Tot ziens,
Maarten

Beste mensen,

wat ik had gehoopt en eerder had geschreven  deel ik hier met intense vreugde mee; het is dan ook geschreven uit het vuistje met een traan van vreugde en geluk, vol emotie maar heel oprecht en zeer dankbaar, want gisteren in de namiddag werd de titel "doctor in de psychologie" toegekend aan mijn lieve zus. Bij deze nog eens mijn gemeende gelukwensen, Lieve!!!

Dag allemaal,

Na een emotionele namiddag van verdediging proefschrift rond "mensen in armoede over ouderschap" waarbij Lieve zich goed uit de slag wist te trekken, al waren de vragen niet gering - soms een duurtijd van 10 minuten- heeft de jury(allemaal in toga - vier professoren en één voorzitter - beslist dat Lieve alle proeven had doorstaan en ze nu de titel van "doctor in de psychologie" mag dragen.

Het was vooral voor mijn ouders bijzonder emotioneel, zeker voor vader die nooit zijn emoties laat zien, maar deze keer wel wanneer hij haar in zijn armen sloot, een beeld dat ik nooit zal vergeten.

Na 8 jaar van studiewerk mocht het werken rond kansarmoede en opvoeding uiteindelijk beloond worden. Het mooie was dat bij de inleiding Lieve door een paar professoren gelauwerd werd voor haar eenvoud en accuraatheid. Inderdaad lagen daar een paar werken op tafel -ik wist van 1 groot en een minder, maar het blijken er ondertussen vier te zijn (ook dat getuigt van haar bescheidenheid) en dat wou de professor eens duidelijk zeggen voor de volle zaal "anders zal ze het nooit horen en beseffen" ...

De vragen waren zeker niet van de poes; profs hebben hun vraag wel op een blaadje staan maar dan moet je maar antwoorden op de man/vrouw af uit die jarenlange kennis en kunde. Er zat een vraag bij waarbij mijn pa "over de bank wou springen om naar de vraagsteller te lopen" zoals hij achteraf zegde, want inderdaad wanneer je altijd hebt gewerkt rond kansarmoede en dan de vraag stellen of dat nu zoveel belangrijker is dan andere vormen van armoede ... Je zou van minder. Wij zaten dan ook af en toe met ingehouden adem te luisteren en te kijken naar haar manier van antwoorden.

Het sierde haar volgens de professoren dat dit proefschrift een geheel ander invalshoek had dan wat normaal in wetenschappelijk werk wordt afgegeven, nl. de betrokkenheid met de deelnemers en niet enkel en allen OVER die mensen. Wil je er alles over lezen, dan verschijnt het binnenkort ook op internet.

Het was al bij al een bewogen namiddag en de ontlading volgde dan ook wanneer het "vonnis" werd gelezen met een minutendurend aplaus. Daarna volgde nog het dankwoord van Lieve waarachter de gelukwensen in ontvangst werden genomen tijdens een receptie in zelfde stijl - door armen met Oxamproducten.

Welgemeende groet,

Maarten