VRIENDSCHAP IS DE MOOISTE LIEFDE DIE ER IS

Donderdag 31 mei 2007

Kevelaer

Ziezo beste mensen, ik ben terug thuis van een bijzonder mooie bedevaert naar het Duitse Genadeoord Kevelaer, voor ons bijna of helemaal niet gekend. Wie echter de links heeft gezien hieronder zal ook al zin gekregen hebben erheen te gaan en dat terecht. Zelfs al mocht je niet als bedevaarder gaan maar er toevallig als toerist voorbijrijden, dan weet ik zeker dat je er graag enkele dagen zult willen vertoeven in de rust, de schoonheid, de kunst van dit kleine stadje... Maar helemaal zeker ben ik wanneer je net als ik één van de vele kapellen binnenstapt. Ik zal hier dan ook niet méér van je tijd nemen om Kevelaer voor te stellen want daarvoor moet je echt eens gaan googelen op "Kevelaer".
Maar eigenlijk kwam ik, zoals jaarlijks meer dan 1 miljoen mensen, er op bedevaart, om stil te worden, te bidden, samen met duizenden de Eucharistie te vieren in die wondermooie basiliek. We gingen met een groep de kruisweg op een nieuwe maar hartversterkende manier ... We kregen vergeving en schonken die aan de ander. Doen we dan nog kwaad? Hoe vlug maken we een verwijt, verdenken we iemand, spreken we over een ander ... soms te laat. Eigelijk wou ik hier vandaag gewoon niets meer dan een gebed achterlaten en een foto, maar pas thuis wil ik delen van de goedheid, ook van mensen zomaar aan elkaar gegeven in een paar dagen, voorheen onbekenden maar zo één in en door het geloof via Maria, of ze nu de naam van Lourdes, Fatima of Kevlaer of Dadizele draagt. Mag ik dan morgen mijn bezinning verderzetten?
Dank dat ik dit mocht meemaken, dat ik mocht thuiskomen bij Onze-Lieve-Vrouw.
Tot zo!

Geschreven door maarten om 18:46 Stuur door Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Dinsdag 29 mei 2007

KEVELAER

Goede vrienden,

Wanneer u me een paar dagen moet missen via blogland dan is dit omdat ik in die tijd te Kevelaer ben. Wie wil meegenieten of er een voorsmaak van kan krijgen kan best eens naar deze sites surfen.
Tot ziens,
Maarten

In bijlage adressen van videoclips over Kevelaer om te bekijken of te downloaden.

http://www.wallfahrt-kevelaer.de/_upload/nl_6.mpg
http://www.wallfahrt-kevelaer.de/_upload/nl_4.mpg

http://www.wallfahrt-kevelaer.de/_upload/nl_2.mpg

http://www.wallfahrt-kevelaer.de/_upload/nl_7.mpg
http://www.wallfahrt-kevelaer.de/_upload/nl_8.mpg

http://www.wallfahrt-kevelaer.de/_upload/nl_1.mpg
http://www.wallfahrt-kevelaer.de/_upload/nl_5.mpg

Geschreven door maarten om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 28 mei 2007

wij hebben

een probleem ... Ja, zopas een artikel gepleegd over 'gesloten deuren' en dan lees ik de uitspraak van Mgr. Van den Berghe: "Zo is het goed dat wij bekennen dat ook voor ons de vreemde een probleem kan vormen"; hoe aansluitend wat ikzelf daarnet neerschreef.
De bisschop nodigt ons dan ook uit onze angst onder ogen te zien, zeker de angst tegenover de migrant, zeg maar de vreemdeling. Want migratie, aldus de bisschop, is een mensenrecht en de Bijbel zit vol migratieverhalen, van Abraham tot Jozef of Maria. In feite is iedere christen een migrant, want een mens-op-weg. Zou het geloof dat wij hie r op aarde geen blijvende woonst hebben, maar kunnen uitzien naar een ander vaderland, ons niet kunnen helpen loskomen van de bekoring om alles wat we hier bezitten op een absolute manier te verdedigen tegenover hen die wij aanvoelen als indringers?
ALS WIJ ALS CHRISTENEN DE MOND VOL HEBBEN VAN SOLIDARITEIT, MOETEN WE OOK BEREID ZIJN OMWILLE VAN DIE SOLIDARITEIT ARMER TE WORDEN.
RIJKER VAN GEEST WELLICHT MAAR ARMER IN DE PORTEMONNEE.

Geschreven door maarten om 11:13 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 28 mei 2007

deuren openen

Beste,

Wellicht heb je het ook al gemerkt in je omgeving of heb je het voor jezelf al gedaan ... Velen sluiten hun deur goed af, vergrendelen de poort en liefst op meer dan één manier. Zomaar bij iemand binnenstappen is niet meer vanzelfsprekend. Maar waarom is onze deur op slot? ANGST! Angst voor het onbekende of voor de onbekende, voor de indringer. Misschien is er ondertussen ook zo een klimaat geschapen waardoor ons hart op slot is, uit angst dat men ons binnenste zou raken of kwetsen, al denk ik eerder dat er naast die angst ook het gevoel gaat overheersen dat we niet langer willen dat wij ons hart openstellen voor de vraag van de ander, de vraag naar begrip, naar meededogen, want eens dat je je hart hebt opengesteld voor die andere is de kans groot dat je zijn problemen toelaat, soms ook zijn verlatenheid zoals ik het heel recent meemaakte, en dan volgt algauw de volgende stap: je kan niet langer je hart op slot laten, en zo open je je huis, letterlijk om die persoon te ontvangen en te luisteren in vertrouwen, ook al kan er soms een stuk eigenliefde in schuilen.
De deur openen voor anderen is van groot belang, zowel de materiële gastvrijheid(een bede ter beschikking stellen) als de psychologische, je geweten en je geest openen (en dit 'per toeval' op deze tweede Sinksen) voor anderen, die gebroken jongere of die oudere die nooit een warm nest heeft gekend en op de dool is. Maar ook voor kinderen is het van wezenlijk belang te zien dat hun ouders gastvrije mensen zijn. Wat laatste betreft is er genoeg leed in ons landje.
Ik weet dat we in een tijd leven waar we bevreesd zijn voor elke onbekende en aan de andere kant er alles proberen aan te doen een SAMEN te creëren.
We zouden moeten gelovendat in elke jongere, in elke man of vrouw die in wanhoop leeft, Jezus zelf voor onze deur staat. En je zult zien hoe elke bezoeker, zelfs hij die je niet hebt uitgenodigd of die geen heilige is, de sfeer verandert. Want in Jezus' naam iemand opnemen, wie het ook is, welk verleden hij ook heeft, is Jezus zelf opnemen. Dat maakt het verschil tussen louterlijk menselijk bezig zijn. Daardoor durf ik de deur te openen ook al kan het zijn risico's inhouden, als de ander en zo ook ikzelf er maar beter van word en zo de ganse gemeenschap.
Eigenlijk is deze gebaseerd op een schrijnend verhaal en anders is het een verderzetting van mijn leidraad hier, want LIEFDE blijft het sleutelwoord, DE sleutel die vele harten kan openen!
Nog een mooi weekend en tot na Kevelaer!

Geschreven door maarten om 10:40 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 27 mei 2007

Pinksteren

God, die van ons houdt,
wees bij ons met uw zachte genade,
en hoor onze stem:
voor onszelf en voor allen
met wie ons bestaan verweven is, bidden wij,
dat wij gelovig op uw genade en toekomst
blijven rekenen en elkaar vasthouden
ten einde toe.

Heilige God, leef uw liefde uit
in de minzaamheid die wij elkaar betonen,
en plant in ons hart een diep vertrouwen:
Gij zult niet van ons wijken,
als wij elkaar behoeden, liefhebben en zegenen
zoals Jezus deed.

Wees onze God, vandaag en morgen,
in vreugde en verdriet, in licht en duister,
altijd.

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 27 mei 2007

de parabel van de oester

Er leefde een ongelukkige oester
in het prachtige kleurendiep van de zee.
Zij had zich opgesloten in zichzelf,
en voelde zich niet meer goed in haar vel,
of liever ... in haar knoestige grijze schelp.
Onophoudelijk zwommen ongelooflijke mooie vissen
tussen de wiegende koraaltakken door.
Bij dit schitterend spektakel
werd de oester meer en meer verlegen om haar leleijke schelp.
Dag na dag kroop zij een beetje dieper in haar koraalboom weg.
Tot op zekere dag een parelvisser daar kwam duiken!
Hij zag de oester, naam haar uit de koraalboom,
zwom naar de oppervlakte en plukte de parel.
Nooit hebben de diepzeevissen geweten
welk een uitzonderlijke schat er bij hen had geleefd!
Hoe kon het ook anders?
Nooit toonde zij haar binnenste.
Tot zij die dag werd gezien.

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 26 mei 2007

vriendschap

Beste mensen,

Ik weet niet hoe het komt dat het nooit eerder bij me is opgekomen en toch, wanneer ik zovele blogs zie die het thema "vriendschap" behandelen moet ik vaststellen en dit tot in den treure toe dat vriendschap voor zeer velen in bloglang gelinkt wordt aan de de trouwe viervoeter, de hond.
Op zich heb ik daar niets op tegen maar is vriendschap, liefde en genegenheid tussen mensen onderling toch niet van een veel hoger niveau, hoe graag het hondje ook mag gezien, vertroeteld worden. Ik weet dat velen onder jullie een genegenheid koesteren voor hun hondje, maar kun je hier wel van vriendschap spreken in de echte zin van het woord?!
Wat te denken van een overlijdensakte en een gehele begrafenisceremonie via een powerpoint over het geliefde hondje?! Zijn wij dan niet méér waard dan dat troeteldier ook al onderschat ik de waarde er niet van. Maar wanneer ik in de knoei zit heb ik echt vrienden nodig, mensen van vlees en bloed, mensen met begrip. Een hond kan alleen maar triest toekijken wanneer hij aanvoelt dat zijn baasje een dipje heeft, maar een mens daarentegen zal er zijn voor u.
Dit wou ik even kwijt al besef ik dat ik hier geen hoge ogen mee zal gooien maar wanneer men alle blogs zou verwijderen over de bijzondere liefde voor de hond, dan denk ik dat er niet zoveel anderen meer overblijven die nog echt om mensen geven.
Maar om geen msverstanden te creëren dank ik ook die lieve hondenliefhebbers die via de liefde voor het dier ook de liefde en vriendschap vinden voor de mens vlakbij of via het internet en dit blogland, een manier waarop sommigen mij hebben gevonden en die ik ook zelf graag regelmatig ga bezoeken. Een hartelijke groet!

Geschreven door maarten om 00:32 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 23 mei 2007

doctoraat

Beste mensen,

wat ik had gehoopt en eerder had geschreven deel ik hier met intense vreugde mee; het is dan ook geschreven uit het vuistje met een traan van vreugde en geluk, vol emotie maar heel oprecht en zeer dankbaar, want gisteren in de namiddag werd de titel "doctor in de psychologie" toegekend aan mijn lieve zus. Bij deze nog eens mijn gemeende gelukwensen, Lieve!!!

Dag allemaal,

Na een emotionele namiddag van verdediging proefschrift rond "mensen in armoede over ouderschap" waarbij Lieve zich goed uit de slag wist te trekken, al waren de vragen niet gering - soms een duurtijd van 10 minuten- heeft de jury(allemaal in toga - vier professoren en één voorzitter - beslist dat Lieve alle proeven had doorstaan en ze nu de titel van "doctor in de psychologie" mag dragen.

Het was vooral voor mijn ouders bijzonder emotioneel, zeker voor vader die nooit zijn emoties laat zien, maar deze keer wel wanneer hij haar in zijn armen sloot, een beeld dat ik nooit zal vergeten.

Na 8 jaar van studiewerk mocht het werken rond kansarmoede en opvoeding uiteindelijk beloond worden. Het mooie was dat bij de inleiding Lieve door een paar professoren gelauwerd werd voor haar eenvoud en accuraatheid. Inderdaad lagen daar een paar werken op tafel -ik wist van 1 groot en een minder, maar het blijken er ondertussen vier te zijn (ook dat getuigt van haar bescheidenheid) en dat wou de professor eens duidelijk zeggen voor de volle zaal "anders zal ze het nooit horen en beseffen" ...

De vragen waren zeker niet van de poes; profs hebben hun vraag wel op een blaadje staan maar dan moet je maar antwoorden op de man/vrouw af uit die jarenlange kennis en kunde. Er zat een vraag bij waarbij mijn pa "over de bank wou springen om naar de vraagsteller te lopen" zoals hij achteraf zegde, want inderdaad wanneer je altijd hebt gewerkt rond kansarmoede en dan de vraag stellen of dat nu zoveel belangrijker is dan andere vormen van armoede ... Je zou van minder. Wij zaten dan ook af en toe met ingehouden adem te luisteren en te kijken naar haar manier van antwoorden.

Het sierde haar volgens de professoren dat dit proefschrift een geheel ander invalshoek had dan wat normaal in wetenschappelijk werk wordt afgegeven, nl. de betrokkenheid met de deelnemers en niet enkel en allen OVER die mensen. Wil je er alles over lezen, dan verschijnt het binnenkort ook op internet.

Het was al bij al een bewogen namiddag en de ontlading volgde dan ook wanneer het "vonnis" werd gelezen met een minutendurend aplaus. Daarna volgde nog het dankwoord van Lieve waarachter de gelukwensen in ontvangst werden genomen tijdens een receptie in zelfde stijl - door armen met Oxamproducten.

Welgemeende groet,

Maarten

Geschreven door maarten om 22:51 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 22 mei 2007

nooit te laat

Het is nooit te laat om te zijn wat je had kunnen worden.
Het is nooit te laat om te worden wat je al bent.
George Eliot

En o zo toepasselijk op deze voor mij heuglijke dag waarop mijn zus na jaren van verkennende kwalitatieve studie in psychologisch perspectief haar doctoraat verdedigt met als titel:

WEERBAAR EN BROOS
over
MENSEN IN ARMOEDE OVER OUDERSCHAP

Profivciat, Lieve!

Meteen ook proficiat aan broer en schoonzus die precies vandaag hun zilveren huwelijksjubileum vieren! Een wel heel bijzondere dag binnen de familie.

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 21 mei 2007

Voor al die fijne en lieve mensen,
speciaal voor elk van u!

Geschreven door maarten om 16:07 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 21 mei 2007

Ook deze keer een uitgelezen en aan te bevelen boek, zeer nieuw en herkenbaar in de feiten.

mimage.php?a=9789085420897&s=&n=227308&ih=140

NOEM HET MIDDERNACHT, BOOSE J. DE, Hardcover

boeken fictie > Poësie/Literatuur

Release datum	:	01-03-2007
Referentie	:	9789085420897
EAN	:	9789085420897
Platform	:	BK
Uitgever	:	MEULENHOFF-MANTEAU
Talen	:	Nederlands
Taal verpakking	:	Nederlands

azur.be bodemprijs: 18.39 €

uit voorraad leverbaar

In de roman Noem het middernacht beschrijft Johan de Boose het verhaal van Lemmus Lemmus, een hispanic die aan lagerwal raakt, zijn familie in de steek laat en zich terugtrekt in een bergdorp vlak bij de Mexicaanse grens. Hij komt er terecht in de kleurrijke chaos van verslaafden en outlaws, terwijl zich ver boven hun hoofd Amerika's dramatische politiek afspeelt. Zijn vlucht loopt slecht af. Het verhaal van Lemmus Lemmus wordt verteld door zijn enige intimus, een Europese schrijver die veel weg heeft van de auteur zelf en die het spoor van zijn vriend volgt op de onherbergzame, hoogvlakte van de Rocky Mountains en in de Midden-Amerikaanse bordelen. Johan de Boose heeft een roman over een verstikkende vriendschap en een ongenadige liefde geschreven, in de beste traditie van Cormac McCarthy en William

Geschreven door maarten om 11:24 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 20 mei 2007

seminarietijd

Beste blogvrienden,

Normaal zet ik me voor de desk, begin ik te schrijven, lees het eens na en na toevoegen van de foto is het voor publicatie vatbaar. Heel af en toe stuur ik het door nog voor anderen het kunne, lezen op mijn blog, soms omwille van correcties, maar deze keer stuurde ik het aan iemand waarvan ik dacht dat hij zich zou herkennen. Het is ook niet de gewoonte dat deze persoon antwoordt op mijn mails, maar deze keer kwam de reactie bijzonder vlug en ze is ook heel echt.
Ik plaats ze dan ook meteen in het volgend stuk. LET WEL: EERST ONDERSTE LEZEN!
p.s. de commentaar komt wél van een zeer gelukkig iemand!!!

Beste!!

Nog goed dat we het seminarie niet nog eens een keer moeten overdoen...

Zo'n sprekende verboden scène: een aantrekkelijk verhaal om er eens achteraf op deze wijze in te stappen.

De (minder rooskleurige) werkelijkheid (niet voor de auteur die zijn geluk mocht vinden, laten we hopen) gaat

evenwel het (romantisch geworden) 'verhaal achteraf' voorop... ook in heel het verloop van onze jeugdjaren,

althans wat volmaakte lichamelijke en psychologische voldoening betreft.

Hopelijk overtreft ooit eens de ontsluierde Werkelijkheid onze stoutste dromen (zonder sluier, zonder deken),

als een verlengstuk van ons geestelijk geluk (en onze fysische en psychische gebrokenheid).

'de correspondent'

Subject: MET DE LIEFDE

Met de liefde zat het als volgt.
Zijn liefhebbende vader had zijn zoon voorbestemd tot het hoogste ambt dat een mensenkind volgems hem kon bedenken – (wat nog altijd zo is).

Plichtvaardig trok de zoon dus op zijn achttiende naar het priesterseminarie waar hij, vrijer dan een vogel in Gods wonderlijke schepping, in alle vallen tegelijk trapte.

Zijn liefde voor het goddelijke testte hij uit in het laboratorium van het menselijke ras, althans de vrouwelijke helft daarvan (en in het seminarie zelf ook de jongenskant), zodat hij als jonge twintiger niet alleen het Hooglied in het Hebreeuws had gelezen, maar ook alle lichaamsdelen, die in bedekte termen daarin ter spraken komen, in hun onbedekte vorm had leren beminnen. Het was een verrukkelijke tijd, vervuld van onafgebroken erotische spanning, verboden avontuur en ‘absolute’ liefde voor God.

Naar anekdotes uit waarheidsgetrouwe verhalen en “Noem het Middernacht” , toen een seminarist, gehuld in zijn deken naakt de trap afkwam waar hij zopas de eerste studente had ontmoet. Na die fatale nacht mocht hij een andere studiekeuze maken, maar hij koos wel verder voor de vleselijke geneugten en werd later vader.

Geschreven door maarten om 11:45 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 18 mei 2007

laatavondgevoel

Een oude man adoreert en begeert de jongen op het perverse en raadselachtige af. Hij moet het verdoezelen. Het kan zijn naam en zijn kop kosten als iemand erachter komt.
Hij zal een melancholieke man worden, die er zich mee moet verzoenen dat hij de geliefde jongen op een afstand moet beminnen, zonder hem ermee lastig te vallen, 'met de innigheid van een vriendschap en de mystiek van de onbereikbaarheid".
Dus gaan ze af en toe iets drinken, want in die drank vinden ze een gemeenschappelijk terrein, dat ze allebei "mystiek" noemen, maar de oude man bedoelt geilheid terwijl de jongen alleen zuiplust in gedachten heeft.
Hoe pijnlijk gaat dit oude leven naar zijn avond toe ...

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 17 mei 2007

voetafdruk

Hemelvaart ...
Is op zo veel verschillende manieren afgebeeld doorheen de eeuwen heen.
Er is één beeld dat me geraakt heeft, niet dat van engelen die vragen waarom de leerlingen naar de hemel staren maar wel dat beeld van die sporen in het zand.
VOETAFDRUKKEN.
De laatste tekenen van het heengaan naar een plaats die we gemeenzaam "hemel" noemen.
De voetafdrukken van Jezus.
Welke afdrukken heeft Jezus bij jou achtergelaten doorheen de tijd?
"Kom en volg mij"?
"Doe aan de geringsten wat ge aan Mij hebt gedaan"?
Kijk bij die vraag had ik nog nooit eerder stil gestaan maar vraag het uzelf maar eens af.

WELKE PRINT HEEFT CHRISTUS BIJ ME ACHTERGELATEN?

Is dit geen mooie Hemelvaartsgedachte?

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 17 mei 2007

verloren paradijs

Op een begrafenis, kijkend naar de kist, overweeg ik wat de kern van het geloof kan zijn:

... dat de mens na zijn dood terugkeert naar het landschap van zijn kindertijd,
    en als dat niet mooi genoeg is geweest,
    corrigeert God het
    en neemt het de vorm aan van een gedroomd landschap.

    De dood als het begin van een hersteld bestaan.

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 16 mei 2007

STOP

MET AANMAKEN VAN KIDSOLDATEN, LAAT EEN KIND KIND ZIJN!!!

Geschreven door maarten om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 15 mei 2007

gedicht

het leven, wanneer was het echt van ons
wanneer zijn wij werkelijk wat wij zijn
welbezien zijn wij niet, en zijn wij nooit
gerust, maar duizeling en leegte
smoelen in de spiegel, afschuw en braaksel

- Octavio Paz -

Geschreven door maarten om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 14 mei 2007

schele merel

Toen ik ooit dit blog begon moest ik een schuilnaam ingeven en omdat dit voor mij van weinig belang was koos ik dan maar voor de eigen naam en het geboortejaar, nu achteraf gezien mooi meegenomen om leeftijdsgenoten op te vissen.
Maar toen was het niets meer dan een een must om aan een blog te kunnen beginnen. Dat de titel "vriendschap en liefde" zou worden, daar heb ik niet lang naar gezocht, het is mijn "zijn" zoals men mij ondertussen al wel zal kennen, en op bepaalde variaties na zal men de boodschap ondertussen wel al begrepen hebben, al was dat niet mijn eerste opdracht.
Er was zelfs niet eens een opdracht in vervat; het was eerder een verwerken van een kruisweg die 3 jaar heeft aangeleept tot het moment kwam er ook woorden aan te hangen, blijkbaar een genezingsproces of toch om iets nuttigs om handen te hebben.
Wanneer ik dan reacties kreeg van links en rechts en zeer uiteenlopende werd dit blog wel een opdracht en een aangename uitdaging. Sindsdien is hier veel veranderd maar wat ik vandaag wil meedelen is dat ook al "schrijven blijven" heet te zijn we ook moeten beseffen hoe relatief en voorbijgaand dit allemaal is.
Persoonlijk ben ik 25 jaar lang redachtielid geweest van een personeelsblad en iedereen die ergens iets wil schrijven en laten publiceren - ook op jouw kleine stekje hier - zal beamen dat daar heel wat tijd in kruipt. Wanneer ik dan het tijdschrift persoonlijk ging ronddelen op afdelingen of aan personen constateerde ik twee zaken: iedereen wou zijn eigen nummer en owé wanner er nummers te weinig waren gedrukt, MAAR aan de andere kant namen slechts 10% van de mensen dat nummer ook effectief mee naar huis. Als redactie hebben dan ook vaak ons de vraag gesteld hoe zinvol het was verder te doen. Ja, voor wie schrijf jij vandaag op je blog?! En toch zoekt men je op of je wordt toevallig gevonden....
Maar het schrijven zal wellicht blijven , van eigen dagboekje over tijdschrift tot blog en/of boek ...of misschien zelfs zoals mijn zus die binnenkort een heus werk publiceert n.a.v. haar doctoraat.
Ik was zelf als zestienjarige al hoofdredacteur van een din-a4-blaadje met chironieuws, getiteld:
De Schele Merel.
Nu weet ik welke schuinaam ik zou moeten gebruiken in de toekomst op dit blog.
"Merel" ... En zeggen dat wij niets weten van elaar ...
Zo, dit voor een maandags schrijfsel.

Geschreven door maarten om 15:16 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 14 mei 2007

de tegenpartij

Beste bloggenoten,

deze tekst mag dan wel niet origineel zijn, maar DIE TEGENPARTIJ kom je haast elk moment van de dag tegen, te begiinnen bij een familielid dat ineens zo anders wordt door één verkeerd begrepen woord; door een collega op het werkveld waar je steeds probeert de relatie te verbeten ook al heeft die het niet zo op je begrepen ; die tegenpartij kan soms niets méér zijn dan de zakelijke belangen van de bankier ... Ja, ik weet we worden om de oren geslagen de laatste weken, maanden door berichten rond agressie en zinloos geweld tot moord.

Vandaar dat ik toch nog even durf dit lied van Clouseau achter te laten. Ja, we zijn nog niet ver weg van de concerten voor verdraagzaamheid met.oa. Helmut Lotti. Al deze liederen moeten ons toch aan het denken gaan zetten en er vooral iets aan doen, misschien het eerst wanneer het gaat om de tegenpartij vlak naast de deur. Tiens,val ik in herhaling wanneer ik me nu betrap dat ik nog niet zolang geleden schreef over gelijkaardige situaties.

Oké, laat het ons deze keer zeggen door de broers van de groep Clouseau, vooral met aandacht te lezen en er even bij stil te staan en uiteindelijk te zien dat we niet zonder elkaar kunnen zoals ik schreef over die jongen in een zwarte wereld : MEDE-PARTIJ te zijn!

Kijk, ze zijn zo anders
Anders dan wij
De tegenpartij

Voel de hete adem
Die komt heel dichtbij
De tegenpartij

Elke dag brengt confrontatie
In elke stad van ieder land
Politiek, werk of relatie
Overal woedt wel die brand

We moeten geloven in een betere tijd
Open je ogen, zet je woede opzij
Het kan ook anders : we keren het tij
Wat als we ze omarmen, de tegenpartij?

Kom, reik me je hand nu
Want jij bent voor mij
Een medepartij

Elke dag brengt irritatie
En overal woedt wel een brand

We moeten geloven in een betere tijd
Open je ogen, zet je woede opzij
Het kan ook anders : we keren het tij
Kom, we omarmen de tegenpartij

Stel je voor dat schrik de plaats ruimt voor respect
En dat iedereen, elke man en elke vrouw dan
Verdraagzaamheid gaandeweg ontdekt

We moeten geloven in een betere tijd
Open je ogen, zet je woede opzij
Dan is schrik voor de anderen voorgoed voorbij
Daar komt het einde van de tegenpartij

Geschreven door maarten om 14:42 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 13 mei 2007

adoratie

"De mens is gemaakt om geadoreerd te worden naar lichaam en ziel als beeld van schoonheid zelf.
Nooit daarom zonder liefde of eerbiedige tederheid".

Tekst teruggevonden op een postkaart.

Geschreven door maarten om 13:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Reageer op dit bericht

Meer van liefde en vriendschap als sleutel