Woensdag 16 mei 2007
STOP
MET AANMAKEN VAN KIDSOLDATEN, LAAT EEN KIND KIND ZIJN!!!
MET AANMAKEN VAN KIDSOLDATEN, LAAT EEN KIND KIND ZIJN!!!
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Dinsdag 15 mei 2007
gedicht
het leven, wanneer was het echt van ons
wanneer zijn wij werkelijk wat wij zijn
welbezien zijn wij niet, en zijn wij nooit
gerust, maar duizeling en leegte
smoelen in de spiegel, afschuw en braaksel
- Octavio Paz -
Maandag 14 mei 2007
schele merel
Toen ik ooit dit blog begon moest ik een schuilnaam ingeven en omdat dit voor mij van weinig belang was koos ik dan maar voor de eigen naam en het geboortejaar, nu achteraf gezien mooi meegenomen om leeftijdsgenoten op te vissen.
Maar toen was het niets meer dan een een must om aan een blog te kunnen beginnen. Dat de titel "vriendschap en liefde" zou worden, daar heb ik niet lang naar gezocht, het is mijn "zijn" zoals men mij ondertussen al wel zal kennen, en op bepaalde variaties na zal men de boodschap ondertussen wel al begrepen hebben, al was dat niet mijn eerste opdracht.
Er was zelfs niet eens een opdracht in vervat; het was eerder een verwerken van een kruisweg die 3 jaar heeft aangeleept tot het moment kwam er ook woorden aan te hangen, blijkbaar een genezingsproces of toch om iets nuttigs om handen te hebben.
Wanneer ik dan reacties kreeg van links en rechts en zeer uiteenlopende werd dit blog wel een opdracht en een aangename uitdaging. Sindsdien is hier veel veranderd maar wat ik vandaag wil meedelen is dat ook al "schrijven blijven" heet te zijn we ook moeten beseffen hoe relatief en voorbijgaand dit allemaal is.
Persoonlijk ben ik 25 jaar lang redachtielid geweest van een personeelsblad en iedereen die ergens iets wil schrijven en laten publiceren - ook op jouw kleine stekje hier - zal beamen dat daar heel wat tijd in kruipt. Wanneer ik dan het tijdschrift persoonlijk ging ronddelen op afdelingen of aan personen constateerde ik twee zaken: iedereen wou zijn eigen nummer en owé wanner er nummers te weinig waren gedrukt, MAAR aan de andere kant namen slechts 10% van de mensen dat nummer ook effectief mee naar huis. Als redactie hebben dan ook vaak ons de vraag gesteld hoe zinvol het was verder te doen. Ja, voor wie schrijf jij vandaag op je blog?! En toch zoekt men je op of je wordt toevallig gevonden....
Maar het schrijven zal wellicht blijven , van eigen dagboekje over tijdschrift tot blog en/of boek ...of misschien zelfs zoals mijn zus die binnenkort een heus werk publiceert n.a.v. haar doctoraat.
Ik was zelf als zestienjarige al hoofdredacteur van een din-a4-blaadje met chironieuws, getiteld:
De Schele Merel.
Nu weet ik welke schuinaam ik zou moeten gebruiken in de toekomst op dit blog.
"Merel" ... En zeggen dat wij niets weten van elaar ...
Zo, dit voor een maandags schrijfsel.
Maandag 14 mei 2007
de tegenpartij
Beste bloggenoten,
deze tekst mag dan wel niet origineel zijn, maar DIE TEGENPARTIJ kom je haast elk moment van de dag tegen, te begiinnen bij een familielid dat ineens zo anders wordt door één verkeerd begrepen woord; door een collega op het werkveld waar je steeds probeert de relatie te verbeten ook al heeft die het niet zo op je begrepen ; die tegenpartij kan soms niets méér zijn dan de zakelijke belangen van de bankier ... Ja, ik weet we worden om de oren geslagen de laatste weken, maanden door berichten rond agressie en zinloos geweld tot moord.
Vandaar dat ik toch nog even durf dit lied van Clouseau achter te laten. Ja, we zijn nog niet ver weg van de concerten voor verdraagzaamheid met.oa. Helmut Lotti. Al deze liederen moeten ons toch aan het denken gaan zetten en er vooral iets aan doen, misschien het eerst wanneer het gaat om de tegenpartij vlak naast de deur. Tiens,val ik in herhaling wanneer ik me nu betrap dat ik nog niet zolang geleden schreef over gelijkaardige situaties.
Oké, laat het ons deze keer zeggen door de broers van de groep Clouseau, vooral met aandacht te lezen en er even bij stil te staan en uiteindelijk te zien dat we niet zonder elkaar kunnen zoals ik schreef over die jongen in een zwarte wereld : MEDE-PARTIJ te zijn!
Kijk, ze zijn zo anders
Anders dan wij
De tegenpartij
Voel de hete adem
Die komt heel dichtbij
De tegenpartij
Elke dag brengt confrontatie
In elke stad van ieder land
Politiek, werk of relatie
Overal woedt wel die brand
We moeten geloven in een betere tijd
Open je ogen, zet je woede opzij
Het kan ook anders : we keren het tij
Wat als we ze omarmen, de tegenpartij?
Kom, reik me je hand nu
Want jij bent voor mij
Een medepartij
Elke dag brengt irritatie
En overal woedt wel een brand
We moeten geloven in een betere tijd
Open je ogen, zet je woede opzij
Het kan ook anders : we keren het tij
Kom, we omarmen de tegenpartij
Stel je voor dat schrik de plaats ruimt voor respect
En dat iedereen, elke man en elke vrouw dan
Verdraagzaamheid gaandeweg ontdekt
We moeten geloven in een betere tijd
Open je ogen, zet je woede opzij
Dan is schrik voor de anderen voorgoed voorbij
Daar komt het einde van de tegenpartij
deze tekst mag dan wel niet origineel zijn, maar DIE TEGENPARTIJ kom je haast elk moment van de dag tegen, te begiinnen bij een familielid dat ineens zo anders wordt door één verkeerd begrepen woord; door een collega op het werkveld waar je steeds probeert de relatie te verbeten ook al heeft die het niet zo op je begrepen ; die tegenpartij kan soms niets méér zijn dan de zakelijke belangen van de bankier ... Ja, ik weet we worden om de oren geslagen de laatste weken, maanden door berichten rond agressie en zinloos geweld tot moord.
Vandaar dat ik toch nog even durf dit lied van Clouseau achter te laten. Ja, we zijn nog niet ver weg van de concerten voor verdraagzaamheid met.oa. Helmut Lotti. Al deze liederen moeten ons toch aan het denken gaan zetten en er vooral iets aan doen, misschien het eerst wanneer het gaat om de tegenpartij vlak naast de deur. Tiens,val ik in herhaling wanneer ik me nu betrap dat ik nog niet zolang geleden schreef over gelijkaardige situaties.
Oké, laat het ons deze keer zeggen door de broers van de groep Clouseau, vooral met aandacht te lezen en er even bij stil te staan en uiteindelijk te zien dat we niet zonder elkaar kunnen zoals ik schreef over die jongen in een zwarte wereld : MEDE-PARTIJ te zijn!
Kijk, ze zijn zo anders
Anders dan wij
De tegenpartij
Voel de hete adem
Die komt heel dichtbij
De tegenpartij
Elke dag brengt confrontatie
In elke stad van ieder land
Politiek, werk of relatie
Overal woedt wel die brand
We moeten geloven in een betere tijd
Open je ogen, zet je woede opzij
Het kan ook anders : we keren het tij
Wat als we ze omarmen, de tegenpartij?
Kom, reik me je hand nu
Want jij bent voor mij
Een medepartij
Elke dag brengt irritatie
En overal woedt wel een brand
We moeten geloven in een betere tijd
Open je ogen, zet je woede opzij
Het kan ook anders : we keren het tij
Kom, we omarmen de tegenpartij
Stel je voor dat schrik de plaats ruimt voor respect
En dat iedereen, elke man en elke vrouw dan
Verdraagzaamheid gaandeweg ontdekt
We moeten geloven in een betere tijd
Open je ogen, zet je woede opzij
Dan is schrik voor de anderen voorgoed voorbij
Daar komt het einde van de tegenpartij
Zondag 13 mei 2007
adoratie
"De mens is gemaakt om geadoreerd te worden naar lichaam en ziel als beeld van schoonheid zelf.
Nooit daarom zonder liefde of eerbiedige tederheid".
Tekst teruggevonden op een postkaart.
Zondag 13 mei 2007
eigen citaat
JE WORDT MOOI ALS JE IETS MOOIS DOET
Zondag 13 mei 2007
allemaal gelijk
Een Franse jongen was op reis door Afrika toen hij een een inheems lied hoorde.
De jongen dacht: "Hé, wat klinkt dat raar." En hij vroeg: "Hoe komt het toch dat wij zo verschillend zijn van jullie, zwarte mensen?" Niemand antwoordde. Of toch ... Een oude man nam het woord.
"Weet je wat we doen als we honger hebben?"
De jongen vond dat een vreemde vraag. Hij zweeg.
"Eten", antwoordde de man zelf. "Weet je wat wij doen als wij iets te zeggen hebben?"
"Praten", zei de jongen. "Juist, ha", zei de man.
"En als er iets belangrijks gebeurt?"
Weer zweeg de jongen.
"Feesten, dansen, zingen", was het antwoord.
De oude man glimlachte; "Hoe denk jij dat we ons het liefst voelen?"
"Gelukkig", probeerde de jongen.
"Inderdaad,", zie de man. " Wij proberen gelukkig te zijn."
"Maar meneer ... " De jongen wist niet goed hoe hij het moest zeggen. "Meneer, dat willen wij ook allemaal."
"O, natuurlijk", antwoordde de oude man geheimzinnig, natuurlijk."
"MENEER, DAN ZIJN WE EIGENLIJK ALLEMAAL GELIJK?"
Het bleef even stil. Iedereen keek naar de oude man ... Die glimlachte en knikte.
(onbekende bron)
Zaterdag 12 mei 2007
gebedsvriend
Enkele maanden terug werd ik via de parochie en de catechesegroep aldaar gevraagd gebedsvriend te worden van één van de vormelingen. Nu zo een uur voor de plechtigheid wil ik deze opdracht tot een einde brengen om samen de viering bij te wonen, maar toch nog eens deze gedachte:
Wie gezond wil leven, moet goed ademen.
Zonder adem kom je niet verder.
Leven is ademen,
vanaf de geboorte tot de laatste ademtocht.
Wie niet meer ademt, gaat dood.
Ook spiritueel is het niet anders;
wie niet (meer) bidt, gaat geestelijk onderuit.
Bidden is de ademhaling van de ziel,
de krachtbron die je verder op weg helpt.
Een mens wordt pas ten diepste mens
als hij of zij leert van hart tot hart te spreken
met het diepste in zichzelf: GOD.
Deze uitnodiging van een voor mij onbekend meisje werd stilaan een opdracht, ook al vergat ik het soms maar toen ik de uitnodiging zag liggen voor het slapen wist ik dat ik een belofte moest nakomen omdat dit kind velangde met mij op weg te gaan en zo ben ik zelfs bijzonder blij straks het H. Vormsel van Sara te mogen bijwonen en zo onverwacht nog eens gebeds-"peter" te mogen zijn.
Ja, bese, ik heb er zelfs mijn beste pak voor aangetrokken al heeft de hemel zopas zijn deuren wijd opengezet ... hopelijk voor de Geest, maar in elk geval met bakken water als voorbode.
In elk geval kan dit voor elk van jullie een idee, een tip zijn om waar dan ook gebedsvriend te mogen zijn, zij het bij een communie, een zwaar zieke, een student ...
Maarten
Vrijdag 11 mei 2007
uw zegen
Heer,
moge alles wat wij vandaag doen
beginnen met uw zegen
en verdergaan met uw hulp.
Moge alles wat wij vandaag zeggen
beginnen met uw liefde
en verdergaan met uw genade.
Moge alles wat wij vandaag plannen
beginnen met uw bezieling
en verdergaan met uw vrede.
Dat doorheen ons leven
alles wat wij in U beginnen
door U tot een goed einde mag komen,
en dat alles waarin wij falen
door uw genade mag worden hersteld.
Moge alles wat wij zoeken
door U liefdevol begeleid worden.
Amen
"Uitgelezen gebeden" - Halewiijn.
Donderdag 10 mei 2007
laatste gebed
Is het omdat het meimaand is of is het een gedachte die me zomaar binnen komt waaien maar ineens hoor ik terug mijn meter roepen in haar doodsangst, mijn handen vasthoudend - gelukkig kon een mens toen nog thuis sterven in eigen bed, eigen kamer - "ONZE LIEVE VROUWE HELP MIE", en dan mag je dit niet lezen zoals geschreven maar eerder westvloams dialectisch ; 'ELP MIE"!
WAT EEN GROOT VERTROUWEN VAN EEN EENVOUDIGE VROUW!
Wanneer ik er nu aan terugdenk is dit kort smeekgebed ook de samenvatting van haar grote devotie voor Onze-Lieve-Vrouw Van Dadizele, want ook al moest ze zorgen voor een gezin, al werkte ze op het land, of zelfs wanneer de kinderen al uit huis waren, ik zie haar nog "naar de platse" fietsen, zo een twee km verder om er de eerste mis bij te wonen op 1 mei en dit om 05.00 u! Op andere zondagen keerde ze al van de mis terug wanneer wij pas waren opgestaan en toen was er nog geen sprake van langslapen.
Misschien moeten wij meer roepen naar die Hemelse Moeder, toevallig ook zo even voor moederdag. Zou ik ook van daar het Vertrouwen hebben meegekregen zonder veel gepreek maar vanuit een levend geuigenis?
Donderdag 10 mei 2007
geven
LIEFDE GEVEN IS VRIENDSCHAP BEANTWOORDEN
Woensdag 9 mei 2007
eenzaamheid
Eenzaamheid.
Wachten op iemand
die aan zal bellen.
De avond rond beloven.
Blijven geloven,
zelfs als er niemand komt.
Luisteren naar de geluiden die vervagen
naar de wind,
de verten diep in huis.
Eenzaam zijn
en traag zoals het donker komt
de schaduwen ervaren.
Namen noemen
en tegen muren praten.
Urenlang zichzelf verlaten.
Een stoel verplaatsen in de hoop
daarna niet meer alleen te zijn.
Ramen sluite
Eeen boek dat openligt dichtdoen.
Van dromen in een bed bedaren.
En morgen alles overdoen.
dank aan de anonieme herkenbare
Woensdag 9 mei 2007
gedachte
Gelukkig zijn met wat je hebt of wat je nog gaat krijgen en niet verder en meer willen. Wees gewoon blij met het goddelijke moment dat je er gewoon bent.
gedachte van een medeblogger
Dinsdag 8 mei 2007
Heer
... Het zal nooit meer zijn zoals voorheen, dat mocht ik ook vandaag weer eens ondervinden. En dan toch die bekende gezichten die me terloops aanspraken alsof er geen dag tussenuit was en inderdaad, velen denken dat ik nog altijd in die besloten ruimte voor hen insta. Maar er is wel degelijk veel veranderd. De jonge kerel in zijn witte hemdsmouwen had er geen idee van tegen wie hij het had en ik heb er hem niet willen in betrekken, maar voor hem stond zijn voorganger ...
Alles, elke oprit, elke gang, elke deur, elk lokaal, de kleur van de muren, het versleten vloerkleed, de bekraste liftdeuren en de signalisatie ... het was een deel van mijn grote huis en in dat huis speelde zich mijn leven af, geheel en al gave ... voor anderen, maar normen vervaagden, enkel presteren en nog meer presteren met deze beide handen; keiharde cijfers maakten een voortijdig einde aan dit mooie leven (mooi toch in mijn ogen én gewaardeerd in stilte door velen - maar dat begrijpt men later pas). Of was het dan toch die ene die, bang voor zijn collegae in hun hoge ivoren toren, die als een Pilatus me op een schavot plaatste? Neen, een schavot was het niet, want geen van allen heeft mij zien liggen op de draagberrie ... zelfs hij niet. Mijn dood hier hebben ze pas later vernomen en hebben er dan ook niet meer durven over te spreken, want ze wisten wat voor kwaad ze hadden aangericht, niet bewust van de kracht van hun woorden.
Wanneer ik dan vandaag terug in "mijn" wandelgangen passeer is dat tot op vandaag het verregaande gevolg want nu ben ik de verplichte toeschouwer, degene die zijn beurt moet afwachten als een ander daar waar ik een leven lang aan de andere kant van de desk zat. Ik kijk naar de haastige witte schorten en aan het jonge volkje .... Heer, ik wil afsluiten zoals ik het vaak deed na een mooie, soms lastige dagtaak:
Laat mij elke avond, Heer,
huiswaarts keren, moe,
met lege handen misschien,
maar met een rotsvast vertrouwen
dat het kiemen en het rijpen van het graan
in jouw handen ligt.
Wil mij geven, Heer,
wat een goede zaaier nodig heeft:
een groot geloof, en rustig hart,
een eindeloos geduld
en veel, zeer veel edelmoedigheid.
Geef het mij, nu en nieuwe taak zicht aandient,
maar zoals altijd en voorheen
voor en met mensen,omwille van U.
Amen
Alles, elke oprit, elke gang, elke deur, elk lokaal, de kleur van de muren, het versleten vloerkleed, de bekraste liftdeuren en de signalisatie ... het was een deel van mijn grote huis en in dat huis speelde zich mijn leven af, geheel en al gave ... voor anderen, maar normen vervaagden, enkel presteren en nog meer presteren met deze beide handen; keiharde cijfers maakten een voortijdig einde aan dit mooie leven (mooi toch in mijn ogen én gewaardeerd in stilte door velen - maar dat begrijpt men later pas). Of was het dan toch die ene die, bang voor zijn collegae in hun hoge ivoren toren, die als een Pilatus me op een schavot plaatste? Neen, een schavot was het niet, want geen van allen heeft mij zien liggen op de draagberrie ... zelfs hij niet. Mijn dood hier hebben ze pas later vernomen en hebben er dan ook niet meer durven over te spreken, want ze wisten wat voor kwaad ze hadden aangericht, niet bewust van de kracht van hun woorden.
Wanneer ik dan vandaag terug in "mijn" wandelgangen passeer is dat tot op vandaag het verregaande gevolg want nu ben ik de verplichte toeschouwer, degene die zijn beurt moet afwachten als een ander daar waar ik een leven lang aan de andere kant van de desk zat. Ik kijk naar de haastige witte schorten en aan het jonge volkje .... Heer, ik wil afsluiten zoals ik het vaak deed na een mooie, soms lastige dagtaak:
Laat mij elke avond, Heer,
huiswaarts keren, moe,
met lege handen misschien,
maar met een rotsvast vertrouwen
dat het kiemen en het rijpen van het graan
in jouw handen ligt.
Wil mij geven, Heer,
wat een goede zaaier nodig heeft:
een groot geloof, en rustig hart,
een eindeloos geduld
en veel, zeer veel edelmoedigheid.
Geef het mij, nu en nieuwe taak zicht aandient,
maar zoals altijd en voorheen
voor en met mensen,omwille van U.
Amen
Maandag 7 mei 2007
en voor morgen GEZOND WEER OP
Maandag 7 mei 2007
DRIE WOORDEN
Drie woorden
Wanneer Maria haar nicht Elisabeth bezocht lezen wij meteen de eerste woorden van het Weesgegroet Maria, waarop Maria antwoordt : Mij geschiede naar Uw Woord.
Op een bruiloft waar Jezus en zijn moeder waren uitgenodigd neemt ook nu weer Maria het woord en zegt: Doe maar wat Hij u zeggen zal. Richt je ogen op Jezus!
Wanneer Maria haar zoon later volgt tot onder het kruis onder een sterfelijk lichaam zegt Maria niets meer maar is het Jezus die deze keer spreekt en Maria aanstelt als ons aller Moeder: Vrouw, ziedaar Zoon!
Ja, Maria heeft gans haar menselijk leven en moeder-zijn gericht op het leven van haar zoon en toch vinden wij als christenen zo moeilijk de weg naar die Jezus. Maar daar waar die weg naar de eucharistie en de kerk schijnt op te houden, valt het precies op dat eenvoudige mensen- met welke vreugde of verdriet, zorg of angst- de weg naar Maria blijven vinden en dat sinds eeuwen. Zeker in déze meimaand trekken overal kleine tot grote bedevaarten doorheen ons landje of tot ver over de grenzen, Maria tegemoet.
Aansluitend denk ik zelfs aan de heiligdommen in India en de Lourdesgrotten die ik er met eigen ogen zag. Het is dan ook verheugend te lezen dat kardinaal Toppo de heiligdommen ziet als "levende tekens van Gods liefdevolle macht; ze beantwoorden ook aan een nood in het menselijke hart naar contact met God. . De Geest van Gos is aanwezig als de gelovigen hun hart voor Hem openstellen en vanuit die openheid die heilige plaatsen aandoen."
Mag dat ons niet hoopvol stemmen? Allen in stille dienstbaarheid.
Woensdag 2 mei 2007
anoniem leven
In deze meimaand kunnen we moeilijk voorbbijgaan aan Maria maar de rol die haar echtgenoot gespeeld heeft wordt maar al te vaak vergeten en toch vond ik hier mooie woorden die ik u allen wil meegeven, geplukt uit een spiritueel gesprek. Het begin is in elk geval een eerste doordenker.
"We kunnen nooit oordelen over het leven van anderen, want wij hebben geen weet van andermans smart en offers. Je kunt van oordeel zijn dat je zelf op de goede weg bent, maar jouw eigen weg als de enig juiste weg opvatten, is iets anders.
Jezus heeft geezegd; het huis van mijn Vader heeft vele vertrekken. Een gave is een genade maar het is ook een genade dat je een waardig leven weet te leiden, een leven van je liefde voor je naaste, een arbeidszaam leven. Maria had een echtgenoot op aarde (wordt nooit bij stilgestaan ndr) die geprobeerd heeft de waarde aan te tonen van een anoniem leven. Hoewel het weinig mag lijken, was hij wel degenen die zijn vrouw en zoon eten en onderdak verschafte zodat zij alles konden doen wat ze gedaan hebben".
Zijn werk is even belangrijk, ook al hecht men er nauwelijks waarde aan.
Misschien volgend jaar terug publiceren n.a.v. het naamfeest van Sint-Jozef!
Dinsdag 1 mei 2007
een wingerd
Een wingerd kan zichzelf overtreffen. Als een wijnstok groeit op goede bodem, gestreeld door de warmte van de zon, zich thuis voelend in zijn biotoop en met liefde verzorgd door de wijngaardenier; als de wijnstam goed is, dan is er alle kans dat de wingerd heel goede wijn geeft, een 'grand cru' zelfs.... Een mooie gedacht op deze dag van de arbeid, een woord van bevestiging, bemoediging.
Een zonnige feestdag gewenst aan allen, in het bijzonder aan hen die de meimaand devotievol willen openen, want deze dag maand moge vele geestelijke vruchten voortbrengen!
Maandag 30 april 2007
de Waarheid
Nog eens terug naar de bezinningen van Paulo Coelho, wellicht ook interessant voor menig blogger hier.
"De Waarheid is altijd daar waar het Geloof is".
De boedhisten hadden gelijk, de islamieten hadden gelijk, de joden hadden gelijk, de indianen hadden gelijk. Steeds als de mens oprecht de weg van het geloof volgt, is hij in staat één te worden met God en wonderen te verrichten.
Maar alleen dat te weten was niet voldoende: ik moest een keuze maken. Ik heb de katholoieke Kerk gekozen omdat ik in haar ben opgegroeid en mijn jeugd doordrongen was van haar mysteries. Was ik als jood geboren, dan zou ik voor het jodendom gekozen hebben. God is dezelfde ook al heeft hij duizenden namen; maar je moet een naam kiezen om hem aan te kunnen roepen." ...
Door het feit dat ik opgroeide onder de kerktoren aan de voeten van Maria werd ik geroepen tot een geestelijk leven. In het zoeken naar een beroepskeuze ontbrak me altijd iets fundamenteels. Sociaal assistent mocht dan al dicht bij mijn verlangen staan maar heet voldeed me niet. ik heb er ook nooit over gediscussieerd met thuis. Het werd blijkbaar een vanzelfsprekendheid dat ik deze roeping zou aanvaarden, de roeping die al aanwezig was vanaf mijn kinderjaren. Ik ontdekte dat God te belangrijk was in mijn leven, en dat ik niet gelukkig zou zijn als ik mijn roeping niet volgde.
Tot op heden ben ik "the unblessed deacon" gebleven zoals een vriend me dat ooit zegde toen ik India verbleef. Het heeft me diep geraakt. Ja, de waarheid is inderdaad daar waar God is.
Vrijdag 27 april 2007
niet nodig
Neen, het is niet nodig over liefde te praten, want de liefde heeft zijn eigen stem, en spreekt voor zichzelf. Enkel de stilte maakt dat onze harten nader tot elkaar komen en elkaar beter leren kennen.
LIEFDE ONTDEK JE DOOR GEWOON LIEF TE HEBBEN.
1 reactie op dit bericht
hallo Maarten!!!!
Jammer wel ja!!!Zoooooveel kinderen kunnen nooit echt kind zijn.Laten wij maar dankbaar zijn dat wij t wel konden!!!!!Lieve groetzels en leuk weekeind en nog bedankt voor je bezoekje aan mijn blog.Doei!!!.
ELou