eigen citaat

Enkele maanden terug werd ik via de parochie en de catechesegroep aldaar gevraagd gebedsvriend te worden van één van de vormelingen. Nu zo een uur voor de plechtigheid wil ik deze opdracht tot een einde brengen om samen de viering bij te wonen, maar toch nog eens deze gedachte:

Wie gezond wil leven, moet goed ademen.
Zonder adem kom je niet verder.
Leven is ademen,
vanaf de geboorte tot de laatste ademtocht.
Wie niet meer ademt, gaat dood.

Ook spiritueel is het niet anders;
wie niet (meer) bidt, gaat geestelijk onderuit.
Bidden is de ademhaling van de ziel,
de krachtbron die je verder op weg helpt.

Een mens wordt pas ten diepste mens
als hij of zij leert van hart tot hart te spreken
met het diepste in zichzelf: GOD.

Deze uitnodiging van een voor mij onbekend meisje werd stilaan een opdracht, ook al vergat ik het soms maar toen ik de uitnodiging zag liggen voor het slapen wist ik dat ik een belofte moest nakomen omdat dit kind velangde met mij op weg te gaan en zo ben ik zelfs bijzonder blij straks het H. Vormsel van Sara te mogen bijwonen en zo onverwacht nog eens gebeds-"peter" te mogen zijn.

Ja, bese, ik heb er zelfs mijn beste pak voor aangetrokken al heeft de hemel zopas zijn deuren wijd opengezet ... hopelijk voor de Geest, maar in elk geval met bakken water als voorbode.
In elk geval kan dit voor elk van jullie een idee, een tip zijn om waar dan ook gebedsvriend te mogen zijn, zij het bij een communie, een zwaar zieke, een student ...

Maarten

Heer,
moge alles wat wij vandaag doen
beginnen met uw zegen
en verdergaan met uw hulp.
Moge alles wat wij vandaag zeggen
beginnen met uw liefde
en verdergaan met uw genade.
Moge alles wat wij vandaag plannen
beginnen met uw bezieling
en verdergaan met uw vrede.
Dat doorheen ons leven
alles wat wij in U beginnen
door U tot een goed einde mag komen,
en dat alles waarin wij falen
door uw genade mag worden hersteld.
Moge alles wat wij zoeken
door U liefdevol begeleid worden.
Amen

"Uitgelezen gebeden" - Halewiijn.

Is het omdat het meimaand is of is het een gedachte die me zomaar binnen komt waaien maar ineens hoor ik terug mijn meter roepen in haar doodsangst, mijn handen vasthoudend - gelukkig kon een mens toen nog thuis sterven in eigen bed, eigen kamer - "ONZE LIEVE VROUWE HELP MIE", en dan mag je dit niet lezen zoals geschreven maar eerder westvloams dialectisch ; 'ELP MIE"!

WAT EEN GROOT VERTROUWEN VAN EEN EENVOUDIGE VROUW!

Wanneer ik er nu aan terugdenk is dit kort smeekgebed ook de samenvatting van haar grote devotie voor Onze-Lieve-Vrouw Van Dadizele, want ook al moest ze zorgen voor een gezin, al werkte ze op het land, of zelfs wanneer de kinderen al uit huis waren, ik zie haar nog "naar de platse" fietsen, zo een twee km verder om er de eerste mis bij te wonen op 1 mei en dit om 05.00 u! Op andere zondagen keerde ze al van de mis terug wanneer wij pas waren opgestaan en toen was er nog geen sprake van langslapen.

Misschien moeten wij meer roepen naar die Hemelse Moeder, toevallig ook zo even voor moederdag. Zou ik ook van daar het Vertrouwen hebben meegekregen zonder veel gepreek maar vanuit een levend geuigenis?

Eenzaamheid.   
                                                                       

 Wachten op iemand
die aan zal bellen.

De avond rond beloven.
Blijven geloven,
zelfs als er niemand komt.

Luisteren naar de geluiden die vervagen
naar de wind,
de verten diep in huis.

Eenzaam zijn

en traag zoals het donker komt
de schaduwen ervaren.

Namen noemen
en tegen muren praten.

Urenlang zichzelf verlaten.

Een stoel verplaatsen in de hoop
daarna niet meer alleen te zijn.

Ramen sluite
Eeen boek dat openligt dichtdoen.

Van dromen in een bed bedaren.

En morgen alles overdoen.


dank aan de anonieme herkenbare

Gelukkig zijn met wat je hebt of wat je nog gaat krijgen en niet verder en meer willen. Wees gewoon blij met het goddelijke moment dat je er gewoon bent.

gedachte van een medeblogger

... Het zal nooit meer zijn zoals voorheen, dat mocht ik ook vandaag weer eens ondervinden. En dan toch die bekende gezichten die me terloops aanspraken alsof er geen dag tussenuit was en inderdaad, velen denken dat ik nog altijd in die besloten ruimte voor hen insta. Maar er is wel degelijk veel veranderd. De jonge kerel in zijn witte hemdsmouwen had er geen idee van  tegen wie hij het had en ik heb er hem niet willen in betrekken, maar voor hem stond zijn voorganger ...
Alles, elke oprit, elke gang, elke deur, elk lokaal, de kleur van de muren, het versleten vloerkleed, de bekraste liftdeuren en de signalisatie ... het was een deel van mijn grote huis en in dat huis speelde zich mijn leven af, geheel en al gave ... voor anderen, maar normen vervaagden, enkel presteren en nog meer presteren met deze beide handen; keiharde cijfers maakten een voortijdig einde aan dit mooie leven (mooi toch in mijn ogen én gewaardeerd in stilte door velen - maar dat begrijpt men later pas). Of was het dan toch die ene die, bang voor zijn collegae in hun hoge ivoren toren, die als een Pilatus me op een schavot plaatste? Neen, een schavot was het niet, want geen van allen heeft mij zien liggen op de draagberrie ... zelfs hij niet. Mijn dood hier hebben ze pas later vernomen en hebben er dan ook niet meer durven over te spreken, want ze wisten wat voor kwaad ze hadden aangericht, niet bewust van de kracht van hun woorden.
Wanneer ik dan vandaag terug in "mijn" wandelgangen passeer is dat tot op vandaag het verregaande gevolg want nu ben ik de verplichte toeschouwer, degene die zijn beurt moet afwachten als een ander daar waar ik een leven lang aan de andere kant van de desk zat.  Ik kijk naar de haastige witte schorten en aan het jonge volkje .... Heer, ik wil afsluiten zoals ik het vaak deed na een mooie, soms lastige dagtaak:

Laat mij elke avond, Heer,
huiswaarts keren, moe,
met lege handen misschien,
maar met een rotsvast vertrouwen
dat het kiemen en het rijpen van het graan
in jouw handen ligt.

Wil mij geven, Heer,
wat een goede zaaier nodig heeft:
een groot geloof, en rustig hart,
een eindeloos geduld
en veel, zeer veel edelmoedigheid.

Geef het mij, nu en nieuwe taak zicht aandient,
maar zoals altijd en voorheen
voor en met mensen,omwille van U.
Amen

Drie woorden

 

Wanneer Maria haar nicht Elisabeth bezocht lezen wij meteen  de eerste woorden van het Weesgegroet Maria, waarop Maria antwoordt : Mij geschiede naar Uw Woord.

Op een bruiloft waar Jezus en zijn moeder waren uitgenodigd neemt ook nu weer Maria het woord en zegt: Doe maar wat Hij u zeggen zal. Richt je ogen op Jezus!

Wanneer Maria haar zoon later  volgt tot onder het kruis onder een sterfelijk lichaam zegt Maria niets meer maar is het Jezus die deze keer spreekt en Maria aanstelt als ons aller Moeder: Vrouw, ziedaar Zoon!

Ja, Maria heeft gans haar menselijk leven en moeder-zijn gericht op het leven van haar zoon en toch vinden wij als christenen zo moeilijk de weg naar die Jezus. Maar daar waar die weg naar de eucharistie en de kerk schijnt op te houden, valt het precies op dat eenvoudige mensen- met welke vreugde of verdriet, zorg of angst- de weg naar Maria blijven vinden en dat sinds eeuwen. Zeker in déze meimaand trekken overal kleine tot grote bedevaarten doorheen ons landje of tot ver over de grenzen, Maria tegemoet.
Aansluitend denk ik zelfs aan de heiligdommen in India en de Lourdesgrotten die ik er met eigen ogen zag. Het is dan ook verheugend te lezen dat kardinaal Toppo de heiligdommen ziet als "levende tekens  van Gods liefdevolle macht; ze beantwoorden ook aan een nood in het menselijke hart naar contact met God. . De Geest van Gos is aanwezig als de gelovigen hun hart voor Hem openstellen en vanuit die openheid die heilige plaatsen aandoen."

Mag dat ons niet hoopvol stemmen? Allen in stille dienstbaarheid.

We moeten risico's nemen  ... zal ik maar eerst aan mezelf zeggen ... We begrijpen het wonder van het leven pas dan wanneer we bereid zijnhet onverwachte een kans te geven.
Iedere dag schenkt God ons niet alleen de zon maar ook een moment waarin het mogelijk is alles te veranderen wat ons tot dan toe ongelukkig maakte. En iedere dag doen we weer alsof we dat moment niet waargenomen hebben, alsof het niet bestaat, alsof vandaag gelijk is aan gisteren en morgen. Maar wie zijn dag onder de loep neemt ontdekt het magische moment. Het kan verstopt zijn in het ogenblik waarop we 's morgens de sleutel in het slot steken, in het ogenblik stilte meteen na het eten, in duizend-en-een dingen die allemaal op elkaar lijken. Dat moment kan ons helpen ons te veranderen, onze dromen te sturen en te verwezenlijken. Dat heb ik hier recnent nog neergepend.
De oude gewoonten achterlaten. Dan is geluk een zegening, maar vooral een verovering want we moeten er iets voor DOEN, ook al kan het moeilijkheden en twijfel met zicht meebrengen want alles zal zo nieuw zijn en vooral uitdagend. Maar door risico te willen nemen zul je bij het achterom kijken - en dat doen we toch altijd als mens - mogen zeggen :Ja, ik heb iets gedaan met de wonderen die God in mijn levensdagen heeft gezaaid, al kan dat besef pas heel veel later doorbreken.
Dat is pas evangelie ...
Misschien hebben we ze al begraven in een diep gat,bang onze talenten te verliezen door ze in de grond te stoppen. Maar de zekerheid dat je NIETS van je leven hebt gemaakt is dan je oogst!
Wanneer we soms voor het slapen gaan worden overvallen door een gevoel van droefheid waar we geen vat op hebben, zou het dan niet kunnen zijn dat we dat moment dat ons gegeven werd in de morgen niet hebben benut het risico aan te gaan die andere weg te nemen die wel ten LEVEN leidt?

We mogen dan wel in wonderen geloven maar zolang we niet handelen kan ons leven al voorbij zijn.
Dit is in de eerste plaats aan mezelf geschreven, zelf soms bang mijn dag onder de loep te nemen ...
al wil ik eindigen met de mooie woorden van een blogger dat ik "mijn hart niet moet begraven ... te jong om oud te zijn".

 

Beste vrienden,

Het woord "beperkingen" vond ik wel aardig klinken wanneer ik een reportage zag op tv wanneer het over "gehandicapten" ging. Zelf heb ik het woord "minder-validen" ook steeds zo geforceerd gevonden maar dit allemaal terzijde. Wanneer ik dit blog startte ben ik heel vaak stilgestaan bij de beperkingen van mensen die getroffen werden/worden door tegenslagen, mislukkingen, werkloosheid  of gedwongen werkonbekwaamheid. Zie daarvoor maar vroegere bijdragen zoals "competentiecentrum". Ik wil niet hervallen al zal de directheid van toe meer aanspreken en toch, wellicht meer dan vroeger mogen  wij ook na die voorbije jaren hier in blogland- wellicht ondertussen anders- ons oor te luisteren leggen, een aanspreekpunt worden precies voor deze mensen met "beperkingen".Misschien moest ik dat alles wel meemaken om vandaag te schrijven wa tik schrijf.  Misschien ook vandaar mijn bijdrage recent over "bretellen", maar nog meer ben ik gelukkig hier en daar drager te zijn van de lasten van een andere blogger, want het lijden van mensen met een handicap is reëel. Dat ondervindt iedereen die maar enigszins ogen heeft voor wat dieper leeft in de ander; dat ervaarde ik toen in Lourdes en op elke plaats waar geleden wordt, ook al staat het niet op het gezicht van de ander te lezen. Mensen met beperkingen worden vaak gemeden, zelfs beschilmpt alsof het niet genoeg is elke dag proberen zin te geven aan dat lijden. Velen beseffen met vallen en opstaan dat ze vele dingen die tot nu toe zo vanzelfsprekened waren nooit meer kunnen of zullen doen. Hoe vaak wordt gelachen wanneer je zegt dat je geen wagen kunt besturen ook al kennen ze achterligende reden niet?! Hoeveel onbegrip is er voor mensen die geen gezin kunnen stichten. Ook hier wordt dan wel eens die mens in een bepaald hoekje geduwd en plakt men er dan maar gemakklijkheidshalve een etiket op van holebi ...(Vroeger kon je tenminste nog doorgaan voor "oude-jonkman" - maar wie vandaag geen relatie heeft zal wel een bepaalde geaardheid hebben zeker!)- mooi woord alvast maar ondraaglijk voor mensen die een leven willen leiden met alle mogelijkheden, die willen sporten, genieten van vrouw/man en kroost.
Het ongewild alleen-blijven omwille van een beperking, het uiterlijk is voor velen ondraaglijk.
Maar zijn precies deze mensen vaak niet een huis van vertrouwen. Laat het ons dus maar positief bekijken.
En toch ... veel, heel veel geluk zie ik telkens op elke ziekenbedevaart. Vele "mensen met beperkingen" zijn een aanspreekpunt voor de "gezonde" mens. Die mensen vorman soms een groep van "ongewijde diakens". Ik wil daar niet romantisch over doen maar uit ervaring weet ik dat precies kwetsbare mensen een andere samenleving proberen te vormen, soms zelfs levenslang bedlegerig.
Kwetsbare mensen zouden wel eens de profeten van vandaag kunnen zijn, en zeker via de nieuwe media zoals ook dit SeniorenNet waar ik ondertussen al heb ondervonden  hoe het mensen met beperkingen bij elkaar brengt en zo de oude boodschap nieuw leven geeft. Ja, er is nog een toekosmst, er breekt een nieuwe lente aan. Mensen die zelf door lijden getekend zijn worden minder hard ook al kleineeert de maatschappij ze nog elke dag. Maar uit eigen lijden opgestaan en nog zoekend naar andere wegen wens ik u allen een niuew lente, een echte Pasen!
Want wie heeft geen beperkingen wanneer ik even blogs en chatgesprekken overloop ... Waarom dan niet nog opener en in respect met elkaar omgaan zodat we woordelooos kunnen getuige zijn van wat ons ten diepste raakt: de liefde, de LIEFDE!

Een zondagse overweging ... in geloof en VERTROUWEN.
Maarten