Met de liefde zat het als volgt.
Zijn liefhebbende vader had zijn zoon voorbestemd tot het hoogste ambt dat een mensenkind volgems hem kon bedenken – (wat  nog altijd zo is).

Plichtvaardig trok de zoon dus op zijn achttiende naar het priesterseminarie waar hij, vrijer dan een vogel in Gods wonderlijke schepping, in alle vallen tegelijk trapte.

Zijn liefde voor het goddelijke testte hij uit in het laboratorium van het menselijke ras, althans de vrouwelijke helft daarvan (en in het seminarie zelf ook de jongenskant), zodat hij als jonge twintiger niet alleen het Hooglied in het Hebreeuws had gelezen, maar ook alle lichaamsdelen, die in bedekte termen daarin ter spraken komen, in hun onbedekte vorm had leren beminnen. Het was een verrukkelijke tijd, vervuld van onafgebroken erotische spanning, verboden avontuur en ‘absolute’ liefde voor God.

 

Naar anekdotes uit waarheidsgetrouwe verhalen en “Noem het Middernacht” , toen een seminarist, gehuld in zijn deken naakt de trap afkwam waar hij zopas de eerste studente had ontmoet. Na die fatale nacht mocht hij een andere studiekeuze maken, maar hij koos wel verder voor de vleselijke geneugten en werd later vader.

Op een begrafenis, kijkend naar de kist, overweeg ik wat de kern van het geloof kan zijn:

... dat de mens na zijn dood terugkeert naar het landschap van zijn kindertijd,
    en als dat niet mooi genoeg is geweest,
    corrigeert God het 
    en neemt het de vorm aan van een gedroomd landschap.

    De dood als het begin van een hersteld bestaan.

"De mens is gemaakt om geadoreerd te worden naar lichaam en ziel als beeld van schoonheid zelf.
 Nooit daarom zonder liefde of eerbiedige tederheid".

 Tekst teruggevonden op een postkaart.

JE WORDT MOOI ALS JE IETS MOOIS DOET

De jongen dacht: "Hé, wat klinkt dat raar." En hij vroeg: "Hoe komt het toch dat wij zo verschillend zijn van jullie, zwarte mensen?" Niemand antwoordde. Of toch ... Een oude man nam het woord.
"Weet je wat we doen als we honger hebben?"
De jongen vond dat een vreemde vraag. Hij zweeg.
"Eten", antwoordde de man zelf. "Weet je wat wij doen als wij iets te zeggen hebben?"
"Praten", zei de jongen. "Juist, ha", zei de man.
"En als er iets belangrijks gebeurt?"
Weer zweeg de jongen.
"Feesten, dansen, zingen", was het antwoord.
De oude man glimlachte; "Hoe denk jij dat we ons het liefst voelen?"
"Gelukkig", probeerde de jongen.
"Inderdaad,", zie de man. " Wij proberen gelukkig te zijn."
"Maar meneer ... " De jongen wist niet goed hoe hij het moest zeggen. "Meneer, dat willen wij ook allemaal."
"O, natuurlijk", antwoordde de oude man geheimzinnig, natuurlijk."
"MENEER, DAN ZIJN WE EIGENLIJK ALLEMAAL GELIJK?"

Het bleef even stil. Iedereen keek naar de oude man ... Die glimlachte en knikte.

(onbekende bron)