feest


Er zijn niet zoveel bedrijven meer waar nog wordt stiil gestaan bij de patroonheilige of de beschermfiguur van de instelling waar men werkt, als er in deze postmoderne wereld wel nog zulke figuren te vinden zijn, laat staan er een paar uren tot een dag wordt voor uitgetrokken. En toch hebben bepaalde figuren een grotere aantrekkingskracht om het wat oneerbiedig te zeggen. Maar wanneer het gaat om het Heilig Hart kan zelfs menig bedrijfsleider daar niet langer omheen. Zo heb ik zelf talrijke jaren het Heilig-Hartfeest mogen helpen voorbereiden (er moest toch gezorgd worden voor een receptie - want men kwam maar naar de mis als er ook een receptie volgde; er werd gezorgd voor een gelegenheidskoor - ook al een kans om terug te leren zingen-, maar het verzorgen van een Eucharistieviering was toch wel hét moment ook al kon niet iedereen aanwezig zijn, maar dan werd wel gezorgd dat deze kon uitgezonden worden via radiodistributie. Er was telkens dat dubbelgevoel van "moeten 'ze' dat nog wel doen" en het feit dat er toch zovelen mogelijk aanwezig waren al kan ik niet ontkennen dat vooral de receptie een aanzienlijke toeloop kende, maar is dit niet juist het eigene van een FEEST, eens kunnen samen zijn rond wat ons bindt op de werkvloer.
Er zijn ook nog zo weinig mensen beschkbaar om dat feest mee te maken want elk jaar moet er met minder mensen gepresteerd worden op de werkvloer en dan kan men het niet kwalijk nemen dat het werk gewoon verder moet gaan ook al betreuren velen dat ze de Mis niet kunnen bijwonen. Laat ons hopen dat bedrijven, scholen, ziekenhuizen toch nog ergens een tijdstip vinden om ééns per jaar dankbaar te zijn in geloof en vertrouwen. Want ook al roept men soms naar de afschaffingvan dit feest, ook elk jaar opnieuw tegen de datum van het feest gaan stemmen op dit feest zeker nooit af te schaffen, want "het is het enige wat we nog hebben" klinkt het dan ... uit vele monden want het gaat in het diepste van elke werknemer om het HART!
Met dank voor de foto aan Peter1925!

















