nabijheid


Er zijn zo vele mensen die verlangen naar troost. Ze willen gehoord en gezien worden op de eenzame weg die ze gaan. Ze hunkeren met heel hun wezen naar nabijheid. Doen daarvoor soms de meest onmogelijke dingen zoals hun lichaam verkopen voor wat geld. Ik denk hier nu heel concreet aan een jongen van zestien, verlaten door ouders en familie, die uit noodzaak naar Nederland is getrokken en straks naar Canada, wetende dat zijn mooi lichaam geld waard is voor deze fotosessies maar dat hij zo nodig heeft om te overleven. Eigenlijk het trieste einde van een iemand die nooit echte liefdvolle nabijheid heeft gekend ... pijnlijk zo een mensen niet te kunnen tegenhouden. Wat kunnen wij dan als christen doen? Soms heel weinig, zelfs niets.
Mensen die zich zo eenzaam voelen ervaren afstand en creëren op zich dan weer afstand naar anderen toe, voelen zich niet begrepen in hun isolement, een isolement dat in dit geval alleen maar zal versterkt worden.
Ik las eerder dat "vroeger een kaarsje branden bij een Mariabeeld voor sommigen echt een troost als ondersteuning van hun gebed was. Maar waar zijn de kruisbeelden en Mariabeelden die ons verwijzen naar de Heer en Maria", vraagt Anita Galle zich terecht af. Hoe dan nabij kunnen zijn? Wat maakt ons bang echt nabij te zijn? De angst waarover ik gisteren en voorbije dagen al had misschien? Waarom zijn onze contacten niet directer, spontaner, met een echte openheid op de ander of hebben we geleerd eigenliefde boven de liefde tot een ander te verheffen? Want nabijheid en liefde kunnen heel dicht bij elkaar gaan liggen en dan rijst naast het dankbare om troostend elkaar nabij te zijn ook het risico van de kwetsbaarheid. Misschien nog het meest onze eigen hunker naar troost en nabijheid. Alléén al door deze woorden neer te pennen afgestraft te worden omdat ik onbewust beland in het hoofdthema doorheen alles "vriendschap en liefde als sleutel", heel sterk mee-denkend aan die jonge mens, ook aan die schilder waarover ik het gisteren had.
Ik weet dat je niet onophoudelijk en door iedereen kunt laten raken. Daarom zijn deze woorden dan ook zo mooi tot slot: "Laat ons ECHT durven bidden voor die mensen tot onze Vader in het verborgene, en die Vader in het verborgene zal ons gebed aanhoren".


















